| Data i miejsce urodzenia |
między 1590 a 1595 |
|---|---|
| Pochodzenie | |
| Data i miejsce śmierci |
10 grudnia 1665 |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód | |
Tarquinio Merula (ur. między 1590 a 1595 w Cremonie, zm. 10 grudnia 1665 tamże) – włoski kompozytor i organista epoki baroku.
Działalność muzyczną rozpoczął w roku 1623 jako organista w Basilica di Santa Maria Maggiore w Bergamo, rok później znalazł się w Warszawie, gdzie otrzymał stanowisko organisty na dworze królewskim. Po dwóch latach wyjechał do ojczyzny. W latach 1628–1639 przebywał w Cremonie, gdzie był organistą w tamtejszej katedrze. Po tym czasie przeniósł się z powrotem do Bergamo i objął tam wcześniejsze stanowisko. Około roku 1652 wrócił do Cremony.
Tarquinio Merula pisał zarówno muzykę instrumentalną (w tym przede wszystkim canzoni francese, nawiązujące do stylu Adriano Banchieriego), jak i wokalną (w tym m.in. madrygały, motety, psalmy, msze) przejawiającą wpływy szkoły weneckiej oraz (w koncertach kościelnych) L.G. da Viadany.
Jego dzieła były wielokrotnie wydawane w Wenecji, m.in.: