Tom Okker

Tom Okker
Ilustracja
Państwo

 Holandia

Data i miejsce urodzenia

22 lutego 1944
Amsterdam

Wzrost

178 cm

Gra

praworęczny, jednoręczny bekhend

Status profesjonalny

1968

Zakończenie kariery

1981

Gra pojedyncza
Wygrane turnieje

26

Najwyżej w rankingu

3 (2 marca 1974)

Australian Open

SF (1971)

Roland Garros

SF (1969)

Wimbledon

SF (1978)

US Open

F (1968)

Gra podwójna
Wygrane turnieje

67

Najwyżej w rankingu

1 (5 lutego 1979)

Australian Open

F (1971)

Roland Garros

W (1973)

Wimbledon

F (1969)

US Open

W (1976)

Tom Okker (ur. 22 lutego 1944 w Amsterdamie) – holenderski tenisista, zwycięzca 26 turniejów zawodowych w grze pojedynczej i dwóch turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa, lider rankingu ATP deblistów.

Kariera tenisowa

Praworęczny Okker, z rodziny pochodzenia żydowskiego, znany był z ruchliwości na korcie, co przyniosło mu przydomek "Latającego Holendra" (The Flying Dutchman). Dysponował dobrym refleksem w wymianach wolejowych przy siatce, dzięki czemu duże sukcesy odnosił również w grze podwójnej. Mocny serwis (zazwyczaj grany jako tzw. wyrzucający), dobra gra wolejem i smeczem, a także atakujący forhend (był jednym z pierwszych mistrzów topspinowego forhendu w erze open) zapewniały mu sukcesy przede wszystkim na szybkich nawierzchniach – był czterokrotnie ćwierćfinalistą i raz półfinalistą (1978) Wimbledonu.

Jako amator zdobył cztery tytuły mistrza Holandii (1964–1968), w 1965 na Wimbledonie wygrał tzw. turniej pocieszenia (Plate). W 1968 przeszedł do grona tenisistów zawodowych. W pierwszym roku startów zawodowych wygrał międzynarodowe mistrzostwa Włoch w Rzymie, a na US Open osiągnął finał. Mecz finałowy przegrał w pięciu setach (12:14, 7:5, 3:6, 6:3, 3:6) z Amerykaninem Arthurem Ashe’em. W latach 1968–1974 nieprzerwanie figurował w czołowej dziesiątce rankingu światowego, w tym jako nr 4 – w 1968, 1969 i 1973. Był jednym z pierwszych tenisistów, których zarobki na korcie przekroczyły milion dolarów. Do jego najważniejszych zwycięstw turniejowych można zaliczyć Monte Carlo (1969), mistrzostwa Niemiec w Hamburgu (1970), mistrzostwa Belgii (1970), mistrzostwa Kanady (1973). W 1973 był również w finale ATP Finals (przegrał w czterech setach z Ilie Năstase). We wszystkich turniejach wielkoszlemowych docierał co najmniej do półfinału – w US Open był w finale w 1968 i półfinale trzy lata później, we French Open był w półfinale w 1969, w Australian Open w 1971. Półfinał wimbledoński osiągnął już pod koniec kariery, pokonując w 1978 m.in. Paruna, Noaha, Vilasa i Năstase, a przegrywając z niepokonanym w tym czasie Borgiem.

Podobnie jak wielu czołowych zawodników początkowych lat ery open umiejętnie łączył starty singlowe i deblowe. Okker jest jednym z najbardziej utytułowanych deblistów w historii – wygrał 67 turniejów, w tym dwa wielkoszlemowe. W 1973 został mistrzem French Open w parze z Australijczykiem Johnem Newcombe’em, w 1976 US Open w parze z Amerykaninem Martym Riessenem. Z Riessenem Okker grał najczęściej (finał Wimbledonu 1969), ponadto poza Newcombe’em jego partnerem deblowym był także m.in. Arthur Ashe, a w ostatnich latach kariery Wojciech Fibak. Para holendersko–polska była m.in. w półfinałach Wimbledonu i US Open w 1978 oraz finale ATP Finals dwa lata później. W 1973 z Newcombe’em Okker wygrał grę podwójną Italian Open.

W latach 1964–1968 i ponownie od 1973 do 1981 Okker reprezentował Holandię w Pucharze Davisa, notując piętnaście zwycięstw i dwadzieścia porażek. Pokonał w ramach Pucharu Davisa kilku znanych rywali, m.in. Drysdale’a, Santanę, Kodeša.

W 2003 nazwisko Toma Okkera znalazło się w Hall of Fame Sportu Żydowskiego.

Wygrane turnieje (w erze open):

Finały turniejowe (w erze open):

Przypisy

  1. 1 2 Tom Okker | Bio | ATP World Tour | Tennis, „ATP World Tour” [dostęp 2018-03-01] (ang.).
  2. 1 2 International Jewish Sports Hall of Fame [online], www.jewishsports.net [dostęp 2018-03-01].

Bibliografia