Siostrzane torpedowce „Munin” i „Gere” w Karlskronie około 1900 roku | |
| Kraj budowy | |
|---|---|
| Użytkownicy | |
| Stocznia | |
| Wejście do służby |
1887 |
| Wycofanie |
1923 |
| Zbudowane okręty |
3 |
| Okręty w służbie |
0 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
normalna: 55 ton |
| Długość |
34,8 metra |
| Szerokość |
3,8 metra |
| Zanurzenie |
2,03 metra |
| Napęd |
1 maszyna parowa o mocy 620 KM |
| Prędkość |
18,5 węzła |
| Załoga |
12 |
| Uzbrojenie | |
Torpedowce typu Munin – szwedzkie torpedowce z lat 80. XIX wieku. W latach 1886–1887 w stoczni Finnboda Varv w Sztokholmie zbudowano trzy okręty tego typu. Torpedowce weszły w skład Svenska marinen w 1887 roku. W 1915 roku wszystkie okręty zostały przeklasyfikowane na patrolowce, a z listy floty zostały skreślone w 1923 roku.
Torpedowce 1. klasy typu Munin zbudowane zostały w krajowej stoczni Finnboda Varv w Sztokholmie. Nieznana jest data położenia stępek jednostek, a ich wodowanie odbyło się w 1887 roku.
| Okręt | Stocznia | Położenie stępki | Wodowanie | Wejście do służby | Los |
|---|---|---|---|---|---|
| „Munin” (V17) | Finnboda | ? | 1887 | 1887 | wycofane w 1923 |
| „Freke” (V16) | |||||
| „Gere” (V18) |
Okręty były torpedowcami o długości całkowitej 34,8 metra, szerokości całkowitej 3,8 metra i zanurzeniu 2,03 metra. Wyporność normalna wynosiła 55 ton, a pełna 66 ton. Okręty napędzane były przez jedną pionową maszynę parową o mocy 620 KM, do której parę dostarczał jeden kocioł. Maksymalna prędkość napędzanych jedną śrubą jednostek wynosiła 18,5 węzła. Zapas zabieranego węgla wynosił 15 ton.
Uzbrojenie artyleryjskie jednostek składało się z pojedynczego działka kalibru 25 mm K/60 M84 L/57. Okręty wyposażone były w dwie dziobowe wyrzutnie torped kalibru 381 mm.
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 12 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Wszystkie torpedowce typu Munin („Munin”, „Freke” i „Gere”) zostały wcielone do służby w Svenska marinen w 1887 roku. W 1906 roku okręty zostały przeklasyfikowane na torpedowce 2. klasy. W 1915 roku jednostki zostały po raz kolejny przeklasyfikowane, tym razem na patrolowce, w związku z czym zdemontowano z nich wyrzutnie torpedowe. Okręty utraciły wówczas nazwy i pływały pod oznaczeniami Vedettbåt n:r 16–18. Jednostki zostały wycofane ze służby w 1923 roku.