Dokładna data powstania Toś nie jest znana. W indeksie do historyczno-geograficznego opracowania Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym występuje zapis „Tossie (Tosie)”.
W XIX wieku Tosie opisywano jako wieś i folwark nad rzeczką Czarną, w ówczesnym powiecie sokołowskim, gminie i parafii Kossów. Współcześnie w rejonie Kosowa Lackiego urzędową nazwą cieku jest Kosówka. W 1827 roku miejscowość liczyła 19 domów i 133 mieszkańców, natomiast pod koniec XIX wieku odnotowano 26 domów i 258 mieszkańców. W opisie folwarku wzmiankowano jego drewnianą zabudowę, areał oraz pokłady wapienia.
W okresie międzywojennym majątek i grunty w Tosiach były przedmiotem przekształceń własnościowych i agrarnych. W zasobie archiwalnym zachowały się m.in. akta dotyczące przeniesienia prawa własności części majątku Tosie z lat 1922–1923, parcelacji prywatnej folwarku Tosie-Dąbrowy należącego do Piotra Bujalskiego z lat 1925–1930, a także scalenia gruntów wsi Tosie i wymiaru opłat za prace scaleniowe z lat 1934–1939. Piotr Bujalski z Toś został również odnotowany w wykazie członków Związku Ziemian z 1919 roku.
W indeksie opracowania Polska XVI wieku występuje zapis „Tossie (Tosie)”.
1827
Miejscowość liczyła 19 domów i 133 mieszkańców.
koniec XIX w.
Słownik geograficzny Królestwa Polskiego opisywał Tosie jako wieś i folwark; odnotowano 26 domów i 258 mieszkańców.
1922–1923
Akta archiwalne dotyczą przeniesienia prawa własności części majątku Tosie.
1925–1930
Odnotowano parcelację prywatną folwarku Tosie-Dąbrowy należącego do Piotra Bujalskiego.
1934–1939
Zachowały się akta dotyczące scalenia gruntów wsi Tosie i opłat za prace scaleniowe.
1954–1959
Funkcjonowała gromada Tosie.
2023
Dwór nr 45 wpisano do rejestru zabytków.
Demografia
Według danych Narodowego Spisu Powszechnego z 2021 roku wieś liczyła 158 mieszkańców, z czego 44,9% stanowiły kobiety, a 55,1% mężczyźni. Współczynnik feminizacji wynosił 82 kobiety na 100 mężczyzn.
Struktura wieku mieszkańców wskazywała na wysoki udział osób starszych: 10,1% ludności było w wieku przedprodukcyjnym, 58,9% w wieku produkcyjnym, a 31,0% w wieku poprodukcyjnym.
W wykazie użytków ekologicznych na obszarze arkusza Kosów Lacki wymieniono położone w Tosiach użytki: „Bagno Turzyca 1”, „Bagno Turzyca 2” oraz bagno śródleśne.
Geologia
Okolice Toś są opisywane w literaturze geomorfologicznej w związku z występowaniem form ozowych. W badaniach nad ozami i formami pokrewnymi obszaru staroglacjalnego Niżu Polskiego wyróżniono stanowiska określane jako Tosie 1 i Tosie 2, związane z osadami piaszczysto-żwirowymi powstałymi w warunkach przepływu wód roztopowych.
W rejonie miejscowości Tosie, w piaskach i żwirach ozów, udokumentowano złoża kruszywa piaszczysto-żwirowego „Tosie” oraz piasków „Tosie I”. Złoże „Tosie I” zostało opisane w dokumentacji geośrodowiskowej jako położone na obszarze Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego.
Zabytki
W miejscowości znajduje się dwór z otoczeniem, położony pod numerem 45. Obiekt datowany jest na 1900 rok i został wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-1773 decyzją z 27 października 2023 roku.
Miejsca pamięci
Fundacja Zapomniane opisała znajdujące się w lesie w Tosiach miejsce dawnej kryjówki żydowskiego małżeństwa z Kosowa Lackiego. Według relacji zebranych przez fundację obok kryjówki prawdopodobnie zakopano ciała ofiar; w 2023 roku przeprowadzono tam nieinwazyjną wizję lokalną, jednak nie ustalono precyzyjnej lokalizacji grzebaliska.
Z Toś pochodził Franciszek Hermanowicz, więzień Karnego Obozu Pracy Treblinka I, zmarły 11 grudnia 1943 roku z powodu gruźlicy. Jego nazwisko znajduje się w wykazie symbolicznych krzyży na Miejscu Straceń w Treblince.
52°37′16″N 22°08′35″E/52,621111 22,143056
