Tupajowate
Tupajowate
| Tupaiidae |
| J.E. Gray, 1825 |
|
 Przedstawiciel rodzaju – anatana indyjska (Anathana ellioti) |
| Systematyka
|
| Domena
|
eukarionty |
| Królestwo
|
zwierzęta |
| Typ |
strunowce |
| Podtyp |
kręgowce |
| Gromada |
ssaki |
| Podgromada |
żyworodne |
| Infragromada |
łożyskowce |
| Rząd |
wiewióreczniki |
| Rodzina |
tupajowate |
| Typ nomenklatoryczny |
|
Tupaia Raffles, 1821 |
| Synonimy |
- Tupaina J.E. Gray, 1825
- Cladobatidina Bonaparte, 1837
- Tupaiadae: Bell, 1839
- Cladobatina: Bonaparte, 1845
- Glisoricina Pomel, 1848
- Tupayae: W. Peters, 1864
- Cladobatida: Haeckel, 1866
- Glisoricinae: Murray, 1866
- Tupaiidae: Mivart, 1868
- Tupajae: Carus, 1868
- Cladobatae: Fitzinger, 1869
- Tupayidae: Gill, 1872
- Tupaidæ: Trouessart, 1879
- Tupaïnæ: Trouessart, 1879
- Tupaioidea: Dobson, 1882
- Tupaeidae: Cope, 1883
- Tupajidae: Schlosser, 1887
- Tupaiinae: Lyon, 1913
- Cladobatidæ: Winge, 1917
- Tupaioidea: Van Valen, 1967
|
|
| Rodzaje |
|
7 rodzajów (w tym 4 wymarłe) – zobacz opis w tekście |
|
|
|
|
|
Tupajowate, wiewiórecznikowate (Tupaiidae) – rodzina ssaków łożyskowych z rzędu wiewióreczników (Scandentia).
Zasięg występowania
Ssaki należące do tej rodziny występują w południowo-wschodniej Azji, w tym również na Borneo i Filipinach.
Charakterystyka
Rodzina obejmuje niepozorne, przypominające wiewiórkę nadrzewne ssaki, które jednak chętnie przebywają też na ziemi. Niektóre prowadzą półnaziemny, a inne całkowicie naziemny tryb życia.
Tupajowate nie mają wibrysów. Ich długi ogon jest gęsto owłosiony, służy im do utrzymania równowagi.
Systematyka
Do rodziny zaliczane są następujące współcześnie występujące rodzaje:
Opisano również rodzaje wymarłe:
- Eodendrogale Tong Yongsheng, 1988 – jedynym przedstawicielem był Eodendrogale parva Tong Yongsheng, 1988
- Palaeotupaia Chopra & Vasishat, 1979 – jedynym przedstawicielem był Palaeotupaia sivalica Chopra & Vasishat, 1979
- Prodendrogale Qiu Zhuding, 1986
- Sivatupaia Sehgal, A.P. Singh, Gilbert, Patel, Campisano, Selig, Patnaik & N.P. Singh, 2022 – jedynym przedstawicielem był Sivatupaia ramnagarensis Sehgal, Singh, Gilbert, Patel, Campisano, Selig, Patnaik & Singh, 2022.
Identyfikatory zewnętrzne: