| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
krzemian wapnia i chromu (Ca3Cr2[SiO4]3) |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
6,5–7,5 |
| Przełam |
nierówny/nieregularny, muszlowy |
| Łupliwość |
brak |
| Pokrój kryształu |
dwunastościenny rombowy, dwudziestoczterościenny deltoidowy, trapezoidalny |
| Układ krystalograficzny |
regularny |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy |
| Gęstość |
3,7–4,1 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
szmaragdowozielona, czarnozielona |
| Rysa |
biała |
| Połysk |
szklisty, niekiedy diamentowy |
| Współczynnik załamania |
1,78–1,87 |
| Inne |
dyspersja (optyka): 0,014–0,021 |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
9.AD.25 |

Uwarowit – minerał z gromady krzemianów zaliczany do grupy granatów. Jest granatem chromowym, barwy szmaragdowozielonej lub ciemnozielonej. Należy do grupy minerałów bardzo rzadkich.
Nazwa pochodzi od nazwiska księcia Siergieja Uwarowa; rosyjskiego prezesa Akademii Petersburskiej, pisarza i ministra oświaty (1786–1855).
Występuje głównie w przeobrażonych skałach ultrazasadowych, przede wszystkim w serpentynitach, często w hydrotermalnych złożach kruszców chromu, także w zmetamorfizowanych wapieniach, skarnach i dolomitach. Współwystępuje z chromitem, amesytem, kalcytem, kwarcem, diopsydem, klinochlorem, tytanitem i kämmererytem.
Na świecie
Najbardziej znane jego wystąpienia, a zarazem także najlepsze znajdują się w Rosji na Uralu (Sarany, Sysertsk) oraz w Finlandii (Outukumpu). Znany jest także z RPA (Transwal), Kanady (Quebec), USA (Oregon, Kalifornia, Pensylwania), Turcji (Kap Daglari) oraz Włoch (dolina Aosty w Alpach). Znajdowano go również w Norwegii, Japonii, Chinach, Iranie, Hiszpanii, Etiopii, Indiach i Tasmanii.
W Polsce
Spotykany bardzo rzadko, tylko w serpentynitowym masywie Gogołów-Jordanów w rejonie Sobótki (Dolny Śląsk).