Tytanit

Tytanit
Ilustracja
Żółtawe kryształy tytanitu
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy

sfen

Skład chemiczny

krzemian wapnia i tytanu (CaTiSiO5)

Twardość w skali Mohsa

5–5,5

Przełam

muszlowy, półmuszlowy

Łupliwość

wyraźna słupowa wg {110}, niekiedy niedostrzegalna

Układ krystalograficzny

jednoskośny

Właściwości mechaniczne

kruchy

Gęstość

3,4–3,6 g/cm³

Właściwości optyczne
Barwa

żółta o różnych odcieniach, zielonawy, rzadziej bezbarwny lub biały, czerwony, niebieski, różowy, brunatny do czarnego

Rysa

biała, jasnobrązowa

Połysk

diamentowy, tłusty, woskowy, żywiczny, czasem szklisty

Współczynnik załamania

1,843–2,110

Inne

dwójłomność: 0,100–0,192

Tytanit (sfen, sphen) – minerał z grupy krzemianów wyspowych.

Nazwa pochodzi od składu chemicznego, którego głównym składnikiem jest tytan. Nazwa sfen – od gr. sphen = klin i nawiązuje do kształtu kryształów minerału.

Minerał pospolity, rozpowszechniony w większości skał krystalicznych. Ładnie wykształcone kryształy należą do rzadkości.

Charakterystyka

Zielone kryształy tytanitu (Pakistan)
Kryształy tytanitu o rozmiarach 2 mm (Niemcy)

Właściwości

Tworzy spłaszczone: tabliczkowe, słupkowe, kopertowe, igiełkowe, klinowate, rombowe, często zbliźniaczone kryształy, bliźniaki zrosłe i przerosłe w formie krzyża. Występuje w formie skupień ziarnistych, zbitych (skrytokrystalicznych), listewkowych lub promienistych. Minerał kruchy i przezroczysty, przeświecający. Często zawiera domieszki żelaza, glinu, itru, wanadu, niobu, ceru. Rozpuszczalny w kwasie siarkowym.

Charakteryzuje się dużym współczynnikiem załamania światła, wyjątkowo dużą dyspersją co sprawia, że po oszlifowaniu wykazuje wyjątkowy ogień. W obrazie mikroskopowym odznacza się wysokim reliefem oraz silnym pleochroizmem[potrzebny przypis]. Współwystępuje z takimi minerałami jak: kwarc, skaleń, amfibol, łyszczyki, anataz, rutyl, brookit, kalcyt, hornblenda, ilmenit, nefelin czy klinochlor.

Występowanie

W skałach magmowych (kwaśnych, objętnych i zasadowych): granitach, granodiorytach, pegmatytach, diorytach, sjenitach, diabazach, oraz w metamorficznych: amfibolitach, gnejsach, granitognejsach, skarnach, marmurach; w żyłach typu alpejskiego. Stanowi składnik żył hydrotermalnych. Składnik skał okruchowych i osadowych.

Miejsca występowania:

Zastosowanie

Ważna ruda tytanu (zawiera ok. 24,5% Ti) – tytan wykorzystywany jest do produkcji stopów żelaza, w przemyśle ceramicznym, chemicznym, do produkcji bieli tytanowej, włókien syntetycznych. Ma znaczenie naukowe i kolekcjonerskie. Niektóre odmiany są stosowane jako kamień jubilerski. Najpiękniejsze kryształy pochodzą z: Norwegii – żółtozielone, Austrii – żółte i zielone, Szwajcarii – bezbarwne i ciemnobrązowe, Włoch – żółte i czerwone, Rosji – brązowe.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Eligiusz Szełęg, Minerały i skały Polski, Multico Oficyna Wydawnicza, 2023, s. 206, ISBN 978-83-7763-668-8.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 Jan Parafiniuk, Atlas Minerałów, Multico Oficyna Wydawnicza, 2019, s. 216, ISBN 978-83-7073-845-7.
  3. 1 2 Rupert Hochleitner, Minerały, kamienie szlachetne, skały, Multico Oficyna Wydawnicza, 15 kwietnia 2022, s. 282, ISBN 978-83-7073-816-7.

Bibliografia

Linki zewnętrzne