


Miki, łyszczyki – grupa minerałów zaliczana do gromady krzemianów. Nazwa „mika” pochodzi od łac. mica (ziarno) lub micare (błyszczeć).
Tworzą skupienia zbite, ziarniste, blaszkowe, czasami rozetowe. Tworzą kryształy wrosłe i narosłe w druzach – szczotki krystaliczne. Są giętkie, elastyczne i sprężyste. Tylko niewiele wśród nich jest wyraźnie kruchych oraz łamliwych (są to: margaryt, clintonit, ksantofyllit).
Łyszczyki występują powszechnie w wielu skałach, najobficiej w Indiach, Rosji, Kanadzie (w Polsce są spotykane w pegmatytach na Dolnym Śląsku). Należą do głównych minerałów skał magmowych. Są ważnymi składnikami skał metamorficznych i często występują w skałach osadowych. Dzięki doskonałej łupliwości często spotykane w postaci cienkich, elastycznych blaszek o różnym zabarwieniu (tzw. kocie złoto).
Kontrowersje dotyczą przede wszystkim problemów etycznych i społecznych związanych z wydobyciem tego minerału, wykorzystywanego szeroko w przemyśle kosmetycznym, elektronicznym, motoryzacyjnym oraz budowlanym. Główne zarzuty koncentrują się na pracy dzieci, braku przejrzystości łańcuchów dostaw oraz trudnych warunkach pracy w krajach rozwijających się. Według szacunków w kopalniach w Indiach pracuje około 22 000 dzieci, niektóre mają zaledwie 4 lata, choć ze względu na nielegalny i nieuregulowany charakter wydobycia dokładne dane są nieznane. Dzieci są często wykorzystywane, ponieważ mogą poruszać się w bardzo wąskich tunelach i szczelinach skał, gdzie dorośli mają trudności z wejściem.
Organizacje monitorujące etyczne łańcuchy dostaw, takie jak Terre Des Hommes, wskazują, że w południowym Madagaskarze przy wydobyciu miki pracuje nawet 10 000 dzieci w wieku od 5 do 17 lat. Pozarządowe inicjatywy mają na celu wyciągnięcie dzieci z kopalń i umożliwienie im powrót do szkoły. W związku z kontrowersjami związanymi z miką, etyczne firmy pozyskują ten minerał z certyfikowanych kopalni lub stosują inne rozwiązania produkcyjne.