 Veronica Lake (lata 50.) | |
| Imię i nazwisko |
Constance Frances Marie Ockleman |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
14 listopada 1922 |
| Data i miejsce śmierci |
7 lipca 1973 |
| Zawód | |
| Współmałżonek |
• John S. Detlie |
| Lata aktywności |
1939–1954; 1966; 1970 |
 | |
Veronica Lake (właśc. Constance Frances Marie Ockleman, ur. 14 listopada 1922 w Nowym Jorku, zm. 7 lipca 1973 w Burlington) – amerykańska aktorka.
Jej kariera rozpoczęła się w 1940 roku. Zagrała wtedy drobną rolę w filmie Sorority House. Za namową producenta Arthura Hornblowa, zmieniła również nazwisko na Veronica Lake. Rola w filmie I Wanted Wings przyniosła jej dużą popularność. To właśnie w tej produkcji aktorka po raz pierwszy przysłoniła prawy profil twarzy burzą falujących, blond loków, co stało się znakiem rozpoznawczym jej stylu. W ten sposób Veronica Lake stała się niedoścignionym wzorem kobiecej tajemniczości i ekranową femme fatale. Jedną z najlepszych kreacji w całej karierze stworzyła w komediodramacie Prestona Sturgesa pod tytułem Podróże Sullivana (1941). Zasłynęła również z występów w parze z Alanem Laddem, z którym zagrała w czterech filmach; były to kolejno Pistolet do wynajęcia (1942), Szklany klucz (1942), Duffy's Tavern (1945) i Błękitna Dalia (1946). W 1943 na ekrany kin wszedł kolejny hit z jej udziałem So Proudly We Hail z Claudette Colbert. W 1944 zagrała w filmie The Hour Before Down, który nie został dobrze oceniony przez publiczność i krytyków. W 1946 Veronica zagrała w The Blue Dahlia, film okazał się hitem, ostatnim w jej karierze. Potem wytwórnia obsadzała ją w mało interesujących produkcjach. W końcu została zwolniona.
W 1949 roku wystąpiła w filmie Sluttery's Hurricane wytwórni Twentieth Century, ale film nie zebrał dobrych recenzji. Po tym nie pojawiała się na dużym ekranie, aż do roku 1952, kiedy zagrała w filmie Stronghold, który sama określała jako beznadziejny. W latach 1952–1966 Veronica przeniosła się z planu filmowego na deski teatru. Jej role nie zostały jednak docenione. W tamtym okresie Lake miała poważne problemy z alkoholem. Wkrótce powróciła na plan filmowy, ale jej role nie były wysoko oceniane. Ostatni raz stanęła przed kamerą w 1970. Zagrała wtedy w filmie Flesh Feast. Zmarła na zapalenie wątroby oraz towarzyszącą jej ostrą niewydolność nerek (komplikacje związane z chorobą alkoholową) w wieku 50 lat.
