.jpg) | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
psychoanalityk, prawnik, dziennikarz, lekarz |
Viktor Tausk (ur. 12 marca 1879 w Żylinie, zm. 3 lipca 1919 w Wiedniu) – chorwacki psychoanalityk, prawnik, dziennikarz, lekarz.
| |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
psychoanalityk, prawnik, dziennikarz, lekarz |
Viktor Tausk (ur. 12 marca 1879 w Żylinie, zm. 3 lipca 1919 w Wiedniu) – chorwacki psychoanalityk, prawnik, dziennikarz, lekarz.
Urodził się w żydowskiej rodzinie w Żylinie, wówczas należącej do Austro-Węgier, jako syn dziennikarza i tłumacza Hermana (1850–1916) i jego żony Emilie Roth Tausk; miał ośmioro młodszego rodzeństwa, sześć sióstr i dwóch braci. Niedługo po jego urodzinach rodzice przenieśli się do Chorwacji. Uczył się w szkole w Sarajewie. Zdecydował się studiować prawo i przez pewien czas praktykował w Mostarze jako asystent prawnika.
W 1897 roku po raz pierwszy odwiedził Wiedeń, rok później poznał Marthę Frisch (1881–1957). Ochrzcił się i w 1900 roku ożenił się z nią. Mieli dwóch synów, Mariusa i Victora-Hugo; po kilku latach rozwiedli się. Od 1906 roku Tausk przebywał w Berlinie, gdzie pracował jako dziennikarz i próbował sił jako artysta, pisząc poezje i sztuki. Około 1907 roku zainteresował się psychoanalizą, napisał wtedy do Freuda i otrzymał zaproszenie do Wiednia. W 1908 roku odbył szkolenie z psychoanalizy. Dzięki finansowej pomocy Freuda, mógł rozpocząć studia medyczne na Uniwersytecie Wiedeńskim. Pracował w oddziale neurologicznym Frankla von Hochwarta i klinice psychiatrycznej Wagnera-Jauregga, tytuł doktora medycyny otrzymał w styczniu 1914 roku. W 1915 roku został zmobilizowany i przez dziewięć miesięcy jako lekarz wojskowy służył w Lublinie. Po powrocie do Wiednia rozpoczął analizę u Helene Deutsch (Freud odmówił mu analizy). Deutsch, która sama była wówczas analizowana przez Freuda, za jego namową przerwała analizę Tauska.
3 lipca 1919 roku będąc pod wpływem alkoholu Tausk popełnił samobójstwo, zadzierzgając sznur od zasłony wokół szyi i strzelając sobie z rewolweru w głowę. Przyczyn samobójstwa zwykło się upatrywać w jego niespełnionym uczuciu do Lou Andreas-Salomé. Niedługo przed śmiercią zaręczył się ze swoją pacjentką, młodą pianistką Hilde Loewi, która mogła zajść z nim w ciążę. Kurt R. Eissler w swojej biografii zasugerował, że Tausk mógł mieć chorobę afektywną dwubiegunową. Obszerne wspomnienie pośmiertne o Tausku napisał Freud. W prywatnej korespondencji z Salomé napisał: „Przyznam, że nie będzie mi go brakowało; już dawno zrozumiałem, że nie będzie z niego pożytku, a naprawdę stanowi zagrożenie dla przyszłości”.
Opublikował 14 artykułów psychoanalitycznych. Po przedwczesnej śmierci przez długi czas jego wpływ na rozwój psychoanalizy był niedoceniany, dopiero w latach 70. ukazały się biografie i opracowania jego twórczości. W 1983 roku wydano jego dzieła zebrane.
O Tausku opowiadają powieści Brendy Webster Vienna Triangle (1999) i Vrijeme laži (2009) Sibili Petlevski.