Viktor Frankl

Viktor Frankl
	; Viktor Emil Frankl
Państwo działania	Austria
Data i miejsce urodzenia	26 marca 1905 ; Wiedeń
Data i miejsce śmierci	2 września 1997 ; Wiedeń
	Doktor
	Specjalność: psychoterapia, psychologia humanistyczna
Alma Mater	Uniwersytet Wiedeński
	Doktor honoris causa; Katolicki Uniwersytet Lubelski – 1994; Uniwersytet Karola – 1994
	Odznaczenia
	Cytaty w Wikicytatach
	Strona internetowa

Viktor Emil Frankl (ur. 26 marca 1905 w Wiedniu, zm. 2 września 1997 tamże) – austriacki psychiatra i psychoterapeuta pochodzenia żydowskiego, więzień obozów koncentracyjnych, m.in. Auschwitz, twórca logoterapii (metody psychoterapeutycznej ukierunkowanej na rozważania nad sensem). Był doktorem filozofii, a także profesorem neurologii i psychiatrii wydziału medycznego Uniwersytetu Wiedeńskiego oraz profesorem logoterapii American International University w Kalifornii. Dążenie do znalezienia sensu życia Frankl uważał za jedną z podstawowych potrzeb człowieka natomiast utratę sensu życia uważał za ważny czynnik patogenny nerwicy. Znany jest głównie dzięki bestsellerowej książce Człowiek w poszukiwaniu sensu.

Życiorys

Studiował medycynę w Wiedniu; z początku pozostawał pod wyraźnym wpływem Freuda, potem filozofów egzystencjalnych. Zasady swojej analizy egzystencjalnej i logoterapii opracował przed II wojną światową. Jego podejście określane jest jako trzecia szkoła wiedeńska, obok psychoanalizy Zygmunta Freuda i psychologii indywidualnej Alfreda Adlera. W latach 1942–1945 był więźniem 4 obozów koncentracyjnych w tym: Theresienstadt, Auschwitz i Dachau.

Frankl zmarł na zawał serca w Wiedniu 2 września 1997 i został pochowany w żydowskiej części Cmentarza Centralnego w Wiedniu.

Życie prywatne

Był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Mathilde (Tilly) Grosser (1920–1945), pielęgniarka pracująca w Rothschild Hospital. Wkrótce po ślubie w 1941 Tilly zaszła w ciążę, ale ze względu na ryzyko wywiezienia do obozu, zostali zmuszeni do usunięcia ciąży. Zginęła w czasie II wojny światowej w obozie koncentracyjnym Bergen-Belsen.

W 1947 roku poślubił Eleonorę Katharinę Schwindt. Mieli jedną córkę Gabriele Frankl-Vesely (ur. 1947), która została psychologiem dziecięcym.

Odznaczenia

1969 – Krzyż Honorowy I Klasy za Naukę i Sztukę
1981 – Odznaka Honorowa za Naukę i Sztukę
1988 – Wielka Srebrna Odznaka Honorowa z Gwiazdą za Zasługi dla Republiki Austrii
1994 – tytuł doktora honoris causa przyznały mu Katolicki Uniwersytet Lubelski i Uniwersytet Karola w Pradze.
1995 – Wielka Złota Odznaka Honorowa z Gwiazdą za Zasługi dla Republiki Austrii

Wybrane prace

Dzieła Frankla są powszechnie dostępne w polskich przekładach i napisane w niezwykle przystępny sposób.

Wola sensu. Założenia i zastosowanie logoterapii (The Will to Meaning. Foundations and Applications of Logotherapy);
Bóg ukryty. W poszukiwaniu ostatecznego sensu (The Unconscious God: Psychotherapy and Theology);
Człowiek w poszukiwaniu sensu (Man’s Search for Meaning);
Lekarz i dusza. Wprowadzenie do logoterapii i analizy egzystencjalnej;
Psychoterapia dla każdego (Psychotherapie für den Laien Rundfunkvorträge über Seelenhellkunde);
Człowiek cierpiący (Homo patiens);
Psycholog w obozie koncentracyjnym (Ein Psycholog erlebt das Konzentrationslager);
Nieuświadomiony Bóg (Der unbewusste Gott);

Zobacz też

Przypisy

1 2 Viktor Emil Frankl (11 August 2000). Viktor Frankl Recollections: An Autobiography. Basic Books. ISBN 978-0-7382-0355-3.
↑ Haddon Klingberg (16 October 2001). When life calls out to us: the love and lifework of Viktor and Elly Frankl. Doubleday. ISBN 978-0-385-50036-4.
1 2 Anna Redsand (18 December 2006). Viktor Frankl: A Life Worth Living. Houghton Mifflin Harcourt. ISBN 978-0-618-72343-0
↑ Frankl Victor Emil, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2023-02-25] .
↑ Rydz 2023 ↓, s. 67.
↑ Szczukiewicz i Szczukiewicz 2018 ↓, s. 195.
↑ Viktor Frankl, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2022-10-05] (ang.).
1 2 3 4 Anfragebeantwortung. parlament.gv.at. [dostęp 2020-01-28]. (niem.).
↑ Frankl 1994 ↓.
↑ Doktorzy Honoris Causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. [dostęp 2010-09-10]. (pol.).
↑ Univerzita Karlova – Čestné doktoráty. [dostęp 2010-09-10]. (cz.).
↑ Żelazny 2011 ↓, s. 370.

Bibliografia

Agnieszka Rydz. Koncepcja logoterapii Viktora E. Frankla jako możliwość leczenia sensem. „Polonistyka. Innowacje”. 18, s. 67-80, 2023. Maria Kwiatkowska-Ratajczak. DOI: 10.14746/pi.2023.18.6. ISSN 2450-6435.
Piotr Szczukiewicz, Anna Szczukiewicz. Logoterapia Viktora Emila Frankla w psychoterapii i poradnictwie psychologicznym. „Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska sectio J – Paedagogia-Psychologia”. XXXI (2), s. 195-205, 2018. DOI: 10.17951/j.2018.31.2.195-205.
Mirosław Żelazny: Filozofia i psychologia egzystencjalna. Wyd. 1. Toruń: Wydawnictwo Naukowe UMK, 2011, seria: Monografie Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. DOI: 10.12775/978-83-231-5534-8. ISBN 978-83-231-2795-6. [dostęp 2025-11-03].

Linki zewnętrzne

Viktor E. Frankl. Przemówienie z okazji otrzymania tytułu Doktora Honoris Causa KUL. „Roczniki Filozoficzne”. 42 (4), 1994.

[:0-1] 1 2 Viktor Emil Frankl (11 August 2000). Viktor Frankl Recollections: An Autobiography. Basic Books. ISBN 978-0-7382-0355-3.

[2] Haddon Klingberg (16 October 2001). When life calls out to us: the love and lifework of Viktor and Elly Frankl. Doubleday. ISBN 978-0-385-50036-4.

[:1-3] 1 2 Anna Redsand (18 December 2006). Viktor Frankl: A Life Worth Living. Houghton Mifflin Harcourt. ISBN 978-0-618-72343-0

[4] Frankl Victor Emil, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2023-02-25] .

[CITEREFRydz202367-5] Rydz 2023 ↓, s. 67.

[CITEREFSzczukiewiczSzczukiewicz2018195-6] Szczukiewicz i Szczukiewicz 2018 ↓, s. 195.

[7] Viktor Frankl, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2022-10-05] (ang.).

[imfname-8] 1 2 3 4 Anfragebeantwortung. parlament.gv.at. [dostęp 2020-01-28]. (niem.).

[CITEREFFrankl1994-9] Frankl 1994 ↓.

[10] Doktorzy Honoris Causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. [dostęp 2010-09-10]. (pol.).

[11] Univerzita Karlova – Čestné doktoráty. [dostęp 2010-09-10]. (cz.).

[CITEREFŻelazny2011370-12] Żelazny 2011 ↓, s. 370.