Wątor

żłobienie wątora

Wątor (dawniej także wantor) – wyżłobienie w klepkach drewnianej beczki, od strony jej wnętrza, umożliwiające osadzenie w niej dna. Wątor żłobiony jest w beczce przy pomocy narzędzia zwanego wątornikiem podczas ostatniej fazy jej wytwarzania, kiedy wzajemne położenie klepek jest już ustalone przy pomocy tymczasowych obręczy.

W przeszłości synonim niezamożności (żartobliwe określenie: „hrabia na Wątorach” albo powiedzonko „comes de Wątory, gdzie jeden kmieć a trzy dwory”).


Wątor w przeszłości oznaczał także rodzaj pontonu skonstruowanego przy pomocy napełnianych powietrzem worków skórzanych.


Wątor, „fuga”: pochodzenie prasłowiańskie; ze słów „wą” i „tor”, dosłownie: „to co wtarte”, z języka serbskiego: utor, utoriti- „fugować”, z języka czeskiego – „utor”, u Łużyczan – rodzaju żeńskiego: „wutora”.