Geografia
Zlewnia Wadi Kasab ma powierzchnię 1483 km², a jej obwód liczy około 209 km (według innych źródeł 180 km). Jej średnia wysokość wynosi 725 m n.p.m., a wysokość maksymalna – 1694 m n.p.m.. Klimat jest półpustynny, ze średnią roczną sumą opadów wynoszącą około 320 mm. Opady występują tu głównie od listopada do marca, a najniższe wartości osiągają w lipcu i sierpniu. Średnia roczna temperatura w zlewni Wadi Kasab wynosi około 20 °C. Różnica temperatur między najcieplejszym miesiącem (lipiec) a najzimniejszym (styczeń) ledwo przekracza 6 °C, natomiast amplituda dobowa może osiągać od 10 do 12 °C.
Średnie roczne przepływy zarejestrowane na stacji hydrologicznej Adamna wahają się od 0,11 m³/s (w latach 1992–1993) do 6,77 m³/s (w latach 1995–1996). Opady w Atlasie Wysokim często wywołują gwałtowne wezbrania – przepływ Wadi Kasab może wówczas przekraczać 1500 m³/s. Do powodzi dochodziło w latach 1856, 1891, 1927, 1961, 1965, 1985 i 1996. Ostatnia duża powódź miała miejsce 29 listopada 2005 roku. Przepływ rzeki wzrósł wtedy w szybkim tempie z 12 m³/s do 2550 m³/s, a objętość przemieszczonej wody osiągnęła 34,47 mln m³. Zbudowana w latach 2008–2012 zapora Zerrar ma na celu łagodzenie skutków powodzi oraz regulację nadmiernej depozycji osadów w jej dolnym biegu.
Wadi Kasab uchodzi do zatoki As-Suwajra. W swym dolnym biegu wije się ona między zaroślami i wydmami. Historyczne budowle znajdujące się w pobliżu rzeki wskazują, że położenie Wadi Kasab ulegało wielokrotnym zmianom na przestrzeni ostatnich kilku stuleci. Od końca XIX wieku jej ujście przesunęło się o około kilometr.
Rumowisko niesione przez Wadi Kasab w trakcie powodzi jest znaczne – składa się z otoczaków, piasków, mułów, iłów oraz szczątków organicznych. Niesiony materiał pochodzi zarówno ze zdegradowanych przez rzekę zboczy, jak i z osadów nagromadzonych w korycie w okresach suszy. Przed budową zapory, Wadi Kasab wprowadzała do zatoki średnio około 200 000 ton osadów rocznie, z czego 90% podczas powodzi. Badania nad ewolucją zatoki As-Suwajra wskazują, że materiał niesiony przez rzekę stanowi główne źródło osadów deponowanych w zatoce. Osady z górnego biegu rzeki łączą się z piaskiem pochodzącym z wydm, po czym trafiają do zatoki, skąd przenoszone są na północ przez prądy przybrzeżne i deponowane na południowy wschód od medyny As-Suwajry, tworząc plażę.
