Walenty Hartwig

Walenty Hartwig
Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	7 października 1910 ; Moskwa
Data i miejsce śmierci	1 października 1991 ; Warszawa
	prof. dr. hab nauk medycznych
Alma Mater	Uniwersytet Warszawski
Doktorat	1938 – medycyna ; Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego (dziś Warszawski Uniwersytet Medyczny)
Habilitacja	1950 – medycyna ; Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego
Profesura	1954
Uczelnia	Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego
Okres zatrudn.	1971–1980
	Dyrektor
Uczelnia	Instytutu Doskonalenia i Specjalizacji Kadr Lekarskich
Okres spraw.	1954–1958
Poprzednik	Marcin Kacprzak
Następca	Stefan Łukasik
	Odznaczenia
	;
	Multimedia w Wikimedia Commons

Walenty Hartwig (ur. 7 października 1910 w Moskwie, zm. 1 października 1991 w Warszawie) – polski lekarz internista i endokrynolog, nauczyciel akademicki, profesor nauk medycznych, współtwórca systemu kształcenia podyplomowego lekarzy w Polsce.

Życiorys

W 1934 uzyskał dyplom lekarza na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Sanitarnych, a praktykę w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Od 1936 pracował w II Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego u profesora Witolda Orłowskiego w Szpitalu Dzieciątka Jezus. Stopień doktora medycyny uzyskał w 1938 w Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego na podstawie pracy pt. Alergometria w gruźlicy dorosłych.

We wrześniu 1939 był ordynatorem Szpitala Wojennego Nr 202 w Lublinie i Łucku. W okresie okupacji niemieckiej ponownie pracował w II Klinice Chorób Wewnętrznych. Uczestniczył w tajnym nauczaniu, a także udzielał pomocy lekarskiej harcerzom warszawskich Grup Szturmowych Szarych Szeregów, w tym m.in. rannemu w Akcji pod Arsenałem Maciejowi Aleksemu Dawidowskiemu oraz odbitemu w tej akcji z rąk Gestapo Janowi Bytnarowi. W czasie powstania warszawskiego został ewakuowany do obozu przejściowego w Pruszkowie. Następnie kierował szpitalem etapowym w Milanówku–Grudowie.

Po wojnie w 1945 wrócił do pracy w II Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował w Okręgowej Izbie Lekarskiej w Warszawie. Stopień docenta uzyskał w 1950, na podstawie pracy pt. Zachowanie się diastazy w stanach zdrowia i choroby, a w 1954 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego.

Organizator i w latach 1954–1958 dyrektor Instytutu Doskonalenia i Specjalizacji Kadr Lekarskich w Warszawie, który w 1971 został przekształcony w Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego. Jednocześnie kierował Kliniką Chorób Wewnętrznych tej instytucji, następnie od 1971 do emerytury w 1980, pełnił funkcję kierownika Kliniki Endokrynologii w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego.

Członek wielu towarzystw naukowych. W latach 1978–1982 przewodniczący Komisji Endokrynologicznej Wydziału VI Polskiej Akademii Nauk.

Autor lub współautor ponad 142 prac naukowych. Jego zainteresowania naukowe koncentrowały się wokół patologii kory nadnerczy i tarczycy. Współautor i redaktor dwutomowego podręcznika pt Endokrynologia kliniczna oraz książki pt Wykłady kliniczne z zakresu patofizjologii i terapii. Promotor ponad 10 prac doktorskich.

W 1952 otrzymał odznakę „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”, a w 1954 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za zasługi w pracy naukowej i dydaktycznej w dziedzinie medycyny.

Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 194-5-15).

Rodzina

Był synem fotografa Ludwika Hartwiga i Marii z Birjukowów, bratem fotografika Edwarda Hartwiga (1909–2003) i poetki Julii Hartwig (1921-2017).

Przypisy

1 2 Prof. zw. dr hab. Walenty Hartwig, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2016-02-19] .
1 2 3 4 5 6 Encyklopedia Warszawy, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 243, ISBN 83-01-08836-2 .
1 2 3 4 5 WitoldW. Rudowski WitoldW., Osiągnięcia naukowe prof. dr med. Walentego Hartwiga, „Polskie Archiwum Medycyny Wewnętrznej Tom 47”, 1971, s. 575-578 .
1 2 StefanS. Zgliczyński StefanS., Wspomnienie o Profesorze Walentym Hartwigu, „Postępy Nauk Medycznych”, marzec 2008 .
1 2 Muzeum PowstaniaM.P. Warszawskiego Muzeum PowstaniaM.P., Walenty Hartwig, „Powstańcze Biogramy” [dostęp 2016-02-19] .
1 2 3 4 5 Wielka Encyklopedia PWN, Tom 11, Warszawa 2002, s. 159, ISBN 83-01-13735-5 .
↑ M.P. z 1954 r. Nr 103, poz. 1311 (ISAP).
↑ Cmentarz Stare Powązki: WALENTY HARTWIG, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-11-02] .
↑ Ludwik Hartwig (1883–1975), „leksykon.teatrnn.pl” [dostęp 2017-07-21] (pol.).

Linki zewnętrzne

Prof. zw. dr hab. Walenty Hartwig, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2016-02-19] .

[:2-1] 1 2 Prof. zw. dr hab. Walenty Hartwig, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2016-02-19] .

[:0-2] 1 2 3 4 5 6 Encyklopedia Warszawy, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 243, ISBN 83-01-08836-2 .

[:5-3] 1 2 3 4 5 WitoldW. Rudowski WitoldW., Osiągnięcia naukowe prof. dr med. Walentego Hartwiga, „Polskie Archiwum Medycyny Wewnętrznej Tom 47”, 1971, s. 575-578 .

[:3-4] 1 2 StefanS. Zgliczyński StefanS., Wspomnienie o Profesorze Walentym Hartwigu, „Postępy Nauk Medycznych”, marzec 2008 .

[:4-5] 1 2 Muzeum PowstaniaM.P. Warszawskiego Muzeum PowstaniaM.P., Walenty Hartwig, „Powstańcze Biogramy” [dostęp 2016-02-19] .

[:1-6] 1 2 3 4 5 Wielka Encyklopedia PWN, Tom 11, Warszawa 2002, s. 159, ISBN 83-01-13735-5 .

[7] M.P. z 1954 r. Nr 103, poz. 1311 (ISAP).

[8] Cmentarz Stare Powązki: WALENTY HARTWIG, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-11-02] .

[9] Ludwik Hartwig (1883–1975), „leksykon.teatrnn.pl” [dostęp 2017-07-21] (pol.).