Wallingford Riegger

Wallingford Riegger

Imię i nazwisko	Wallingford Constantin Riegger
Data i miejsce urodzenia	29 kwietnia 1885 Albany
Pochodzenie	amerykańskie
Data i miejsce śmierci	2 kwietnia 1961 Nowy Jork
Gatunki	muzyka poważna
Zawód	kompozytor

Wallingford Constantin Riegger (ur. 29 kwietnia 1885 w Albany w stanie Georgia, zm. 2 kwietnia 1961 w Nowym Jorku) – amerykański kompozytor.

Życiorys

Dzieciństwo spędził w Indianapolis, gdzie matka uczyła go gry na fortepianie, zaś ojciec na skrzypcach. W 1900 roku wyjechał z rodzicami do Nowego Jorku, gdzie pobierał lekcje gry na wiolonczeli. Studiował w nowojorskim Institute of Musical Art u Percy’ego Goetschiusa (kompozycja) i Alwina Schroedera (wiolonczela). W latach 1907–1910 przebywał w Berlinie, gdzie uczył się Hochschule für Musik u Roberta Hausmanna i Antona Hekkinga (wiolonczela) oraz Maxa Brucha i Edgara Stillmana-Kelleya (kompozycja). Od 1911 do 1914 roku dyrygował St. Paul Symphony Orchestra, następnie wrócił do Niemiec, gdzie działał jako dyrygent w Würzburgu (1914–1915), Królewcu (1915–1916) i Berlinie (1916–1917).

Po powrocie z Niemiec do Stanów Zjednoczonych podjął działalność pedagogiczną, wykładał w Drake University w Des Moines (1919–1922), Institute of Musical Art w Nowym Jorku (1925–1926) i Ithaca College (1926–1928). Otrzymał Paderewski Prize za Trio fortepianowe (1922), E.S. Coolidge Prize za La belle dame sans merci (1924) i New York Music Critics’ Circle Award za III Symfonię (1948). W 1957 roku, ze względu na swoje lewicowe sympatie polityczne, został wezwany do złożenia wyjaśnień przed House Un-American Activities Committee.

Twórczość

W latach 20. XX wieku nawiązał znajomość z Henrym Cowellem, Charlesem Ivesem i Edgarem Varèse’em, aktywnie włączając się w propagowanie wśród amerykańskiej publiczności twórczości kompozytorów współczesnych. Tworzone w tym okresie kompozycje mają charakter atonalny, cechują się szorstkością brzmienia i gwałtownością środków wyrazu. Był jednym z pierwszych amerykańskich kompozytorów posługujących się techniką dodekafoniczną. W latach 30. poświęcił się głównie tworzeniu muzyki tanecznej, tworząc dla takich tancerek jak Doris Humphrey, Martha Graham i Hanya Holm. W późniejszym okresie wrócił do tworzenia muzyki autonomicznej, stosując technikę dodekafoniczną, nie traktowaną jednak ortodoksyjnie.

Wybrane kompozycje

(na podstawie materiałów źródłowych)

Przypisy