Wanda Bacewicz

Wanda Bacewicz
Data i miejsce urodzenia

10 czerwca 1914 lub 10 sierpnia 1911 lub 10 sierpnia 1914
Łódź

Data i miejsce śmierci

1 stycznia 2011
Łódź

Narodowość

polska

Język

polski

Alma Mater

Konserwatorium Muzyczne Heleny Kijeńskiej-Dobkiewiczowej w Łodzi

Dziedzina sztuki

literatura

Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Grób Wandy Bacewicz na cmentarzu Powązkowskim

Wanda Bacewicz (ur. 10 czerwca 1914 lub 10 sierpnia 1911 lub 10 sierpnia 1914 w Łodzi, zm. 1 stycznia 2011 tamże) – polska poetka, prozaik i dziennikarka.

Życiorys

Córka Wincentego i Marii z Modlińskich Bacewiczów. W Łodzi ukończyła Gimnazjum Humanistyczne Janiny Pryssewiczówny oraz (w 1930) studia teoretyczne i fortepianowe w Konserwatorium Muzycznym Heleny Kijeńskiej-Dobkiewiczowej. Następnie, po ukończeniu Wyższej Szkoły Dziennikarskiej w Warszawie, uzyskała w 1937 stopień magistra dziennikarstwa. Podczas okupacji przebywała w Warszawie. Ciężko ranna w czasie powstania warszawskiego, znalazła się w obozie w Pruszkowie, skąd rodzina przewiozła ją do szpitala w Grodzisku Mazowieckim.

W 1945 przeniosła się z Grodziska do Lublina, gdzie na krótko znalazła się w zespole redakcyjnym „Gazety Lubelskiej”. Drugą połowę 1945 spędziła u siostry, Grażyny Bacewicz, profesor w łódzkim Konserwatorium Muzycznym (która dedykowała jej Allegro na fortepian, skomponowane w 1929). Wtedy też Wanda Bacewicz zadebiutowała jako prozaik – napisała nowele dla Polskiego Radia.

Wkrótce przeprowadziła się do Warszawy, gdzie nawiązała współpracę z kilkoma pismami („Ruch Muzyczny”, „Nowiny Literackie”, „Stolica”) i rozpoczęła regularną działalność dziennikarsko-publicystyczną, pisząc recenzje muzyczne, literackie i teatralne. Jednocześnie drukowała też swoje utwory prozatorskie, głównie jednak na łamach czasopism. W 1958 miał miejsce jej debiut poetycki – „Trybuna Literacka” opublikowała wiersz Drzewa. W 1959, za Drewniany tryptyk, otrzymała wyróżnienie w Pierwszej Wiośnie Poetów, jednak pierwszy z jej wielu tomów poezji ukazał się dopiero w 1961.

Na początku lat 50. związała się z Polskim Radiem. W latach 1951–1964 pracowała w Warszawskiej Rozgłośni PR w Dziale Audycji Słowno-Muzycznych, a od roku 1967 do 1974 redagowała audycję Nuty, nutki, stanowiącą połączenie muzyki poważnej i poezji. W 1963, po serii rozmów ze Stefanem Spiessem (przyjacielem Karola Szymanowskiego), powstała książka Ze wspomnień melomana. W tym też roku zdobyła dwie nagrody w konkursie na reportaż o Warszawie, rozpisanym przez Stołeczną Radę Narodową.

W 1974 przeszła na emeryturę i zajęła się własną twórczością oraz, prowadzoną już od kilku lat, opieką nad spuścizną twórczą siostry – Grażyny Bacewicz. W latach 1963–1981 była członkiem Związku Literatów Polskich, od 1989 należała do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Zmarła w Łodzi, pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 101-3-15).

Twórczość

Odznaczenia