Wes Craven (2010) | |
| Prawdziwe imię i nazwisko |
Wesley Earl Craven |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
2 sierpnia 1939 |
| Data i miejsce śmierci |
30 sierpnia 2015 |
| Zawód |
reżyser, scenarzysta, producent filmowy, aktor, montażysta |
| Współmałżonek |
Bonnie Broecker |
| Lata aktywności |
1971–2015 |
| Strona internetowa | |
Wes Craven, właśc. Wesley Earl Craven (ur. 2 sierpnia 1939 w Cleveland, zm. 30 sierpnia 2015 w Los Angeles) – amerykański reżyser, scenarzysta, producent filmowy i montażysta.
Wśród bogatej filmografii Cravena można wymienić przede wszystkim twórczość z gatunku horroru, zwłaszcza z gatunku slasher, w której łączył on elementy horroru z humorem. Craven jest uznawany za jednego z mistrzów gatunku horroru.
Craven wyreżyserował także wszystkie cztery filmy serii Krzyk, a także był współtwórcą postaci Ghostface. Pozostałe filmy Cravena to m.in.: Wzgórza mają oczy, Ostatni dom po lewej, Red Eye i Zbaw mnie ode złego.
Urodził się jako syn Caroline (z domu Miller) i Paula Eugene’a Cravena. Dorastał w ortodoksyjnej rodzinie baptystycznej. Craven obronił licencjat z filologii angielskiej i psychologii na Wheaton College (stan Illinois). Natomiast na Johns Hopkins University zdobył tytuł magistra z filozofii i literatury (Johns Hopkins Writing Seminars).
Craven przez krótki czas nauczał filologii angielskiej na Westminster College. Był także nauczycielem akademickim nauk humanistycznych na Clarkson College of Technology w Potsdamie. Pierwszą pracą w przemyśle filmowym było dla niego stanowisko dźwiękowca przy postprodukcji w nowojorskim przedsiębiorstwie.
Craven opuścił świat akademicki dla bardziej intratnej roli reżysera filmów pornograficznych. W dokumencie Głęboko w gardle, Craven powiedział przed kamerą, że realizował on „wiele hardcorowych filmów dla widzów pełnoletnich” pod różnymi pseudonimami, w tym Abe Snake. Jego udział w produkcji Głębokie gardło jest nieznany, natomiast większość jego ról w tego typu filmach dotyczyła pisania scenariuszy oraz montażu zdjęć. W 1972 Wes Craven wyreżyserował pierwszy film pełnometrażowy Ostatni dom po lewej.
Craven regularnie współpracował z Seanem S. Cunninghamem. W debiucie Cravena Ostatni dom po lewej, Cunningham był producentem. W późniejszym czasie – w najpopularniejszym obrazie Cravena Koszmar z ulicy Wiązów – Cunningham wyreżyserował jedną ze scen pogoni, jednak nie wymieniono jego nazwiska w napisach końcowych. Ich osławione postacie Freddy Krueger i Jason Voorhees, pojawili się razem w 2003 w filmie z gatunku slasher Freddy kontra Jason, gdzie Cunningham zajął się produkcją. W remake’u Ostatniego domu po lewej, zarówno Cunningham jak i Craven byli odpowiedzialni za produkcję.
Udział Cravena w zapoczątkowaniu kariery Johnny'ego Deppa był znaczny dzięki obsadzeniu go w 1984 w Koszmarze z ulicy Wiązów; dla młodego wówczas Deppa była to pierwsza ważna rola filmowa.
Mimo popularności zdobytej dzięki tworzeniu horrorów, Craven pracował także przy dwóch produkcjach, które nie były związane z tym gatunkiem. W 1999 wyreżyserował film Koncert na 50 serc, a w 2006 był jednym z 22 reżyserów realizujących obraz Zakochany Paryż.
W 1999 wydał powieść (thriller medyczny) pt. Fountain Society, przełożoną na język polski i wydaną w 2000 pt. Stowarzyszenie Fontanna.
W latach 1964–1969 był żonaty z Bonnie Broecker, z którą miał dwoje dzieci: Jonathana (ur. 1965) i Jessicę (ur. 1968). 19 sierpnia 1978 ożenił się z Lindą M Grant, wkrtórce doszło do rozwodu. 25 lipca 1982 poślubił Millicent Eleanor Meyer, rozwiedli się w 1987. 27 listopada 2004 zawarł związek małżeńki z Iyą Labunką, która regularnie pracowała przy jego filmach jako producentka.
Zmarł 30 sierpnia 2015 w wieku 76 lat w swoim domu w Los Angeles. Powodem był nowotwór ośrodkowego układu nerwowego.
| Rok | Nagroda | Kategoria | Film |
|---|---|---|---|
| 1977 | Kataloński Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Sitges | Nagroda Krytyków | Wzgórza mają oczy (1977) |
| 1995 | Saturn | Całokształt twórczości | – |
| 1997 | Festival international du film fantastique de Gérardmer | Grand Prix du Festival | Krzyk (1996) |
| Nagroda magazynu „Cahiers du cinéma” | Dziesięć najlepszych filmów | ||
| 2012 | Festiwal Filmów Grozy w Nowym Jorku | Nagrodą za osiągnięcia życiowe | – |