Życiorys
Syn Alojzego i Aleksandry z Cholewińskich. Miał młodszego brata Jerzego Stanisława. W 1905 za udział w strajkach szkolnych wydalono go z wilczym biletem z gimnazjum płockiego bez prawa powrotu do szkół rosyjskich. 18 czerwca 1909 ukończył w Płocku gimnazjum prowadzone przez Macierz Szkolną, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego, które ukończył 25 stycznia 1916 uzyskując dyplom lekarski.
W czasie I wojny światowej, w sierpniu 1914 wstąpił do Legionach Polskich. W latach 1914–1916 organizator i lekarz oddziału sanitarnego II Brygady, od 1916 lekarz w szpitalach w Kozienicach, Rabce i Kamieńsku, od listopada 1917 lekarz POW w Radomsku. W 1918–1920 porucznik lekarz WP: komisarz ludowy Rządu Ludowego Republiki Polskiej na powiat Opoczno. Przeszedł ciężkie walki podczas kampanii karpackiej, besarabskiej i wołyńskiej. Zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwy sanitarnych.
Po wojnie pracował w Noworadomsku (obecnie Radomsko), następnie został lekarzem powiatowym w Będzinie, a później ordynatorem oddziału wewnętrznego szpitala św. Wincentego w Dąbrowie Górniczej. Mieszkał w Zagórzu, gdzie prowadził ambulatorium Kopalni „Mortimer”. Od 1932 był dyrektorem i naczelnym lekarzem Powiatowej Kasy Chorych w Sosnowcu, a od 1934 dyrektorem Ubezpieczalni Społecznej w Sosnowcu. W 1935 został zastępcą dyrektora ZUS w Warszawie.
Był członkiem Partii Pracy, a od 1928 BBWR. W 1931 został mianowany tymczasowym zastępcą kierownika Grupy Regionalnej BBWR woj. kieleckiego, a w 1935 wybrany na prezesa Rady Wojewódzkiej BBWR i prezesa okręgu Związku Legionistów.
W III kadencji Sejmu II RP w latach 1930–1935 był posłem z ramienia Zagłębiowskiego BBWR. Był członkiem sejmowej Komisji Ochrony Pracy, Zdrowia Publicznego oraz Komisji Opieki Społecznej, referentem ustawy o ubezpieczeniu społecznym i projektu nowelizacji ustawy o czasie pracy w przemyśle i handlu. W lutym 1936 objął mandat senatora po jego uprzednim złożeniu przez Romana Cholewickiego, senatora z województwa kieleckiego. Był autorem dwóch broszur O wolnym wyborze lekarza (1936) i Walka z gruźlicą wśród dzieci i młodzieży (1936).
W dniu 8 lipca 1936 ok. godz. 14:30 w pobliżu budynku warszawskiego ZUS przy ul. Czerniakowskiej 231 oddano w jego kierunku sześć strzałów, z których cztery były celne, raniąc w głowę i klatkę piersiową. Nieprzytomnego przewieziono do Instytutu Chirurgii Urazowej, gdzie po kilku godzinach zmarł. Zabójcą okazał się Aleksy Szymik, urzędnik zwolniony z pracy z ambulatorium w Niwce, w latach gdy Wiktor Gosiewski był dyrektorem ZUS w Sosnowcu. Został pochowany 11 lipca na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 5-6-14). Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 11 sierpnia 1936 Szymik został skazany na bezterminową karę ciężkiego więzienia wraz z pozbawieniem praw.
Życie prywatne
Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa miał dwoje dzieci: Jerzego (ur. 27 sierpnia 1917) oraz Halinę (ur. 30 września 1921). 26 grudnia 1925 zawarł związek małżeński z Zofią z Cholewkiewiczów, z którą również miał dwoje dzieci: Emilię Danutę (ur. 14 lutego 1929) i Jerzego Mieczysława (ur. 1 stycznia 1932).
_1.JPG)