Wiktor Suworow

Wiktor Suworow
Виктор Суворов
Ilustracja
Imię i nazwisko

Władimir Bogdanowicz Riezun

Data i miejsce urodzenia

20 kwietnia 1947
Barabasz

Narodowość

rosyjska

Język

rosyjski

Ważne dzieła
Wiktor Suworow podczas spotkania promocyjnego w Warszawie (2011)
Wiktor Suworow w trakcie podpisywania książek na Targach Książki Historycznej w Warszawie (2014)

Wiktor Suworow (ros. Виктор Суворов; właśc. Władimir Bogdanowicz Riezun (ros. Влади́мир Богда́нович Резу́н, w zachodnich publikacjach pisownia Rezun); ur. 20 kwietnia 1947 w Barabaszu, Kraj Nadmorski, ZSRR) – rosyjski pisarz i publicysta historyczny, były oficer armii radzieckiej i radzieckiego wywiadu wojskowego GRU.

Jego pseudonim nawiązuje do rosyjskiego dowódcy z XVIII wieku Aleksandra Suworowa.

Życiorys

Urodził się w rodzinie o wojskowych tradycjach – żołnierzem zawodowym był zarówno ojciec Bogdan Riezun, ur. w 1921 (major, artylerzysta 72 Gwardyjskiego Pułku Moździerzy odznaczonego Orderem Aleksandra Newskiego, 5 Armii Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego, zwolniony z armii w 1959 w wyniku chruszczowskich redukcji armii, zamieszkał z żoną w Czerkasach na Ukrainie), jak i brat (podpułkownik wojsk rakietowych Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego, odszedł do rezerwy w 1991).

W 1954 rozpoczął naukę w szkole cywilnej, od 1958 do 1963 uczył się w Woroneskiej, a następnie do 1965 w Kalinińskiej Suworowskiej Szkole Wojskowej. Po jej ukończeniu został przyjęty na drugi rok Kijowskiej Wyższej Ogólnowojskowej Szkoły Dowódczej im. M.W. Frunzego. W 1967, po ukończeniu szkoły otrzymał stopień porucznika.

Jako dowódca kompanii czołgów brał udział w inwazji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację w 1968 roku. Następnie do 1970 odbywał służbę w 1 Batalionie 145 Gwardyjskiego Budapeszteńskiego Szkolnego Pułku Zmechanizowanego na poligonie storożenieckim Karpackiego Okręgu Wojskowego (przygotowanie podoficerów zwiadu). Został przeniesiony do Wydziału Zwiadu Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego i 808 Samodzielnej Armijnej Kompanii Zwiadu Specnaz.

W 1971 rozpoczął studia w Wojskowej Akademii Dyplomatycznej w Moskwie, które ukończył w 1974. Kilka miesięcy po ukończeniu Akademii przebywał w Zarządzie Informacji, zajmującym się badaniem broni i sprzętu wojskowego armii państw kapitalistycznych. W latach 1974–1978 pełnił służbę w dyplomatycznej rezydenturze GRU w Genewie. 10 czerwca 1978, jak sam podaje, zdradził ojczyznę, zbiegł do Wielkiej Brytanii. Jak sam podaje, zaocznie skazany na karę śmierci.

Rodzina

Żona Tatiana z d. Korż, ur. w 1952; córka Oksana, ur. w 1972, syn Aleksandr ur. w 1976.

Twórczość

Jest popularyzatorem teorii o wiodącej roli Związku Radzieckiego w rozpoczęciu II wojny światowej oraz prewencyjnego charakteru niemieckiego ataku na ZSRR 22 czerwca 1941 roku.

 Z tym tematem związana jest kategoria: Twórczość Wiktora Suworowa.

Film

Suworow wystąpił w filmach dokumentalnych w reżyserii Grzegorza Brauna: Marsz wyzwolicieli, Transformacja, Defilada zwycięzców.

Wiktor Suworow wystąpił w filmie Władimira Sinielnikowa i Igora Szewcowa Ostatni Mit, opartego na serii książek Lodołamacz.

Ekranizacje

 Z tym tematem związana jest kategoria: Filmowe adaptacje utworów Wiktora Suworowa.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Wirtualna Polska Media S.A, Wiktor Suworow - życie z wyrokiem śmierci [online], ksiazki.wp.pl, 9 grudnia 2014 [dostęp 2023-12-14] (pol.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne