Wiktoryn Mańkowski

Wiktoryn Mańkowski
Ilustracja
Data urodzenia

4 lipca 1857

Data i miejsce śmierci

28 grudnia 1928
Lwów

Zawód, zajęcie

adwokat, sędzia

Alma Mater

Uniwersytet Jagielloński

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Orderu Leopolda (Austria) Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Cywilnych Funkcjonariuszów Państwowych Krzyż Jubileuszowy dla Cywilnych Funkcjonariuszów Państwowych

Wiktoryn Mańkowski (ur. 4 lipca 1857, zm. 28 grudnia 1928 we Lwowie) – polski prawnik, adwokat, sędzia, kodyfikator prawa.

Grobowiec Wiktoryna Mańkowskiego

Życiorys

Ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Początkowo był adwokatem. Wstąpił do służby państwowej Austro-Węgier w ramach zaboru austriackiego i autonomii galicyjskiej. Około 1881/1882 jako praktykant sądowy C. K. Wyższego Sądu Krajowego we Lwowie był przydzielony do Złoczowa. W kolejnych latach publikował m.in. w „Przeglądzie Sądowym i Administracyjnym”. Poświęcił się karierze w adwokaturze. Jako prawnik ze stopniem doktora praw z dniem 22 października 1887 został wpisany na listę adwokatów z siedzibą w Rohatynie. Od około 1888 był adwokatem przy C. K. Sądzie Powiatowym w Rohatynie w okręgu C. K. Sądu Obwodowego w Brzeżanach.

Następnie przeszedł do zawodu sędziowskiego i od około 1899 do około 1908 był radcą sądu krajowego w C. K. Sądzie Obwodowym w Kołomyi. Równolegle od około 1900 do około 1907 pełnił funkcję asesora w C. K. Sądzie Powiatowym dla Spraw Dochodów Skarbowych w Kołomyi. Od 1908 do 1911 sprawował stanowisko prezydenta C. K. Sądu Obwodowego w Sanoku. Sprawując urząd był mianowany przewodniczącym sądu przysięgłych przy C. K. Sądzie Obwodowym w Sanoku w 1908, 1909. Był członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W styczniu 1911 został mianowany radcą wyższego sądu krajowego we Lwowie. W związku z tym po trzech latach pracy w Sanoku odszedł ze służby w tym mieście, 29 kwietnia 1911 odbyło się jego uroczyste pożegnanie, a na pamiątkę radca Mańkowski otrzymał album okolicznościowy z akwarelami autorstwa ucznia VII klasy sanockiego gimnazjum, Franciszka Prochaski, przedstawiającymi miniaturki sądów okręgowych.

Od 1911 w charakterze radcy wyższego sądu krajowego pracował w C. K. Wyższym Sądzie Krajowym we Lwowie, od sierpnia 1914 z tytułem radcy dworu, a u kresu I wojny światowej w styczniu 1918 został mianowany na stanowisko wiceprezydenta tegoż sądu (prezydentem był Adolf Czerwiński). Jednocześnie z grona sędziów był członkiem C. K. Krajowej Komisji Agrarnej we Lwowie (do 1918), a ponadto członkiem C. K. Krajowej Komisji Apelacyjnej dla Wymiaru Krajowych Opłat Szynkowych (co najmniej do 1914). Już podczas pracy w C. K. Wyższym Sądzie Krajowym odznaczał się zdolnościami kodyfikatorskimi.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do służby sądowniczej II Rzeczypospolitej. Pełnił funkcję radcy, prezesa senatu i wiceprezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu. 22 sierpnia 1919 został mianowany przez Naczelnika Państwa członkiem Komisji Kodyfikacyjnej. Pełnił funkcję wiceprezydenta tego gremium. Potem był wiceprezesem KK, a po śmierci pierwszego prezydenta KK Franciszka Fiericha we wrześniu 1928, objął przewodnictwo Komisji. Pracował wtedy nad projektem procedury cywilnej oraz ustawy o ustroju adwokatury. We wcześniejszej pracy w KK udzielał się w zakresie projektowania prawa egzekucyjnego, prawa małżeńskiego, ordynacji adwokackiej. Opracował też dział o wyrzeczeniach sądowych w procesie cywilnym W całej swojej karierze prawniczej specjalizował się generalnie w prawie cywilnym. Do końca życia był członkiem Polskiego Towarzystwa Prawniczego we Lwowie.

W życiu prywatnym przejawiał zainteresowania historią poezją i sztuką. Był żonaty z Marią z domu Kreczmer (1863-1935). Zmarł 28 grudnia 1928 we Lwowie. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. W jego grobowcu został pochowany także kpt. Tadeusz Mossor.

Ordery i odznaczenia

austro-węgierskie