| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| profesor | |
| Specjalność: biologia | |
| Alma Mater | |
| Uczelnia | |
| Odznaczenia | |
| Nagrody | |
William Donald Hamilton (ur. 1 sierpnia 1936 w Kairze, zm. 7 marca 2000 w Oksfordzie) – brytyjski biolog ewolucyjny, uważany obok Ronalda Fishera za największego teoretyka ewolucji biologicznej w XX wieku.
Dzieciństwo spędził w hrabstwie Kent, a w czasie II wojny światowej jego rodzina przeniosła się do Edynburga. Studiował w St John’s College na Uniwersytecie Cambridge. Po krótkim okresie pracy na Uniwersytecie Michigan od 1984 był profesorem biologii ewolucyjnej na Uniwersytecie Oksfordzkim, zmarł w 2000 na malarię, którą zaraził się podczas ekspedycji do Demokratycznej Republiki Konga.
W swojej dysertacji doktorskiej zaproponował teorię dostosowania łącznego. Anegdota głosi, że jego promotor nie docenił tego pomysłu i początkowo odrzucił pracę. Wywołała ona jednak rewolucję po ogłoszeniu w 1964 roku w „Journal of Theoretical Biology”.
Jeden z najwybitniejszych biologów od czasów Darwina, jeden z ojców współczesnej biologii ewolucyjnej.
Twórca koncepcji altruizmu krewniaczego oraz reguły Hamiltona. Znaczenie odkrycia doboru krewniaczego pozwoliło na badania naukowe nad zjawiskiem altruizmu, stanowiącego poważną lukę w wyjaśnieniu darwinowskim do lat 60. XX wieku. Pozwoliło na rozwój takich dziedzin jak ekologia ewolucyjna i etologia, zwłaszcza w zakresie wyjaśnienie agresji oraz zachowań społecznych u zwierząt. Zastosowanie jego pomysłu dostosowania włącznego pozwoliło na rozszerzenie teorii doboru naturalnego Darwina i Ronalda Fishera, w której główną rolę odgrywało dostosowanie na poziomie osobnicznym (teraz istotny stał się poziom genowy).
Zaproponował model teoretyczny wyjaśnienia istnienia płciowości postulujący pasożytnictwo oraz drobnoustroje chorobowe jako przyczyny powstania i utrzymywania się płciowości (rozmnażanie płciowe jako obrona przed pasożytami).
Wraz z Marlene Zuk, zaproponowali hipotezę wyjaśniającą dobór płciowy (zmodyfikowaną wersję hipotezy "dobrych genów"), w której twierdzili, że cechy epigametyczne nie mogą być dobrze rozwinięte przez osobniki obciążone pasożytami. Bogato rozwinięte ornamenty epigametyczne są wskaźnikiem zdrowia danego osobnika, zaś brak tych cech może świadczyć o obciążeniu pasożytami i dlatego samice powinny unikać samców nie mających takich cech.
Laureat Nagrody Kioto w dziedzinie nauk podstawowych z 1993 roku. Za wyjaśnienie zachowań altruistycznych teorią doboru krewniaczego otrzymał Nagrodę Crafoorda w 1993 roku.