Witalis Walter (ur. 28 kwietnia 1840 w Solcu, zm. 1 grudnia 1927 w Dziećmiarkach) – polski inżynier, ziemianin, powstaniec styczniowy.
Urodził się w miejscowości Solec jako syn nadleśniczego w dobrach należących do rodziny Platerów, Józefa i Elżbiety z Gintrowskich Walterów. Jako inżynier górniczy pracował w Staniszewie. Był dwukrotnie żonaty: z Olgą baronówną von Rheinbaben, a po jej śmierci z Pelagią Janczakowską. Oba małżeństwa były bezdzietne. Był stryjem Witolda Waltera.
Właściciel dóbr Łubówko, a także majątku Dziećmiarki i Słępowo. Te ostatnie dobra w 1926 r. obejmowały 521,75 ha, w tym 446 ha gruntów ornych, 32 ha łąk i pastwisk, 14 ha lasów, 13,75 ha nieużytków i 16 ha wód. Był też współzałożycielem i wieloletnim kierownikiem spółdzielni mleczarskiej "Concordia" w Sroczynie.
Brał udział w powstaniu styczniowym w randze podporucznika, za co był sądzony wraz ze 148 innymi osobami w procesie berlińskim w 1864 r. Został skazany na więzienie. Karę odbywał w więzieniu w Moabicie. Od 1887 r. do śmierci członek zwyczajny Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Wieloletni członek sejmiku powiatowego w Gnieźnie oraz członek Kuratorium tamtejszej Powiatowej Kasy Oszczędności.
Pochowany w rodzinnym grobowcu znajdującym się naprzeciwko kaplicy cmentarnej św. Rozalii na cmentarzu w Sławnie. Jego grób jest wpisany do Ewidencji grobów weteranów walk o Wolność i Niepodległość Polski Instytutu Pamięci Narodowej.