| Podobóz Gułagu | |
Wieża strażnicza i blok karny jednego z podobozów Workutłagu, 1945 r. | |
| Typ | |
|---|---|
| Odpowiedzialny | |
| Rozpoczęcie działalności |
10 maja 1938 |
| Zakończenie działalności |
1962 |
| Terytorium | |
| Miejsce | |
Położenie na mapie europejskiej części ZSRR (granice powojenne) | |
| 67°30′50,66″N 64°05′01,66″E/67,514073 64,083795 | |
Obóz poprawczy w Workucie (ros. Воркутинский исправительно-трудовой лагерь – Workutinskij isprawitielno-trudowoj łagier’), Workucko-Peczorski Poprawczy Obóz Pracy (ros. Воркуто-Печорский ИТЛ – Workuto-Pieczorskij isprawitielno-trudowoj łagier’), znane też jako Workutłag (ros. Воркутлаг) lub Workutpieczłag (ros. Воркутпечлаг) – radziecki poprawczy obóz pracy (łagier) w Komi ASRR (w okolicach dzisiejszego rosyjskiego miasta Workuty), podlegający Głównemu Zarządowi Poprawczych Obozów Pracy NKWD (Gułag). Funkcjonował w latach 1938–1962.
W latach 1931–1957 przez tutejszy system łagrów przeszły 2 miliony więźniów z ZSRR i 21 innych krajów. Według lokalnych historyków w wiecznej zmarzlinie spoczywa 200 tysięcy więźniów politycznych, pochowanych w grobach zarówno oznaczonych, jak i nieoznaczonych.
Workutłag został utworzony w 10 maja 1938 roku, poprzez oddzielenie go od Uchtpieczłagu (ros. Ухтпечлаг). Głównym jego celem było eksploatacja zasobów węgla wokół rzeki Peczory. Miasto Workuta zostało utworzone, aby wspierać łagier. W okresie największego wykorzystania w radzieckim systemie więziennym (Gułag), w Workucie znajdowało się około 132 podobozów.
Od 1939 roku polscy więźniowie byli tu więzieni, aż do momentu, gdy ZSRR przyłączył się do aliantów po ataku nazistowskich Niemiec. Łagier był następnie wykorzystywany do przetrzymywania pojmanych niemieckich jeńców wojennych na froncie wschodnim podczas II wojny światowej, a także obywateli radzieckich i mieszkańców krajów okupowanych przez ZSRR uważanych za dysydentów i wrogów państwa w czasach sowieckich.
W lipcu 1953 roku, niedługo po śmierci Józefa Stalina, w okolicach Workuty doszło do buntu łagierników w jednym z obozów (tzw. Powstanie w Workucie). Bunt trwał około dwóch tygodni, zakończył się 1 sierpnia 1953 roku, kiedy na rozkaz komendanta obozu (gen. Kuźma Dieriewianko), strażnicy otworzyli ogień do buntujących, w wyniku czego zginęło co najmniej 53 osób, choć szacunki się różnią.
Choć łagier został oficjalnie zamknięty w 1962 roku, w Workucie nadal mieszka wielu obywateli radzieckich, którzy byli wcześniej więźniami, początkowo z powodu wcześniejszych wrogów państwa, lub z powodu złej sytuacji finansowej.
Stowarzyszenie Memoriał, rosyjska organizacja praw człowieka, skupiająca się na badaniach i nagłaśnianiu naruszeń praw człowieka w czasach totalitarnych w Związku Radzieckim, szacuje, że spośród 40 000 osób pobierających państwowe emerytury w rejonie Workuty, 32 000 to byli więźniowie łagru lub ich potomkowie.
Wśród więźniów workuckiego łagru byli: m.in.