Workutłag

Workutłag
Воркутлаг
Podobóz Gułagu
Ilustracja
Wieża strażnicza i blok karny jednego z podobozów Workutłagu, 1945 r.
Typ

poprawczy obóz pracy (łagier)

Odpowiedzialny

 ZSRR

Rozpoczęcie działalności

10 maja 1938

Zakończenie działalności

1962

Terytorium

 Rosyjska FSRR

Miejsce

Workuta

Położenie na mapie europejskiej części ZSRR (granice powojenne)
Mapa konturowa europejskiej części ZSRR (granice powojenne), u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Workutłag”
67°30′50,66″N 64°05′01,66″E/67,514073 64,083795

Obóz poprawczy w Workucie (ros. Воркутинский исправительно-трудовой лагерь – Workutinskij isprawitielno-trudowoj łagier’), Workucko-Peczorski Poprawczy Obóz Pracy (ros. Воркуто-Печорский ИТЛ – Workuto-Pieczorskij isprawitielno-trudowoj łagier’), znane też jako Workutłag (ros. Воркутлаг) lub Workutpieczłag (ros. Воркутпечлаг) – radziecki poprawczy obóz pracy (łagier) w Komi ASRR (w okolicach dzisiejszego rosyjskiego miasta Workuty), podlegający Głównemu Zarządowi Poprawczych Obozów Pracy NKWD (Gułag). Funkcjonował w latach 1938–1962.

W latach 1931–1957 przez tutejszy system łagrów przeszły 2 miliony więźniów z ZSRR i 21 innych krajów. Według lokalnych historyków w wiecznej zmarzlinie spoczywa 200 tysięcy więźniów politycznych, pochowanych w grobach zarówno oznaczonych, jak i nieoznaczonych.

Historia

Workutłag został utworzony w 10 maja 1938 roku, poprzez oddzielenie go od Uchtpieczłagu(inne języki) (ros. Ухтпечлаг). Głównym jego celem było eksploatacja zasobów węgla wokół rzeki Peczory. Miasto Workuta zostało utworzone, aby wspierać łagier. W okresie największego wykorzystania w radzieckim systemie więziennym (Gułag), w Workucie znajdowało się około 132 podobozów.

Od 1939 roku polscy więźniowie byli tu więzieni, aż do momentu, gdy ZSRR przyłączył się do aliantów po ataku nazistowskich Niemiec. Łagier był następnie wykorzystywany do przetrzymywania pojmanych niemieckich jeńców wojennych na froncie wschodnim podczas II wojny światowej, a także obywateli radzieckich i mieszkańców krajów okupowanych przez ZSRR uważanych za dysydentów i wrogów państwa w czasach sowieckich.

W lipcu 1953 roku, niedługo po śmierci Józefa Stalina, w okolicach Workuty doszło do buntu łagierników w jednym z obozów (tzw. Powstanie w Workucie(inne języki)). Bunt trwał około dwóch tygodni, zakończył się 1 sierpnia 1953 roku, kiedy na rozkaz komendanta obozu (gen. Kuźma Dieriewianko), strażnicy otworzyli ogień do buntujących, w wyniku czego zginęło co najmniej 53 osób, choć szacunki się różnią.

Choć łagier został oficjalnie zamknięty w 1962 roku, w Workucie nadal mieszka wielu obywateli radzieckich, którzy byli wcześniej więźniami, początkowo z powodu wcześniejszych wrogów państwa, lub z powodu złej sytuacji finansowej.

Stowarzyszenie Memoriał, rosyjska organizacja praw człowieka, skupiająca się na badaniach i nagłaśnianiu naruszeń praw człowieka w czasach totalitarnych w Związku Radzieckim, szacuje, że spośród 40 000 osób pobierających państwowe emerytury w rejonie Workuty, 32 000 to byli więźniowie łagru lub ich potomkowie.

Galeria

Więźniowie

Wśród więźniów workuckiego łagru byli: m.in.

Zobacz też

Uwagi

  1. ↑ Drugiego co do wielkości złoża węgla w Związku Radzieckim.
  2. ↑ Według relacji Johna H. Noble, łagier w Workucie i wiele pobliskich łagrów zostało całkowicie opanowane przez grupę 400 więźniów, którzy następnie podjęli wędrówkę ku oddalonej o tysiące kilometrów na zachód Finlandii, zanim zostali pojmani i straceni.
  3. ↑ Wśród zamordowanych był łotewski ksiądz Jānis Mendriks.

Przypisy

  1. 1 2 3 Indeks nazwisk [online], ksiegarniaipn.pl, s. 408–424 (pol.).
  2. ↑ Sierp i młot to symbol wielkich zbrodni! Gułag: niewolnictwo XX wieku. Artykuł Sławomira Kalbarczyka (IPN) [online], wPolityce.pl, 21 listopada 2010 [dostęp 2011-08-03] [zarchiwizowane z adresu 2026-07-01] (pol.).
  3. ↑ Tom Balmforth, Vorkuta: Gulag Is Gone, But A Virtual Prison Has Taken Its Place | Radio Free Europe/Radio Liberty [online], rferl.org, 4 marca 2013 (ang.).
  4. ↑ УХТИНСКО-ПЕЧОРСКИЙ ИТЛ (УПИТЛаг, Ухтпечлаг). old.memo.ru. (ros.).
  5. ↑ Культурная карта Республики Коми | Городской округ Воркута | ГУЛАГ. nbrkomi.ru, 2014-03-06. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-11)]. (ros.).
  6. ↑ Poland WWII Kresy Deportation to USSR Gulags. kresyfamily.com. [dostęp 2023-11-26]. (ang.).
  7. ↑ Various articles. ansipra.npolar.no. [dostęp 2023-11-26]. (ang.).
  8. ↑ Alan Barenberg: Gulag Town, Company Town: Forced Labor and Its Legacy in Vorkuta. New Haven: Yale University Press, 2014. DOI: 10.12987/yale/9780300179446.001.0001. ISBN 978-0-300-17944-6. LCCN 2014934005. OCLC 884909985. (ang.).
  9. ↑ Edwin Bacon. Glasnost' and the Gulag: New information on soviet forced labour around World War II. „Soviet Studies”. 44 (6), s. 1069–1086, styczeń 1992. DOI: 10.1080/09668139208412066. ISSN 0038-5859. OCLC 9971064746. (ang.).
  10. ↑ Applebaum 2003 ↓, s. 438–443.
  11. ↑ Global Nonviolent Action Database. nvdatabase.swarthmore.edu, 2010-03-03. (ang.).
  12. ↑ John H. Noble: Was a Slave in Russia. Nowy Jork: Devin-Adair, 1958. ISBN 978-1-4456-4373-1. LCCN 57013354. (ang.).
  13. ↑ Biography from the Website of the Marianists. padrimariani.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-12)]. (ang.).
  14. 1 2 3 Servant of God Fr. Janis (John) Mendriks (1907–1953). padrimariani.org, 2023. (ang.).
  15. ↑ Servant of God Fr. Janis Mendriks MIC 1907—1953. catholicmartyrs.org, 2004-04-05. (ang.).
  16. ↑ Conquest i Hollander 2008 ↓, s. 55.
  17. ↑ Marcel Reich-Ranicki. Fragen Sie Reich-Ranicki: Das Warten der Leidenden. „Frankfurter Allgemeine Zeitung”, 2010-05-26. ISSN 0174-4909. [dostęp 2016-04-03]. [zarchiwizowane z adresu 2016-04-15]. (niem.).
  18. ↑ Thomas 2012 ↓, s. 924.
  19. ↑ Sołżenicyn 1973 ↓, s. 186.
  20. ↑ Енциклопедія українознавства. Словникова частина (ЕУ-II), t. 3, 1994, s. 1043–1046.
  21. ↑ His Life – Bishop Velychkovsky National Martyr`s Shrine. bvmartyrshrine.com. [dostęp 2025-10-21]. (ang.).
  22. ↑ Edward Buca "Many days, Many lives". gulaghistory.org, 2008. (ang.).
  23. ↑ Zmarł ks. Antoni Dilys - kresowianin, więzień sowieckich łagrów. Fronda.pl, 2019-01-12. [dostęp 2026-10-01]. (pol.).
  24. ↑ Jerzy Urbankiewicz. spplodz.eu. [dostęp 2012-07-06]. (pol.).
  25. ↑ 50, Kardynał Kazimierz Świątek – świadek wiary [online], Prawda jest córką czasu, 27 lutego 2017 [dostęp 2022-11-13] (pol.).
  26. ↑ Anelė Butkuvienė. Tėvo Stanislovo gyvenimo kelias [online], bernardinai.lt, 21 czerwca 2015 [dostęp 2022-06-30] (lit.).
  27. ↑ Teresa Rączka-Jeziorska, Dykman Salomon [online], slownik.nplp.pl [dostęp 2025-09-17] (pol.).
  28. ↑ An American Survivor of the Post-war Gulag. 2006. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-11-11)]. (ang.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne