Wschodni Baray

Wschodni Baray
	Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Państwo	Kambodża
Typ	kulturowy
Spełniane kryterium	I, II, III, IV
Numer ref.	668
Region	Azja i Pacyfik
	Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę	1992; na 16. sesji
	Położenie na mapie Kambodży Wschodni Baray
	13°26′51″N 103°55′19″E/13,447500 103,921944
	Multimedia w Wikimedia Commons
	↑ Oficjalna nazwa wpisana na listę UNESCO; ↑ Oficjalny podział dokonany przez UNESCO;

Wschodni Baray (khm. បារាយណ៍ខាងកើត) – jeden z dwóch wielkich sztucznych zbiorników wodnych z kompleksu Angkor wpisanych wspólnie na listę światowego dziedzictwa UNESCO, ustanowionej na mocy Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturowego i naturalnego, przyjętej przez UNESCO w 1992 roku na 16 sesji w Santa Fe, Stany Zjednoczone Ameryki 7-14 grudnia.

Zbiornik został wybudowany około 900 roku n.e. w celu zapewnienia ciągłego zaopatrzenia w świeżą wodę drugiej stolicy imperium Kmerów Jaszodharapura przez króla Jaszowarmana I. Jego zadziwiające wymiary 7,5 km na 1,83 km są tylko niewiele mniejsze od zbudowanego 2 wieki później Zachodniego Baray. Obecnie zbiornik jest osuszony, ale w czasie użytkowania mógł pomieścić nawet do 55 milionów metrów sześciennych świeżej wody i osiągać głębokość do 4 m. Zbiornik początkowo był zasilany rzeką Roluos, która była przekierowana kanałem wpadającym do jego północno-wschodniego narożnika. W każdym rogu zbiornika znajdowały się kamienne stell z wierszami w sanskrytcie oddającymi zbiornik w opiekę bogini Ganga.

Na jego środku w połowie X wieku król Radżendrawarman II zbudował świątynię Wschodni Mebon. Wschodni Baray był drugim wielkim obiektem w rozległym systemie gospodarki wodnej budowanej systematycznie od IX do XVI wieku.

Przypisy

↑ UNESCO: The Criteria for Selection. [dostęp 2020-07-28]. (ang.).
↑ Convention concerning the protection of the World Cultural and Natural Heritage. World Heritage Commitee Eighteenth Session. [dostęp 2023-04-14]. (ang.).
↑ Angkor. WWW.UNESCO.ORG. [dostęp 2023-04-14]. (ang.).
1 2 3 Michael Freeman; Claude Jacques: Ancient Angkor. Bangkok: River Books Press Dist A C, 2009, s. 161. ISBN 974-8225-27-5.
↑ Nick Ray, Daniel Robinson: Cambodia. Wyd. 06. Lonely Planet Publications Pty Ltd, 2008, s. 172-173. ISBN 978-1-74104-317-4.
↑ Maurice Glaize: The Monuments of the Angkor Group. Sajgon: 1944, s. 161.
↑ Roland Fletcher, Christophe Pottier, Damian Evans, Matti Kummu. THE DEVELOPMENT OF THE WATER MANAGEMENT SYSTEM OF ANGKOR: A PROVISIONAL MODEL. „Bulletin of the Indo-Pacific Prehistory Association”. 28 (3), s. 57-66, 2008.

[1] Oficjalna nazwa wpisana na listę UNESCO

[3] Oficjalny podział dokonany przez UNESCO

[criteria-2] UNESCO: The Criteria for Selection. [dostęp 2020-07-28]. (ang.).

[UNESCO16-4] Convention concerning the protection of the World Cultural and Natural Heritage. World Heritage Commitee Eighteenth Session. [dostęp 2023-04-14]. (ang.).

[UNESCO-5] Angkor. WWW.UNESCO.ORG. [dostęp 2023-04-14]. (ang.).

[AncientA-6] 1 2 3 Michael Freeman; Claude Jacques: Ancient Angkor. Bangkok: River Books Press Dist A C, 2009, s. 161. ISBN 974-8225-27-5.

[LP_CAM-7] Nick Ray, Daniel Robinson: Cambodia. Wyd. 06. Lonely Planet Publications Pty Ltd, 2008, s. 172-173. ISBN 978-1-74104-317-4.

[AngkorG-8] Maurice Glaize: The Monuments of the Angkor Group. Sajgon: 1944, s. 161.

[Water_Model-9] Roland Fletcher, Christophe Pottier, Damian Evans, Matti Kummu. THE DEVELOPMENT OF THE WATER MANAGEMENT SYSTEM OF ANGKOR: A PROVISIONAL MODEL. „Bulletin of the Indo-Pacific Prehistory Association”. 28 (3), s. 57-66, 2008.