Yalour Islands

Yalour Islands
Ilustracja
Yalour Islands (2012)
Kontynent

Antarktyda

Terytorium

 Antarktyka

Akwen

Ocean Południowy

Archipelag

Wilhelm Archipelago

Położenie na mapie Półwyspu Antarktycznego
Mapa konturowa Półwyspu Antarktycznego, u góry znajduje się punkt z opisem „Yalour Islands”
Położenie na mapie Antarktyki
Mapa konturowa Antarktyki, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Yalour Islands”
Ziemia65°14′S 64°10′W/-65,233333 -64,166667

Yalour Islands – grupa wysp i skał w południowej części Wilhelm Archipelago u zachodnich wybrzeży Półwyspu Antarktycznego.

Nazwa

Nazwane na cześć Jorge Yaloura, porucznika argentyńskiej marynarki wojennej, oficera argentyńskiej korwety „Uruguay”, która przybyła na ratunek Szwedzkiej Wyprawie Antarktycznej pod dowództwem Otto Nordenskjölda (1869–1928) w listopadzie 1903 roku.

Geografia

Yalour Islands obejmują wyspy i skały w południowej części Wilhelm Archipelago u zachodnich wybrzeży Półwyspu Antarktycznego, po wschodniej stronie Penola Strait na wschód od Argentine Islands. Yalour Islands leżą ok. 1,6 km na północny zachód od Cape Tuxen na Ziemi Grahama i rozciągają się na odcinku ok. 2,5 km.

Linia brzegowa wysp jest głównie skalista, z przewagą skał magmowych, o stromych zboczach schodzących do obszarów lęgowych pingwinów.

Na wyspach odnotowano występowanie porostów, m.in. złotorostów, brunatek, jaskrawców i brodatek, a także śmiałka antarktycznego.

W wodach wokół wysp zaobserwowano płetwale antarktyczne, a na ich brzegach foki Weddella, krabojady i lamparty morskie. Spotkać można tu też wiele gatunków ptaków, m.in. pingwiny białookie i białobrewe, oceanniki żółtopłetwe, rybitwy antarktyczne i wydrzyki antarktyczne.

Wyspy są celem turystycznym.

Historia

Wyspy zostały odkryte i pobieżnie zbadane w 1904 roku przez ekspedycję francuską pod dowództwem Jeana-Baptiste’a Charcota (1867–1936) w latach 1904–1905.

W latach 1956–1957 wyspa została sfotografowana z powietrza przez Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE) i ponownie zmapowana w 1958 roku.

Przypisy

Bibliografia