Za Cisowcem

Za Cisowcem
Ilustracja
Państwo

 Polska

Województwo

 małopolskie

Położenie

województwo małopolskie

Pasmo

Pieniny

Wysokość

610–680 m n.p.m.

Zagospodarowanie

pastwisko

Położenie na mapie gminy Czorsztyn
Mapa konturowa gminy Czorsztyn, na dole znajduje się punkt z opisem „Za Cisowcem”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Za Cisowcem”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Za Cisowcem”
Położenie na mapie powiatu nowotarskiego
Mapa konturowa powiatu nowotarskiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Za Cisowcem”
Ziemia49°24′52″N 20°20′53″E/49,414444 20,348056

Za Cisowcem – polana w masywie Flaków w Pieninach Czorsztyńskich. Znajduje się na ich południowych stokach, w zagłębieniu terenu pomiędzy szczytem Flaków a Cisowcami. Pod względem administracyjnym znajduje się w obrębie wsi Sromowce Wyżne w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Czorsztyn. Jest prywatną własnością mieszkańców tej wsi, ale włączona została w obręb Pienińskiego Parku Narodowego i gospodarka na niej odbywa się pod kontrolą dyrekcji tego parku.

Polana położona jest na wysokości około 610–680 m. Dzięki specyficznym warunkom glebowym, klimatycznym i geograficznym łąki i polany Pienińskiego Parku Narodowego były siedliskiem bardzo bogatym gatunkowo. Rosły na nich także liczne gatunki storczyków. Zmiana lub zaprzestanie ich użytkowania sprawiło jednak, że zmniejszyła się ich różnorodność gatunkowa.

W niewielkiej odległości na wschód na południowych stokach Flaków znajduje się druga polana o nazwie Pod Zamczyskiem.

Przypisy

  1. 1 2 Pieniny polskie i słowackie. Mapa turystyczna 1:25 000, Piwniczna: Agencja Wydawnicza „WiT” s.c., 2008, s. 1.
  2. 1 2 3 Geoportal. Mapa lotnicza [online] [dostęp 2024-12-28].
  3. ↑ Kazimierz Zarzycki, Roman Marcinek, Sławomir Wróbel, Pieniński Park Narodowy, Warszawa: Multico Oficyna Wyd., 2003, ISBN 83-7073-288-7.
  4. ↑ Małgorzata Jagiełło, Storczyki łąk i polan Pienińskiego Parku Narodowego, „Pieniny – Przyroda i Człowiek”, 2, 1992, s. 43–49.