Zantyr

Zantyr (dawn. Santyr, Zantir; niem. Zantirburg, Burg Zanthir) – średniowieczny gród położony u zbiegu Nogatu i Wisły, na południowym krańcu Żuław Wiślanych, który był przedmiotem rywalizacji pomorsko-krzyżackiej w XIII wieku. Gród odegrał ważną rolę w początkach Malborka. Obecnie uroczysko na terenie gminy Sztum (woj. pomorskie) położone na południe od wsi Uśnice lub w rejonie Białej Góry.

Historia

Gród i wyspa Zantyr na mapie Prus w XIII wieku (według Maxa Toeppena, 1858)

Obszary pruskiej Pomezanii były częściowo kontrolowane przez książąt pomorskich, którzy w XII wieku na prawym, wysokim brzegu Nogatu założyli lub zdobyli gród Zantyr wraz z podgrodziem. Obszar Żuław Wiślanych między Wisłą a Nogatem nazywany był wyspą Zantyr lub Żuławami Zantyrskimi (późniejsze Żuławy Malborskie).

Najprawdopodobniej w 1210 roku duński król Waldemar II nakazał Mściwojowi I przekazać Zantyr, wraz z grodem Preghore, na potrzeby misyjne biskupa Prus Chrystiana z Oliwy. Było to zarzewie rywalizacji o gród i jego okolice w okresie podboju Prus w XIII wieku.

W roku 1240 w dokumencie papieża Grzegorza IX zawarto skargę biskupa Chrystiana na zniszczenie przez Krzyżaków między innymi kościoła biskupiego, miasta i grodu Sanctir.

W grudniu 1251 Sambor II podarował Zantyr Zakonowi krzyżackiemu za pomoc przy budowie zamku tczewskiego i w Gorzędzieju. Inna wersja informuje o sprzedaży Krzyżakom grodu w Zantyrze przez Świętopełka II Wielkiego. W 1266 po śmierci Świętopełka Mściwoj II domagał się zwrotu Zantyru, nazywając Krzyżaków „żebrakami przypisującymi sobie prawo do grodu”. W 1275 roku Grzegorz X potwierdził posiadanie przez Krzyżaków wyspy Zantyr.

Rekonstrukcja delty Wisły w 1300 roku z zaznaczoną lokalizacją Zantyru (autor Hugo Bertram, 1924).

Około 1280 roku Krzyżacy zaczęli wznosić, częściowo z materiałów uzyskanych z rozbiórki starych zabudowań klasztornych grodu w Zantyrze, zamek w dolnym biegu Nogatu, który nazwali Marienburg (Malbork). Następnie przeniesiono do Malborka siedzibę komtura zantyrskiego i ośrodek zarządzania w Prusach Górnych, a potem stolicę państwa krzyżackiego.

Po powstaniu Malborka znaczenie Zantyru zaczęło maleć. W 1399 wyświęcono tam kościół. Jeszcze podczas wojny trzynastoletniej 1454–1466 prowadzono o niego walki. To była ostatnia wzmianka o tej miejscowości.

Nie wiadomo, kiedy miejscowość opustoszała. Zantyr jest widoczny na mapie Hennenberga z 1576 roku oraz mapie Suchodolca z lat 1700–1713, ale mogło to być powtórzenie informacji ze starszych map. Dokładna lokalizacja Zantyru do dziś nie została ostatecznie ustalona.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Aleksander Pluskowski, The Archaeology of the Prussian Crusade: Holy War and Colonisation, Routledge, 7 maja 2013, ISBN 978-1-136-16281-7 [dostęp 2023-01-15] (ang.).
  2. ↑ Augustin Kolberg, Die Zantirburg, die Zantirkathedrale und das Zantirwerder bei Marienburg im 13. Jahrhundert, „Zeitschrift für die Geschichte und Altertumskunde Ermlands”, 16, 1910, s. 1–72 [dostęp 2023-01-15].
  3. ↑ Franz August BRANDSTAETER, Die Weichsel. Historisch, topographisch, malerisch, unter Mitwirkung einer Anzahl von kundigen Männern beschrieben ... Mit lithographischen Darstellungen ... gezeichnet von A. Mann, 1855 [dostęp 2023-01-15] (niem.).
  4. ↑ Marzena Pollakówna, Zantyr, Komunikaty Mazursko-Warmińskie nr 3, 414-425, 1997.
  5. ↑ Max Toeppen, Historisch-comparative Geographie von Preussen, Justus Perthes, Gotha, 1857.
  6. ↑ Maksymilian Grzegorz, Spór o rolę zakonu krzyżackiego w zabiegach i aneksji Pomorza Gdańskiego w historiografiach prusko-niemieckiej oraz polskiej, w: Swojskość i obcość w regionie kujawsko-pomorskim, Toruń, s. 15-16, 2015.
  7. ↑ Mariusz Bizewski, Hołd lenny Mściwoja I złożony Danii w 1210 r. Próba rekonstrukcji epizodu z dziejów panowania pierwszych Sobiesławiców, Studia z Dziejów Średniowiecza, t. 23, 2019.
  8. ↑ Mieczysław Haftka, Uwagi w sprawie wczesnośredniowiecznego osadnictwa północnej Pomezanii i kwestia lokalizacji Santyra, „Pomerania Antiqua tom 4”, 1982, s. 455–471.

Bibliografia

Linki zewnętrzne