Zielko – motyw roślinny charakterystyczny dla zdobnictwa regionu Puszczy Białej.
Historia
Ziele (zielko) występowało w formie papierowej symetrycznej wycinanki przypominającej gałązkę rośliny bądź drzewka zdobiącej ściany kurpiowskiej izby. Zielkiem nazywano również ornament na haftowanych koszulach lnianych Kurpi Puszczy Białej. Motyw haftowany na płótnie ma symetrycznie rozłożone listki wyszywane ściegiem łańcuszkowym bądź łańcuszkiem kręconym, pomiędzy listkami wyszywany jest kwiat o łukowatej formie, utworzony z różnorodnej kompozycji ściegów kurpiowskich (dziobki, kulasiki, krzyżówka, scyciki, łapecki, ząbki, drabka, łańcuszek, stebnówka). Zielka razem z kółkami i półkółkami wyszywane na mankietach, kołnierzach i przyramkach tworzyły razem bogatą kompozycję wzorów. Do wyszywania na płótnie stosowano czerwone nici bawełniane, dodając gdzieniegdzie drobne akcenty czarnej nitki dla kontrastu i podbicia barw.
Zielka to również element haftu pojawiający się na tiulowych czepkach i tiulowych serwetach, wyszywany metodą przetykania białą nitką. Zielko na tiulu miało nieco inną formę wymuszoną strukturą tkaniny, na której haftowano a swoim kształtem przypominało kłosy zbóż i gałązek jodłowych.
Rozbudowany haft Puszczy Białej, stosowane bogactwo kompozycji, zestawienie motywów ornamentacyjnych był wynikiem inwencji twórczej kobiet bez naśladowania jakichkolwiek wzorów i nie miał analogii w polskiej sztuce ludowej.
Zielko jako motyw zdobniczy na słupku ogrodzeniowym w Dąbrowie
Zielko w identyfikacji wizualnej Kuźni Kurpiowskiej w Pniewie
Filiżanka z motywem zielka w Kuźni Kurpiowskiej w Pniewie
Przypisy
123AlicjaA.GorczyńskaAlicjaA., Z szumu sosen Puszczy Białej, wyd. 1, Pułtusk: Aga Press Agencja Wydawniczo Reklamowa, 2008, s. 56, ISBN978-83-926217-1-3 [dostęp 2024-10-14].
↑AleksanderA.BłachowskiAleksanderA., Hafty: polskie szycie, Tradycje i współczesność polskiej sztuki ludowej, Lublin–Toruń: Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, 2004, s. 38–39, ISBN978-83-89990-20-4 [dostęp 2024-10-14].