Eruandúnia

Eruandúnia (em armênio: Էրուանդունիք; romaniz.: Eruandunikʼ[a]) ou Haiose Zor (em armênio: Հայոց Ձոր; romaniz.: Hayoc' Jor), segundo a Geografia de Ananias de Siracena (século VII), foi um gavar (cantão) da província da Vaspuracânia, no Reino da Armênia.

Geografia

Segundo a Geografia de Ananias de Siracena (século VII), Eruandúnia foi um gavar (cantão) da província da Vaspuracânia, no Reino da Armênia. Compreendia uma área de 675 quilômetros quadrados e abrangia a área ao sudeste do lago de Vã, ou seja, o vale do Coxabe (Coxape). Fazia fronteira com os cantões de Restúnia ao sudoeste, Tospitis ao norte e Culanovita ao leste.

História

A tradição popular armênia considera Eruandúnia o local da lendária batalha entre o patriarca armênio Haico e o governante babilônico Belo. Diz-se que Haico fundou a fortaleza de Haique ou Haicaberde (tradicionalmente identificada com as ruínas da fortaleza urartiana de Sarduniquinili) no local da batalha, em homenagem à qual a região foi batizada Haiose Zor (lit. "Vale dos armênios"). Era um dos territórios que compunham o principado dado à família Eruanduni, cujas origens provavelmente remontam aos orôntidas. A história dessa família é pouco conhecida, pois foi mencionada apenas uma vez no século V.

No século X, Tomás Arzerúnio mencionou todos os territórios em posse dos arzerúnidas na Vaspuracânia, mas omite Eruandúnia, que deve ter deixado de existir à época e pode ter sido incorporado em algum distrito vizinho, provavelmente Tospitis. Os habitantes da região irrigavam seus campos usando o Coxabe e o canal de Menua, que foi construído durante o tempo do Reino de Urartu. Eruandúnia foi povoado quase inteiramente por armênios até a década de 1890, quando tribos curdas começaram a se estabelecer na área após os massacres hamidianos. Em 1911, havia 12 mosteiros na região de Eruandúnia, cinco dos quais estavam de pé e sete em ruínas. Cerca de 10 mil armênios viviam em Eruandúnia antes do genocídio armênio, quando as aldeias armênias foram destruídas e seus habitantes massacrados ou deportados.

Notas

[a] ^ Seu nome armênio é formado por Eruanduni, o nome da família que o governou, e o sufixo -k’ (-ք), utilizado para indicar o nome de países.

Referências

  1. ↑ Hewsen 1992, p. 63-63A, 299, 317.
  2. ↑ Hewsen 1992, p. 180, 183, 187.
  3. 1 2 3 Hakobyan, Melik-Baxšyan & Barsełyan 1988–2001, p. 842.
  4. 1 2 3 Arzumanyan 1980, p. 200.
  5. ↑ Toumanoff 1963, p. 310.
  6. ↑ Toumanoff 1963, p. 204, nota 232; 278, 305.
  7. ↑ Hewsen 1992, p. 184.
  8. ↑ Tatoyan 2018.
  9. ↑ J̌ahukyan 1998, -ք.

Bibliografia

  • Arzumanyan, Makich (1980). «"Hayotsʻ dzor" Հայոց ձոր». Haykakan sovetakan hanragitaran Հայկական սովետական հանրագիտարան [Armenian Soviet Encyclopedia]. 6. Erevã: Haykakan hanragitarani glxavor Xmbagrutʻyun 
  • Hakobyan, Tadevos X.; Melik-Baxšyan, Stepan T.; Barsełyan, Hovhannes X. (1988–2001). Hayastani ev harakitsʻ šrjanneri tełanunneri baṛaran [Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան] [Dicionário de Toponímia da Armênia e Territórios Adjacentes]. 1–5. Erevã: Yerevan State University Publishing House 
  • Hewsen, Robert H. (1992). The Geography of Ananias of Širak. The Long and Short Recensions. Introduction, Translation and Commentary. Wiesbaden: Dr. Ludwig Reichert Verlag 
  • J̌ahukyan, Geworg (1998). «-ք». Hin hayereni verǰacancʻneri cagumə [The Origin of Old Armenian Suffixes]. Erevã: Anania Širakacʻi 
  • Toumanoff, Cyril (1963). Studies in Christian Caucasian History. Washington: Georgetown University Press