152 Atala

152 Atala
152 Atala'nın ışık eğrisine dayalı üç boyutlu modeli.
Keşif
KeşfedenP. P. Henry
Keşif tarihi2 Kasım 1875
Belirtmeler
(152) Atala
Telaffuzİngilizce telaffuz: [ə]
Fransızca telaffuz: [atala]
Adın kaynağı
Atala
A875 VB
Asteroit kuşağı
Yörünge özellikleri
Dönem 31 Temmuz 2016 (JG 2.457.600,5)
Belirsizlik parametresi 0
Gözlem yayı130,69 yıl (47.735 gün)
Günöte3,3855 AU (506,46 Gm)
Günberi2,8984 AU (433,59 Gm)
3,1420 AU (470,04 Gm)
Dış merkezlik0,077507
5,57 yıl (2.034,2 gün)
52,593°
0° 10dk 37,092s / gün
Yörünge eğikliği12,114°
39,945°
59,807°
Dünya MOID1,93567 AU (289,572 Gm)
Jüpiter MOID1,85235 AU (277,108 Gm)
TJüpiter3,171
Fiziksel özellikler
Boyutlar65 ± 8 km
71–122 km
Kütle(5,43 ± 1,24) × 1018 kg
6,246 sa (0,2603 gün)
5,28-6,25 saat
0,054
D
8,33
  Wikimedia Commons'ta ilgili ortam

Atala (küçük gezegen tanımı: 152 Atala), Paul Henry ve Prosper Henry kardeşler tarafından 2 Kasım 1875'te keşfedilen büyük bir asteroit kuşağı asteroididir, ancak keşif Paul'e atfedilmiştir. D tipi bir asteroittir, yani karbon, organik açıdan zengin silikatlar ve muhtemelen su buzu içerir.

Asteroit, adını François-René de Chateaubriand'in 1801 tarihli kısa romanı Atala'nın aynı adı taşıyan kahramanından almıştır. Henry kardeşler ayrıca keşiflerinin sonuncusu olan 186 Celuta'yı bir başka Chateaubriand kahramanının adını verdiler. Hem Atala hem de Céluta, Amerikan Kızılderili kurgusal karakterleridir.

11 Mart 1994'te Japonya'dan Atala tarafından bir yıldızın örtülmesi gözlemlendi. Müteakip örtülmeler 2006 gibi yakın bir tarihte gözlemlenmiştir.

1981 yılında yapılan bu asteroitin fotometrik büyüklüğü 0,50 parlaklık değişimi ile 5,282 ± 0,004 saatlik periyotlu bir ışık eğrisi vermiştir.

Kaynakça

  1. ↑ "Hardard's Numbered MPs". 10 Mayıs 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Şubat 2023.
  2. ↑ "The Asteroid Orbital Elements Database". astorb. Lowell Observatory. 14 Ağustos 2001 tarihinde kaynağından arşivlendi.
  3. ↑ Yeomans, Donald K., "152 Atala", JPL Small-Body Database Browser, NASA Jet Propulsion Laboratory, 25 Kasım 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi12 Mayıs 2016.
  4. ↑ Ďurech, Josef; Kaasalainen, Mikko; Herald, David; Dunham, David; Timerson, Brad; Hanuš, Josef; ve diğerleri. (2011). "Combining asteroid models derived by lightcurve inversion with asteroidal occultation silhouettes" (PDF). Icarus. 214 (2): 652-670. arXiv:1104.4227 Özgürce erişilebilir. Bibcode:2011Icar..214..652D. doi:10.1016/j.icarus.2011.03.016. 3 Mart 2016 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi26 Ocak 2012.
  5. ↑ Asterodoccultation.com 10 Ekim 2006 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
  6. ↑ Carry, B. (December 2012), "Density of asteroids", Planetary and Space Science, 73, ss. 98-118, arXiv:1203.4336 Özgürce erişilebilir, Bibcode:2012P&SS...73...98C, doi:10.1016/j.pss.2012.03.009. See Table 1.
  7. ↑ "SPIFF LCSUMPUB". 20 Temmuz 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Şubat 2023.
  8. ↑ Schmadel, Lutz D.; International Astronomical Union (2003). Dictionary of minor planet names. Berlin; New York: Springer-Verlag. s. 29. ISBN 978-3-540-00238-3.
  9. ↑ Schmadel, Lutz D.; International Astronomical Union (2012). Dictionary of minor planet names. 6th. Berlin; New York: Springer-Verlag. s. 29. ISBN 9783642297182. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014.
  10. ↑ François-René de Chateaubriand (1801). Atala.
  11. ↑ Schober, H. J. (July 1983), "The large C-type asteroids 146 Lucina and 410 Chloris, and the small S-type asteroids 152 Atala and 631 Philippina - Rotation periods and lightcurves", Astronomy and Astrophysics Supplement Series, cilt 53, ss. 71-75, Bibcode:1983A&AS...53...71S.

Dış bağlantılar