Kökeni
Angrit meteoritleri, oksijen izotopu bileşimleri bakımından diğer meteorit gruplarından ayrılır. Piroksendeki Mn-Fe (mangan-demir) oranlarına ve diğer izotopik bileşimlere dayanılarak, angritlerin Güneş Sistemi'nin iç kısımlarından kaynaklandığı belirlenmiştir. Ancak bu yapıya başka bölgelerden de bir miktar madde karışmış olma ihtimali bulunmaktadır.
Angritlerin yansıma spektrumları, 289 Nenetta ve 3819 Robinson adlı iki ana kuşak asteroitiyle ilişkili olduğunu ortaya koymaktadır. Bu ilişki, söz konusu asteroitlerin angrit ana cisminden kopan parçalar olabileceğini düşündürmektedir. Kimyasal yapısı da bu meteoritlerin farklılaşmış bir gezegenimsi cisimde oluştuğunu göstermektedir.
Olası kaynaklardan biri olarak Merkür'den fırlatılan maddeler öne sürülmüştür. 2026 yılında yapılan bir araştırmada, görece sığ derinliklerde en az 1,75 GPa (17,5 kilobar) basınç altında oluşmuş mineraller keşfedilmiştir. Bu basınç seviyelerine çekirdekten ziyade mantoda ulaşılması, ana cismin Dünya'nın uydusu Ay'a eşit veya ondan daha büyük olduğuna işaret etmektedir. Bu değer, çekirdek basıncı 0,2 GPa'nın altında olan Ceres, 0,4 GPa'nın altında olan Vesta ve muhtemelen 1 GPa olan Plüton ile karşılaştırılabilir.
Önemli meteoritler
Günümüzde angrit olarak sınıflandırılan 30'un üzerinde meteorit bulunmaktadır. Grubun tip örneği olan ve 1869 yılında yeryüzüne düşüşü gözlemlenen Angra dos Reis meteoriti, 1,5 kilogram ağırlığındaydı. Meteoritin büyük bir kısmı zamanla kaybolmuştur. Geriye kalan 101 gram ağırlığındaki en büyük parça ise Rio de Janeiro'daki Doğa Tarihi Müzesinde muhafaza edilmektedir.
NWA 10463 meteoritinin, ani soğumuş angritler ile plütonik angritler arasında bir geçiş aşamasını temsil ettiği öne sürülmektedir.
NWA 8535'in ise bir dünit olduğu düşünülmektedir.
Asuka-12209, Asuka-88371 ve NWA 12320 meteoritleri, gezegensel boyutta bir madde karışımına işaret eden oksijen izotopu dengesizliği sergilemektedir.
