Antik Libya (Berberi: Libu, Yunanca: Λιβύη romanize: Libyē), Demir Çağı ve Klasik Antik Çağ boyunca, Nil Nehri'nin hemen batısındaki Kuzey Afrika bölgesini (Günümüzde Libya, Tunus, Cezayir ve Fas) ifade ediyordu; o dönemde yalnızca bölgenin doğu kısmını temsil eden modern Libya ile karıştırılmamalıdır. Antik Libya, antik dünyanın üç bölümünden biriydi (Libya, Asya, Avrupa). Bölge ayrıca, Girit'in güneyinde, Kirene ve İskenderiye arasında kalan Akdeniz'in bir parçası olan Libya Denizi veya Mare Libycum olarak adlandırılan Akdeniz'in bir bölümüne de sahipti.
Yunan ve Roma coğrafyacıları Libya ile Asya arasındaki sınır çizgisini Nil'e yerleştirdiler çünkü Akdeniz'in güneyinde ve Nil'in batısında kalan tüm bölge dilsel olarak homojendi ve Berberi dili Kuzey Afrika'nın her yerinde Atlantik kıyısına kadar kullanılıyordu ve ayrıca ırksal olarak Libya halkı (Berberiler) tarafından kullanılıyordu. Bölge Roma döneminde dört ana bölgeye ayrılmıştı: Mauretanya, Numidya, Afrika ve orijinal adını koruyan Libya. Buna karşılık, Sahraaltı Afrika bölgeleri Etiyopya olarak biliniyordu. Çok daha sonra Afrika adı yalnızca Roma Afrika Eyaleti yerine tüm kıtaya yayıldı.
