Denemeler
Cipolla, 1973 ve 1976'da arkadaşları arasında İngilizce olarak dolaşan ve ardından 1988'de ilk olarak İtalyanca olarak Allegro, ma non troppo ("İleri, ama çok hızlı değil" veya "Mutlu, ama çok fazla değil", "Hızlı, ama çok hızlı değil" anlamına gelen müzik cümlesinden) başlığı altında yayınlanan iki teknik olmayan, popüler deneme üretti.[kaynak belirtilmeli]
İlk deneme, "Orta Çağ Ekonomik Gelişiminde Baharatların (ve Karabiberin Özellikle Rolü" ("Il ruolo delle spezie (e del pepe nero in particolare) nello sviluppo economico del Medioevo", 1973), geç Orta Çağ'da baharat ithalatı ile nüfus artışı arasındaki ilginç korelasyonları izler ve sözde bir afrodizyak nedeniyle bir nedensellik varsayar karabiberin etkisi.[kaynak belirtilmeli]
"İnsan Aptallığının Temel Yasaları" (1976)
İkinci deneme, "İnsan Aptallığının Temel Yasaları" ("Le leggi fondamentali della stupidità umana", 1976), tartışmalı aptallık konusunu araştırıyor.
Bunlar Cipolla'nın öne sürdüğü, aptallığın beş temel yasasıdır:
- Her zaman ve kaçınılmaz olarak, herkes dolaşımda olan aptal bireylerin sayısını hafife alır.
- Belirli bir kişinin aptal olma olasılığı, o kişinin diğer herhangi bir özelliğinden bağımsızdır. # Aptal kişi, kendisi hiçbir kazanç elde etmeden ve hatta muhtemelen kayıplara uğrayarak başka bir kişiye veya bir grup insana zarar veren kişidir.
- Aptal olmayan insanlar, aptal bireylerin zarar verici gücünü her zaman hafife alırlar. Özellikle, aptal olmayan insanlar, her zaman, her yerde ve her koşulda aptal insanlarla uğraşmanın ve/veya ilişki kurmanın her zaman pahalı bir hata olduğunu sürekli unuturlar.
- Aptal kişi, en tehlikeli kişi türüdür.
Sonuç: aptal bir kişi, bir yağmacıdan daha tehlikelidir.
Üçüncü yasadan da anlaşılacağı üzere, Cipolla insan davranışını incelerken dikkate alınması gereken iki faktör belirler:
- Bireylerin kendilerine verdikleri faydalar ve kayıplar.
- Bireylerin başkalarına verdikleri faydalar ve kayıplar.
Cipolla, bu grupların üyelerinin kendilerine ve topluma verdikleri göreceli kazançlara (veya kayıplara) bağlı olarak genel refaha katkıda bulunabileceklerini veya bundan uzaklaşabileceklerini belirterek "haydutlar" ve "saf insanlar" tanımını daha da geliştirir. Bir haydut, toplumu yoksullaştırdığından daha fazla veya daha az kendini zenginleştirebilir ve saf bir kişi, kendisini yoksullaştırdığından ve/veya yoksullaşmasına izin verdiğinden daha fazla veya daha az toplumu zenginleştirebilir.
Grafiksel olarak, bu fikir, ikinci ve dördüncü kadranları ikiye bölen ve y eksenini orijinde kesen -1 eğim çizgisiyle temsil edilir. Bu çizginin solundaki saf insanlar, davranışları toplumsal refahın net bir şekilde tükenmesine neden olduğu/izin verdiği için "yarı aptal"dır; bazı haydutlar da bu tanıma uyabilir, ancak sosyopatlar, psikopatlar ve patolojik olmayan "aptallar" ve ahlaksızlar gibi birçok haydut, ne özdeşleştikleri ne de önemsedikleri bir toplum için net olumsuz sonuçların tam bilincinde olarak hareket edebilir.
