
Cund Kinnesrin (Arapça: جُـنْـد قِـنَّـسْـرِيْـن, "Kinnesrin askeri bölgesi"), MS 7. yüzyılda Müslümanların Suriye'yi fethinden kısa bir süre sonra düzenlenen Emevî ve Abbâsî halifelikleri yönetimindeki Suriye'nin beş vilayetinden biriydi. Başlangıçta başkenti Kinnesrin'di, ancak şehrin nüfusu ve zenginliği azaldıkça başkent Halep'e taşındı. 985'e gelindiğinde bölgenin başlıca şehirleri Münbiç, İskenderun, Hama, Şayzer, Ma'arretü'n-Nu'man, Samsat, Cusiya, Wadi Butnan, Rafaniyya, Lajjun, Maraş, Kinnesrin, al-Tinat (muhtemelen eski İssos), Balis ve Samandağ idi.
Aslen Cund Hums'un bir parçası olan Cund Kinnesrin, ilk Emevî halifesi I. Muâviye tarafından Hasan bin Ali'yi yendikten sonra kurulmuş ve daha sonra bu bölgenin halkını kendisine olan bağlılıklarından ayırmıştır. Ancak 9. yüzyıl Müslüman tarihçisi Belâzürî, Muaviye'nin halefi I. Yezîd'in kuzey topraklarını Cund Hums'tan ayırdıktan sonra bu bölgeyi kurduğunu söyler. Yeni kurulan bölgeye, sınırları içinde bulunan antik Kinnesrin şehrinin adı verilmiştir. Emeviler döneminde Cund Kinnesrin üç bölgeden oluşuyordu: Antakya, Halep ve Münbiç.
Halife Mansûr'un güney Anadolu'yu fetihlerinden sonra, Suriye'nin kuzey sınırları önemli ölçüde genişledi ve 786 yılında, Harun Reşid döneminde, artık bitki örtüsüyle kaplı olan Cund Kinnasrin alt bölümlere ayrıldı. Antakya topraklarını ve Halep'e doğru doğudaki toprakları kapsayan kuzey sınırına doğru olan bölge, Avasım'ı oluşturmak üzere bölgeden ayrıldı. Abbâsî döneminin geri kalanında Cund Kinnasrin, Halep (bölgenin başkenti), Kinnasrin şehirleri ve bunların çevresindeki toprakların yanı sıra Sarmin topraklarından oluşuyordu.