Koine Grekçesi (Grekçe:Κοινή διάλεκτος,romanize:Koine dialektos, Ortak lehçe), Helenistik Grekçe, Yeni Ahit Grekçesi ya da Kitâb-ı Mukaddes Grekçesi, Helenistik DönemdeAttika lehçesinden sonra gelişen ve Antik Yunanistan dışındaki bölgelerde de kullanılan, bu sebeple sadece Yunanların değil Yunan olmayanların da kullandıkları bir halk lehçesi. Aynı zamanda Romalıların Yunan toplumuyla anlaşmak için kullandığı lehçedir.
Orta Doğu'da yaygın olarak kullanılmıştır. Bir ara Yahudiler tarafından da kullanılır olmuştu. Zaman içinde İbranicenin yerine geçmiş İbranice Tanah'ı anlayamayan Yahudiler için 70 Haham tarafından Tanah, Grekçenin Koine lehçesine çevrilmiştir.
Bu çeviri bu sebepten dolayı Septuaginta adıyla anılmaktadır.
İsa zamanında Orta Doğu'da Koine lehçesi konuşulduğundan halkın anlaması için Yeni Ahit de bu lehçede kaleme alınmıştır.
Yunan aydınlar tarafından bu dil son derece bayağı ve avam bulunmuş, bunun yerine Attika lehçesinin kullanılması gerektiğini savunmuşlardır ancak Koine halk tarafından daha basit grameri ve çevre dillerden aldığı kelimeler nedeniyle tercih edilmiştir.
Bizans Dönemi'nde Kilise, Yeni Ahit'in dili olmasına rağmen Koine'yi değil Attika lehçesi tercih etmiş ve Bizans İmparatorluğu'nun resmî dili de Attika lehçesi olmuştur.
↑"ARAP". 23 Eylül 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Ağustos 2026. Kesin olarak söylenebilir ki milâdî VI. yüzyılın ortalarında gramer (bilhassa morfoloji) ve lugat bakımından farklılık gösteren lehçeler ve bunlardan ayrı, kabileler arası ortak bir edebî lehçe (koine) mevcuttu.
