Kojiki (古事記, “Kadim Olayların Kayıtları” ya da “Eski Olayların Anlatısı”), bazen Furukotofumi ya da Furukotobumi şeklinde okunuşuyla, Japonya'nın erken dönem kroniklerinden biridir. Kronik, efsaneler, mitler, ilahiler, soykütükleri, sözlü gelenekler ve yarı-tarihsel anlatılar içerir; 641 yılına kadar uzanarak Japon Takımadaları'nın, kami'lerin (tanrısal varlıklar) ve Japon imparatorluk hanedanının kökenine dair bilgiler sunar. Ön sözünde, 8. yüzyılın başlarında (711–712) İmparatoriçe Genmei'nin isteği üzerine Ō no Yasumaro (ö. 723) tarafından derlendiği belirtilir; bu nedenle genellikle Japonya'nın günümüze ulaşan en eski edebî eseri olarak kabul edilir.
Kojiki'de ve Nihon Shoki'de yer alan mitler, pek çok uygulamanın ve bütünleşmiş bir “Şinto ortodoksluğu”nun temel ilham kaynaklarıdır. Daha sonraki dönemlerde, bu mitler misogi arınma ritüeli gibi Şinto uygulamalarına da dâhil edilmiştir.
Eser O no Yasumaro tarafından, Hieda no Are'nin ezbere bildiği bir hikâye temel alınarak, 712 yılında imparatorun emriyle yazılmıştır. Yani Kojiki bir hikâye kitabıdır denilebilir. Kojiki'ye devam niteliğinde Nihongi (Nihonşoki) kaleme alınmıştır. Nihongi bir nevi Kojiki'nin yorumudur.
Nihongi'nin aksine, Kojiki resmi bir tarihten bahsetmez. Kami (tanrılar) İzanagi ve Izanami tarafından dünyanın yaratılışıyla başlayan eser, İmparatoriçe Suiko'nun döneminde biter. İnsanlığın başlangıcından bahseden eser birçok Japon mit ve efsanesi barındırır. Kojiki'de devletin ilahi kaynağından da bahsedilir. Ayrıca, bazı şarkılar da içerir
Kojiki üç bölüme ayrılır: Kamitsumaki, Nakatsumaki ve Shimotsumaki.