Leksiyoner (Latince: lectionarium), belirli bir gün veya vesileyle Hristiyan veya Yahudi ibadeti için belirlenmiş kutsal metin okumalarının bir koleksiyonunu içeren bir kitap veya listedir. "Gospel leksiyoneri" veya evanjeliyer ve Yeni Ahit Mektuplarından okumalar içeren epistoliyer gibi alt türleri vardır.
Ortaçağ döneminde Yahudi cemaati, sinagogda okunacak hem Tevrat'tan hem de Peygamberler kitabından kutsal yazı okumalarının standartlaştırılmış bir programına sahipti. Tevrat'tan ardışık bir seçki okunuyordu, ardından "haftarah" geliyordu - peygamberlik kitaplarından veya tarihi anlatılardan (örneğin "Hakimler", "Krallar", vb.) Tevrat'tan seçkiye yakından bağlı bir seçki. İsa, kamu hizmetini başlattığında Luka 4:16–21'de kaydedildiği gibi, Yeşaya 61:1–2'den okuduğunda, takdiri ilahi olarak "rastgele" bir okuma okumuş olabilir. İlk Hristiyanlar, Şabat günü Eski Ahit'ten bölümler okuma Yahudi geleneğini benimsediler. Kısa süre sonra Havarilerin ve İncillerin yazılarından bölümler eklediler.
Hem İbranice hem de Hristiyan leksiyonerleri yüzyıllar boyunca gelişti. Tipik olarak, bir leksiyoner kutsal yazıları mantıksal bir düzende ele alır ve ayrıca dini topluluk tarafından belirli durumlara uygunluğu nedeniyle seçimleri de içerir. Bir yıllık Yahudi leksiyoneri, Tevrat'ın tamamını bir yıl içinde okur ve Babil Yahudi topluluğunda başlamış olabilir; üç yıllık Yahudi leksiyoneri kökenini Kutsal Topraklar'daki ve çevresindeki Yahudi topluluğuna dayandırıyor gibi görünüyor.
Hristiyanlık içinde, kutsal yazılardan önceden belirlenmiş, planlanmış okumaların kullanımı erken kiliseye kadar uzanabilir ve ikinci tapınak döneminin uygulamalarından gelişmiş gibi görünmektedir. Özel bir okuma kitabının en eski belgesel kaydı, Massilyalı Gennadius'un, 452'de ölen Marsilyalı Piskopos Venerius'un isteği üzerine Marsilyalı Musaeus tarafından üretilen bir çalışmaya yaptığı atıftır, ancak 3. yüzyılda din adamlarında özel bir rol olarak ayin okuyucularına atıflar vardır.