Marjinalizm

Marjinalizm malların ve hizmetlerin değerindeki farklılığı ikincil veya marjinal faydalarına atıfta bulunarak açıklamaya çalışan bir ekonomi teorisidir. Örneğin, elmasların fiyatının sudan daha yüksek olmasının nedeninin, elmasların suya göre daha fazla ek tatmin sağlamasından kaynaklandığını belirtir. Dolayısıyla, suyun toplam faydası daha büyük olsa da, elmasın marjinal faydası daha büyüktür.

Marjinalizmin temel kavramı marjinal fayda olsa da, marjinalistler Alfred Marshall'ın çalışmalarını takip ederek maliyet'i açıklamak için marjinal fiziksel verimlilik fikrinden yararlandılar. Marjinalizm kavramı, Adam Smith tarafından ortaya atılan Elmas-Su Paradoksu'nu toplam fayda ve marjinal fayda arasında ayrım yaparak çözerken Carl Menger, William Stanley Jevons ve Léon Walras tarafından ortaya atılmıştır. Büyük Britanya ve İrlanda Birleşik Krallığı marjinalizminden doğan neoklasik geleneği, fayda kavramını terk etmiş ve marjinal ikame oranları'na analizde daha temel bir rol vermiştir. Marjinalizm, ana akım iktisat teorisinin ayrılmaz bir parçasıdır.

Ana Kavramlar

Marjinallik

Marjinallik sorunları için kısıtlamalar bir "sınır" veya "marj" olarak kavramsallaştırılır. Herhangi bir birey için marjın konumu, fırsatları da kapsayacak şekilde geniş anlamda düşünülen "donanımına" karşılık gelir. Bu donanım, fiziksel yasalar (enerji ve madde biçimlerinin nasıl dönüştürülebileceğini kısıtlayan), doğanın tesadüfleri (doğal kaynakların varlığını belirleyen) ve hem başkaları hem de birey tarafından alınan geçmiş kararların sonuçları dahil olmak üzere birçok şey tarafından belirlenir.

Belirli kısıtlamalar altında geçerli olan bir değer, marjinal değer'dir. Bu kısıtlamaların belirli bir şekilde gevşetilmesi veya sıkılaştırılmasıyla etkilenecek bir değişiklik, marjinal bir değişikliktir.

Neoklasik iktisat genellikle marjinal değişimlerin sonsuz küçük veya limitler olduğunu varsayar. Bu varsayım analizi daha az sağlam hale getirse de, işlenebilirliği artırır. Bu nedenle, "marjinal"in "çok küçük" ile eş anlamlı olduğu sıklıkla söylenir, ancak daha genel bir analizde bu operasyonel olarak doğru olmayabilir ve her durumda kelimenin tam anlamıyla doğru olmaz. Ekonomik analiz sıklıkla bir kaynağın bir birimlik değişimine ilişkin marjinal değerlerle ilgilenir, çünkü kararlar genellikle birimler cinsinden alınır; marjinalizm, birim fiyatlarını bu tür marjinal değerler cinsinden açıklamayı amaçlar.

Marjinal kullanım

Bir malın veya hizmetin marjinal kullanımı, bir aktörün belirli bir artışa karşılık vereceği özel kullanım veya belirli bir azalmaya karşılık terk edeceği mal veya hizmetin özel kullanımıdır.


Marjinalizm, herhangi bir birey için ekonomik rasyonellik ve olası dünya durumlarının sıralaması olduğunu varsayar; öyle ki, herhangi bir kısıtlama kümesi için, o bireyin gözünde en iyi olan ulaşılabilir bir durum vardır. Tanımlayıcı marjinalizm, çeşitli beklenen belirli dünya durumlarının (sonuçların) nasıl etkilenebileceğine dair belirli araçlar arasındaki seçimin yalnızca bu belirli sonuçlar arasındaki ayrımlarla yönetildiğini savunur; kuralcı marjinalizm ise bu tür bir seçimin "böyle yönetilmesi gerektiğini" savunur.

Bu varsayımlara göre, her artış, en yüksek önceliğe sahip, uygulanabilir ve daha önce gerçekleştirilmemiş belirli bir kullanıma yönlendirilecek; her azalma ise, mal veya hizmetin daha önce kullanıldığı amaçlar arasında en düşük önceliğe sahip olan kullanımın terk edilmesiyle sonuçlanacaktır.

Marjinal fayda

Bir mal veya hizmetin marjinal faydası, onun marjinal kullanımının faydasıdır. Ekonomik rasyonellik varsayımı altında, bu, kullanımının dahil olduğu en uygun eylem kombinasyonundan "elde edilen" en az acil olası kullanımının faydasıdır.

20. yüzyılda ana akım ekonomide, "fayda" terimi, daha yüksek önceliğe sahip durumlara, mallara, hizmetlere veya uygulamalara daha büyük miktarlar atayarak tercihleri yakalayan bir "nicelleştirme" olarak resmen tanımlanmıştır. Ancak marjinalizm ve marjinal fayda kavramı, ekonomide bu geleneğin kurulmasından önceye dayanmaktadır. Faydanın daha genel anlayışı "kullanım" veya "yararlılık"tır ve bu anlayış marjinalizmin özünde yer alır; "marjinal fayda" terimi, kelimenin tam anlamıyla "sınır kullanımı" anlamına gelen ve doğrudan marjinal kullanıma atıfta bulunan Almanca "Grenznutzen"in çevirisinden ortaya çıkmıştır. Marjinal faydanın daha genel formülasyonları, nicelleştirmeyi "temel" bir özellik olarak ele almaz. Öte yandan, ilk marjinalistlerden hiçbiri faydanın "ölçülemediğini" iddia etmedi, bazıları nicelemeyi temel bir özellik olarak ele aldı ve bunu yapmayanlar bile açıklama amacıyla niceleme varsayımını kullandı. Bu bağlamda, daha genel bir yaklaşımı tanımayan birçok sunum bulmak şaşırtıcı değildir.

Nicelleştirilmiş marjinal fayda

Faydalılığın ölçülebileceği özel durum altında, S1 durumundan S2 durumuna geçmenin faydasındaki değişim şöyledir:

ΔU=U(S2)−U(S1)

Dahası, eğer S1 ve S2 yalnızca tek bir değişken olan g'nin değerleriyle ayırt edilebiliyorsa ve bu değişken de nicelleştirilmişse, o zaman g'deki değişimin marjinal faydasının bu değişimin büyüklüğüne oranından bahsetmek mümkün hale gelir:

ΔUΔg|cp

(burada "cp" ifadesi, değişen "tek" bağımsız değişken'nin g olduğunu gösterir).


Ana akım neoklasik iktisat genellikle şunu varsayar:

limΔg→0ΔUΔg|cp

iyi tanımlanmıştır ve "marjinal fayda" terimini kısmi türev'e atıfta bulunmak için kullanın.

∂U∂g≈ΔUΔg|cp

Azalan Marjinal Fayda Yasası

Azalan marjinal fayda yasası, Gossen'in Birinci Yasası olarak da bilinir ve "ceteris paribus", mevcut kaynaklara bir mal veya hizmetin ilave miktarları eklendikçe, marjinal faydalarının azaldığını belirtir. Bu yasa bazen bir totoloji, bazen iç gözlemle kanıtlanmış bir şey, bazen de yalnızca algılanan tahmin etkinliği için benimsenen basit bir enstrümantal varsayımı olarak ele alınır. Bunların hiçbirine tam olarak uymasa da, her birinin yönlerini içerebilir. Yasa her koşulda geçerli değildir, bu nedenle ne bir totoloji ne de başka bir şekilde kanıtlanabilir; ancak önceden yapılan gözlemlere dayanmaktadır.

Bir birey, tipik olarak bir mal veya hizmetin potansiyel kullanımlarını kısmen sıralayabilir. Eğer kıtlık varsa, rasyonel bir aktör, en yüksek öncelikli istekleri karşılayacaktır, böylece hiçbir istek, "daha düşük" öncelikli bir isteği karşılamak için gereksiz yere feda edilmeyecektir. Kullanımlar arasında tamamlayıcılık olmaması durumunda, bu, herhangi bir ek miktarın kullanım önceliğinin, bu ünlü örnekte olduğu gibi, yerleşik kullanımların önceliğinden daha düşük olacağı anlamına gelir:

Öncü bir çiftçinin beş çuval tahılı vardı ve bunları satmanın veya daha fazlasını almanın bir yolu yoktu. Beş olası kullanım alanı vardı: kendisi için temel yem, güçlenmek için yiyecek, beslenme çeşitliliği için tavuklarına yem, viski yapımında bir malzeme ve onu eğlendirmek için papağanlarına yem. Sonra çiftçi bir çuval tahılı kaybetti. Her faaliyeti beşte bir oranında azaltmak yerine, çiftçi papağanları aç bıraktı çünkü papağanlar diğer dört kullanım alanından daha az faydalıydı; başka bir deyişle, marjinal bir konumdaydılar. Ve ekonomik kararlarımızı büyük resmi göz önünde bulundurarak değil, marjinal bir konumda alarak veriyoruz.

Nicelleştirme göz önüne alındığında azalan marjinal fayda

Ancak, kullanımlar arasında bir tamamlayıcılık varsa, eklenen bir miktar işleri istenen bir dönüm noktasının ötesine taşıyabilir veya çıkarılan bir miktar işlerin bu noktanın altında kalmasına neden olabilir. Bu gibi durumlarda, bir mal veya hizmetin marjinal faydası aslında "artıyor" olabilir.

Faydanın nicel olarak ölçüldüğü varsayımı olmaksızın, faydanın "azalması"nın kendisi bir aritmetik çıkarma olarak kabul edilmemelidir. Bu, daha yüksek öncelikli kullanımdan daha düşük öncelikli kullanıma geçiş hareketidir ve yalnızca saf bir sıralı değişikliğinden ibaret olabilir.

Faydanın nicelleştirilmesi varsayıldığında, azalan marjinal fayda, eğimi sürekli veya sürekli azalan bir fayda fonksiyonuna karşılık gelir. İkinci durumda, fonksiyon aynı zamanda düzgün ise, yasa şu şekilde ifade edilebilir:

∂2U∂g2<0

Neoklasik iktisat genellikle marjinal fayda tartışmasını, başlangıçta fayda fonksiyonlarının seviye eğrileri olarak türetilen kayıtsızlık eğrileri ile tamamlar veya onun yerini alır, ya da nicelleştirme varsayımı olmaksızın üretilebilir, ancak genellikle basitçe aksiyomatik olarak ele alınır. Mal veya hizmetlerin tamamlayıcılığının yokluğunda, azalan marjinal fayda, kayıtsızlık eğrilerinin dışbükeylik anlamına gelir, ancak bu tür bir dışbükeylik, fayda fonksiyonunun yarı içbükeyliğinden de kaynaklanabilir.

Marjinal ikame oranı

"İkame oranı", bir aracının bir mal veya hizmet birimini diğerinin birimiyle değiştirmeye razı olduğu "en elverişsiz" orandır. "Marjinal" ikame oranı (MRS), marjinal ikame oranıdır; başka bir deyişle, belirli bir kısıtlama göz önüne alındığında.

Mallar ve hizmetler ayrık olduğunda, bir aracının A'yı B ile takas edeceği en elverişsiz oran genellikle B'yi A ile takas edeceği orandan farklı olacaktır:

MRSAB≠1MRSBA

Mallar ve hizmetler, sınır durumunda sürekli bölünebilir olduğunda

MRSAB=1MRSBA

ve marjinal ikame oranı, farklılık eğrisinin eğimidir (−1 ile çarpılır).

Örneğin, Lisa bir keçiyi iki koyundan daha azıyla takas etmek istemiyorsa, o zaman şu formül geçerlidir:

MRSSG=2 koyunkeçi

Eğer bir koyunu iki keçiden daha azıyla takas etmeyecekse, o zaman şu formül geçerlidir:

MRSGS=2 keçikoyun≠1 keçi2 koyun=1(2 koyunkeçi)=1MRSSG

Ancak, eğer bir gram muzu bir ons dondurmayla takas etmeye razı olsaydı ve bunun tersi de geçerli olsaydı, o zaman şu formül geçerli olurdu:

MRSIB=1 oz dondurma1 g muz=1(1 g muz1 oz dondurma)=1MRSBI

Kayıtsızlık eğrileri (ki bunlar esasen anlık ikame oranlarının grafikleridir) ve bu eğrilerin dışbükeyliği veri olarak kabul edilmediğinde, azalan marjinal ikame oranlarını açıklamak için azalan marjinal fayda "yasası" devreye girer; bu, bir kişinin elindeki A mal veya hizmet miktarı B mal veya hizmet miktarına göre arttıkça, A mal veya hizmet miktarının B mal veya hizmet miktarına göre daha az kabul etme isteğidir. Bir bireyin elindeki mal veya hizmetin marjinal faydası, takas edebileceği başka bir mal veya hizmetin marjinal faydasından daha düşükse, o zaman bu takası gerçekleştirmek onun çıkarınadır. Bir şey takas edilip diğeri edinildiğinde, sonraki takaslardan elde edilen ilgili marjinal kazançlar veya kayıplar değişir. Bir mal veya hizmetin marjinal faydasının azaldığı, diğerinin ise artmadığı varsayımı altında, diğer tüm koşullar eşit olmak kaydıyla, bir birey elde edilenin feda edilene oranının giderek artmasını talep edecektir. Diğer tüm koşulların eşit olmayabileceği önemli bir durum, bir mal veya hizmetin kullanımının diğerinin kullanımını tamamlayıcı nitelikte olmasıdır. Bu gibi durumlarda, değişim oranları sabit olabilir. Eğer herhangi bir tüccar, arzu edilen mal veya hizmetlere sahip diğer tüccarlara daha elverişli bir değişim teklif ederek kendi marjinal konumunu iyileştirebiliyorsa, bunu yapacaktır.


Marjinal maliyet

En genel düzeyde, marjinal maliyet, marjinal fırsat maliyeti'dir. Çoğu bağlamda, marjinal maliyet, marjinal maddi maliyeti, yani vazgeçilen para ile ölçülen marjinal maliyeti ifade eder.

Tam anlamıyla marjinalizm, marjinal maliyetin azalan marjinal fayda yasası uyarınca arttığını savunur; çünkü kaynakların bir uygulamaya yönlendirilmesi, diğer uygulamalar için kullanılabilirliğini azaltır. Neoklasik iktisat bu argümanı genellikle göz ardı eder, bunun yerine marjinal maliyetlerin azalan getiriler sonucunda arttığını görür.

Fiyat teorisindeki uygulaması

Marjinalizm ve neoklasik iktisat, fiyat oluşumunu genellikle arz ve talep eğrileri veya arz ve talep çizelgeleri'nin etkileşimi yoluyla açıklar. Her durumda, alıcılar genellikle daha düşük miktarları, satıcılar ise genellikle daha yüksek miktarları talep eden ve fiyat arttıkça her birinin, takas edecekleri şeyin marjinal değeri, takas edecekleri şeyin marjinal değerini aşana kadar ticaret yapmaya istekli olduğu varsayılır.

Talep

Talep eğrileri, marjinal ikame oranları açısından marjinalizm tarafından açıklanır.

Belirli bir fiyatta, potansiyel bir alıcının söz konusu mal veya hizmet için paranın marjinal ikame oranı vardır. Azalan marjinal fayda "yasası" veya dışbükey kayıtsızlık eğrileri göz önüne alındığında, oranlar, alıcının mal veya hizmetten daha fazlasına ve daha az paraya sahip olma isteği arttıkça, mal veya hizmet için paradan vazgeçme isteğinin azaldığı şekildedir. Bu nedenle, herhangi bir alıcının talep eğrisi, genellikle fiyata bağlı olarak azalır (en azından talep edilen miktar sıfıra ulaşana kadar). Tüm alıcılar tarafından talep edilen toplam miktar, herhangi bir fiyatta, bireysel alıcılar tarafından talep edilen miktarların toplamıdır, bu nedenle fiyat arttıkça o da azalır.

Tedarik

Hem neoklasik iktisat hem de kapsamlı marjinalizm, arz eğrilerini marjinal maliyet açısından açıklayabilir; ancak bu maliyetin kavranışında belirgin farklılıklar vardır.

Marshall geleneğindeki marjinalistler ve neoklasik iktisatçılar, herhangi bir üretici için arz eğrisini, fiziksel süreçler tarafından nesnel olarak belirlenen marjinal parasal maliyetler eğrisi olarak temsil etme eğilimindedir; bu eğrinin yukarı doğru eğimi azalan getiriler tarafından belirlenir.

Daha kapsamlı bir marjinalizm, arz eğrisini "tamamlayıcı talep eğrisi" olarak temsil eder; burada talep para "içindir" ve satın alma bir mal veya hizmet "ile" yapılır. Bu eğrinin şekli daha sonra paranın o mal veya hizmet için marjinal ikame oranları tarafından belirlenir.

Piyasalar

Marshallcı marjinalistler ve neoklasik iktisatçılar, satıcıların veya alıcıların her ikisinin de "fiyat alıcı" olduğu, yani talep fonksiyonlarının arz fonksiyonlarını göz ardı ettiği veya "tersi"nin geçerli olduğu sınırlı durumlara kendilerini kısıtlayarak, genellikle nispeten basit grafiklerle ifade edilen, "saf" veya "mükemmel" rekabet ve çeşitli "eksik" rekabet biçimlerinin ele alınabilir modellerini ürettiler. Diğer marjinalistler, daha gerçekçi açıklamalar olarak düşündükleri şeyleri sunmaya çalıştılar, ancak bu çalışma, ana akım iktisat düşüncesi üzerinde nispeten etkisiz kaldı.

Su ve elmas paradoksu

Azalan marjinal fayda yasasının, en yaygın olarak Adam Smith ile ilişkilendirilen su ve elmas paradoksunu açıkladığı söylenir, ancak daha önceki düşünürler tarafından da fark edilmiştir. İnsanlar su olmadan hayatta bile kalamazken, Smith'in zamanında elmaslar süs eşyası veya gravür parçasıydı. Yine de suyun fiyatı çok düşüktü, elmasların fiyatı ise çok yüksekti. Marjinalistler, önemli olanın bir "sınıfın" veya bir "toplamın" faydasından ziyade, belirli bir miktarın "marjinal" faydası olduğunu açıkladılar. Çoğu insan için su yeterince boldu, bu nedenle bir galonun kaybı veya kazanımı, eğer varsa, yalnızca çok küçük bir kullanım kaybına veya artışına neden olurken, elmaslar çok daha sınırlı bir arzda bulunuyordu, bu nedenle kayıp veya kazanç çok daha büyüktü.

Bu, herhangi bir mal veya hizmetin fiyatının, o mal veya hizmetin herhangi bir birey için veya görünüşte tipik bir birey için sahip olduğu marjinal faydanın basit bir fonksiyonu olduğu anlamına gelmez. Aksine, bireyler sahip oldukları veya arzu ettikleri malların ilgili marjinal faydalarına göre ticaret yapmaya isteklidirler (bu marjinal faydalar her potansiyel tüccar için farklıdır) ve fiyatlar bu marjinal faydalarla sınırlı olarak gelişir.

Tarihçe

Proto-marjinalci yaklaşımlar

Belki de azalan marjinal fayda kavramının özü, Aristoteles'in Siyaset adlı eserinde bulunabilir; burada şöyle yazar:

dışsal malların, diğer tüm araçlar gibi bir sınırı vardır ve yararlı olan her şey, çok fazla olduklarında ya zarar verecekleri ya da en azından hiçbir işe yaramayacakları bir niteliktedir


Aristoteles'in değer teorisinde marjinal hususların gelişimi ve rolü konusunda belirgin bir görüş ayrılığı olmuştur.

Birçok ekonomist, fayda ve nadirlik arasında ekonomik kararları etkileyen ve dolayısıyla fiyatların belirlenmesine yol açan bir tür karşılıklı ilişki olduğu sonucuna vardı.

18. yüzyıl İtalyan merkantilistleri, Antonio Genovesi, Giammaria Ortes, Pietro Verri, Cesare Beccaria ve Giovanni Rinaldo gibi isimler, değerin genel fayda ve kıtlık açısından açıklanabileceğini savunmuşlardır, ancak bunların nasıl etkileşimde bulunduğuna dair bir teori geliştirmemişlerdir. Genovesi'nin öğrencisi Abbé Ferdinando Galiani, Della Moneta (1751) adlı eserinde, değeri iki oranın, "fayda" ve "kıtlık"ın oranı olarak açıklamaya çalışmış, ikinci bileşen oranı ise miktar ile kullanım oranı olmuştur.

Anne Robert Jacques Turgot, Réflexions sur la formation et la distribution de richesse (1769) adlı eserinde, bir malın değerinin, ait olduğu sınıfın genel faydasından, mevcut ve gelecekteki ihtiyaçların karşılaştırılmasından ve temininde beklenen zorluklardan kaynaklandığını savunmuştur.

İtalyan merkantilistler gibi, Étienne Bonnot de Condillac da değeri, malın ait olduğu sınıfla ilişkili fayda ve tahmini kıtlık tarafından belirlenen bir şey olarak görüyordu. Condillac, De commerce et le gouvernement (1776) adlı eserinde, değerin maliyete dayanmadığını, aksine maliyetlerin değer nedeniyle ödendiğini vurgulamıştır.

Bu son nokta, 19. yüzyılın proto-marjinalistlerinden Richard Whately tarafından ünlü bir şekilde yeniden ifade edilmiştir; Whately, Siyasal Ekonomi Üzerine Giriş Derslerinde (1832) şöyle yazmıştır:

İncilerin yüksek fiyata satılmasının nedeni, insanların onları çıkarmak için dalış yapması değildir; aksine, insanlar incileri çıkarmak için dalış yaparlar çünkü onlar yüksek fiyata satılırlar.

Whately'nin öğrencisi Nassau William Senior aşağıda erken dönem bir marjinalist olarak belirtilmiştir.

Frédéric Bastiat, Ekonomik Uyumlar (1850) adlı eserinin V ve XI. bölümlerinde, toplam fayda yerine faydayı artıran hizmetler arasındaki oran olarak değer teorisini de geliştirir.

Devrim Öncesi Marjinalistler

Marjinal fayda teorisinin ilk açık ve net yayınlanmış ifadesi, Daniel Bernoulli tarafından "Specimen theoriae novae de mensura sortis" adlı eserde ortaya konmuştur. Bu makale 1738'de yayımlanmış, ancak taslağı 1731 veya 1732'de yazılmıştı. 1728'de Gabriel Cramer, özel bir mektupta temelde aynı teoriyi ortaya koydu. Her ikisi de St. Petersburg paradoksunu çözmeye çalışmış ve paranın marjinal arzu edilebilirliğinin biriktikçe azaldığı, daha spesifik olarak bir miktarın arzu edilebilirliğinin doğal logaritma (Bernoulli) veya karekök (Cramer) olduğu sonucuna varmışlardır. Bununla birlikte, bu hipotezin daha genel sonuçları açıklanmamış ve çalışma unutulmaya yüz tutmuştur.

1833'te verilen ve Nüfus, Değer, Yoksulluk Yasaları ve Kira Üzerine Dersler (1837) adlı eserde yer alan "Değer Kavramının Sadece Faydadan Değil, Aynı zamanda Değişim Değerinden de Ayrımı Üzerine Bir Ders" adlı konuşmasında William Forster Lloyd açıkça genel bir marjinal fayda teorisi önerdi, ancak bunun nasıl türetildiğini veya sonuçlarını ayrıntılı olarak açıklamadı. Bu ifadenin önemi, 20. yüzyılın başlarına kadar (Lloyd dahil) herkes tarafından gözden kaçırılmış gibi görünüyor; o zamana kadar başkaları aynı görüşü bağımsız olarak geliştirmiş ve yaygınlaştırmıştı.

[Nassau William Senior], Siyasal Ekonomi Biliminin Ana Hatları (1836) adlı eserinde marjinal faydaların talebin nihai belirleyicisi olduğunu ileri sürmüş, ancak görünüşe göre sonuçları incelememiştir; yine de bazıları eserini tam olarak bunu yapıyormuş gibi yorumlamaktadır.

"De la mesure de l'utilité des travaux publics" (1844) adlı eserinde, Jules Dupuit köprü geçiş ücretlerinin belirlenmesi sorununa marjinal fayda kavramını uyguladı.

1854 yılında, Hermann Heinrich Gossen marjinal bir fayda teorisi sunan ve büyük ölçüde bunun piyasa ekonomisinin davranışı üzerindeki etkilerini ortaya koyan Die Entwicklung der Gesetze des menschlichen Verkehrs und der daraus fließenden Regeln für menschliches Handelni yayınladı. Bununla birlikte, Gossen'in çalışmaları Almanya'da kendi zamanının pek iyi karşılanmadı; çoğu kopya satılmadan imha edildi ve sözde Marjinal Devrim'in ardından yeniden keşfedilene kadar neredeyse unutuldu.

Marjinal Devrim

Marjinalizm, biçimsel bir teori olarak, İngiltere'de Jevons, Avusturya'da Menger ve İsviçre'de Walras olmak üzere üç ekonomistin çalışmalarına atfedilebilir.[kaynak belirtilmeli] William Stanley Jevons teoriyi ilk olarak 1862'de bir makalede ve 1871'de bir kitapta ortaya koymuştur. Benzer şekilde, Carl Menger de teoriyi 1871'de sunmuştur. Menger, bireylerin takaslar arasında karar verirken son mevcut birimin önemini (daha sonra Friedrich von Wieser tarafından marjinal fayda olarak adlandırılan) neden kullandıklarını açıkladı, ancak tüm açıklayıcı örnekleri değeri nicel olarak sunarken, Menger için değerin ölçülebilir ve kardinal olup olmadığı tartışmalıdır.Şablon:Vague bu bağlamda, sıralı sayılar kavramının daha sonra 1883'te George Cantor tarafından tanıtıldığını ve ana Avusturya yazarları arasında yalnızca Friedrich August von Hayek'in Menger'i bir sıralı sayıcı olarak yorumladığına dair hiçbir kanıt yoktur. Eugen Böhm-Bawerk veya Ludwig von Mises bu yorumu paylaştı. Léon Walras teoriyi, ilk bölümü 1874'te yayınlanan Éléments d'économie politique pure adlı eserinde tanıttı. Amerikalı John Bates Clark da Marjinalizmin kökenleriyle ilişkilendirilir, ancak teoriyi ilerletmek için fazla bir şey yapmadı.

Bu yeni düşünce biçimi, Adam Smith, David Ricardo ve Thomas Malthus tarafından kurulan klasik iktisat okulundan çok büyük bir düşünce değişikliğiydi. Klasik iktisat okulu, bir malın üretilmesi için geçen sürenin o malın değerini belirlediği fikrini vurgulayan emek değer teorisi adı verilen bir kavrama inanıyordu. Bu kavramın rakibi olan marjinal fayda ise, bir malın değerini belirlerken tüketicinin maldan elde ettiği değere odaklanıyordu. Marjinalistler, malların değişim değerinin, malların kullanım değerini tanımlamak için kullanılabileceğini anlıyorlardı. Meghnad Desai bunu şöyle ifade ediyor: "Bireyler günlük faaliyetlerinde kaynaklarını öyle yönettiler ki, tükettikleri bir malın fazladan bir biriminden elde ettikleri fayda (kullanım değeri) ile ödedikleri fiyat (değişim değeri) arasında denge kurdular." Dolayısıyla, bir malın tüketimi arttığında, o malın faydası tüketildikçe azalır. Her birey, marjinal fayda fiyata eşit olana kadar tüketmeye devam ederdi. Jevons ayrıca bu marjinal faydayı hesaba katan bir fiyat teorisi formüle etmek istedi ve şunları keşfetti: maliyet üretimi arzı belirler; arz nihai fayda derecesini belirler; ve nihai fayda derecesi değeri belirler. Walras, faydanın her malın tüketimiyle bağlantılı olduğunu varsayarak tüketicinin fayda maksimizasyonunu Jevons ve Menger'den çok daha iyi ifade edebildi.

İkinci nesil

Marjinal Devrim, Jevons, Menger ve Walras'ın çalışmalarından doğmuş olsa da, ikinci kuşak ekonomistler olmasaydı, çalışmaları ana akıma giremeyebilirdi. İngiltere'de ikinci kuşağa Philip Wicksteed, William Smart ve Alfred Marshall; Avusturya'da Eugen Böhm von Bawerk ve Friedrich von Wieser; İsviçre'de Vilfredo Pareto; ve Amerika'da Herbert Joseph Davenport ve Frank A. Fetter örnek gösterilebilir.

Jevons, Menger ve Walras'ın yaklaşımları arasında önemli, ayırt edici özellikler vardı, ancak ikinci kuşak ulusal veya dilsel çizgiler boyunca ayrımları sürdürmedi. Von Wieser'in çalışmaları Walras'ın çalışmalarından büyük ölçüde etkilenmiştir. Wicksteed, Menger'den büyük ölçüde etkilenmiştir. Fetter, kendisini ve Davenport'u, Avusturya "Psikoloji Okulu"'nun taklidi olarak adlandırılan "Amerikan Psikoloji Okulu"nun bir parçası olarak tanımlamıştır. Clark'ın bu dönemden itibaren yaptığı çalışmalar da benzer şekilde Menger'den büyük ölçüde etkilenmiştir. William Smart, Avusturya Okulu teorisini İngilizce konuşan okuyuculara aktaran biri olarak başlamış, ancak giderek Marshall'ın etkisi altına girmiştir.

Böhm-Bawerk, belki de Menger'in kavramının en yetenekli yorumcusuydu. Ayrıca, azalan marjinal faydanın azalan zamanın marjinal verimliliği ve zaman tercihi ile etkileşimine dayalı bir denge faizi ve kar teorisi üretmesiyle de tanınıyordu.[42] (Bu teori, Knut Wicksell tarafından tamamen benimsenmiş ve daha sonra Wicksell'in Amerikalı rakibi Irving Fisher tarafından zaman tercihinin resmi olarak göz ardı edilmesi de dahil olmak üzere değişikliklerle daha da geliştirilmiştir.)

Marshall, marjinal fayda üzerine yaptığı çalışmalarla neoklasik iktisadın ana akımını en çok etkileyen ikinci kuşak marjinalisttir; bu çalışmalar özellikle 1890'da yayımlanan ilk cildi olan "İktisat Prensipleri" ile öne çıkmıştır. Marshall, faydanın nicel olarak ölçüldüğü ve paranın marjinal faydasının sabit veya neredeyse sabit olduğu varsayımları yardımıyla talep eğrisini oluşturmuştur. Jevons gibi Marshall da marjinal fayda teorisinde arz için bir açıklama görmemiştir; bu nedenle, talebin marjinal bir açıklamasını, maliyetlerin nesnel olarak belirlendiği daha klasik bir arz açıklamasıyla birleştirmiştir. Marshall daha sonra, bu maliyetlerin nihayetinde marjinal faydalar tarafından belirlendiği eleştirisini aktif olarak yanlış yorumlamıştır.

WEB Du Bois, 1891 yılında yayımlanmamış 158 sayfalık bir el yazması olan Ücret Teorisine Yapıcı Bir Eleştiri adlı eserinde marjinalist bir ücret teorisi geliştirmiştir.

Sosyalizme Karşı Bir Tepki Olarak Marjinal Devrim

Marjinalizm ve Marjinal Devrim doktrinleri genellikle işçi hareketinin yükselişine, Marksist iktisat ve daha önceki (Ricardian) sosyalist emek sömürüsü teorilerine bir yanıt olarak yorumlanır. Das Kapitalin ilk cildi, marjinalizmin zaten gelişmekte olduğu ancak Marksist iktisadın ortaya çıkışından önce Gossen'inki gibi proto-marjinalist fikirlerin büyük ölçüde kulak ardı edildiği Temmuz 1867'ye kadar yayınlanmamıştı. Gossen ancak 1880'lerde, Marksizmin işçi hareketinin ana ekonomik teorisi olarak ön plana çıktığı dönemde (ölümünden sonra) tanınma buldu.

Marksizmin yükselişinin yanı sıra, Ernesto Screpanti ve Stefano Zamagni, marjinalizmin başarısının farklı bir 'dışsal' nedenine işaret ediyorlar: 1848-1870 sosyal barış döneminden sonra tüm gelişmiş kapitalist ekonomilerde yaşanan Uzun Buhran ve sınıf çatışmasının yeniden ortaya çıkmasına verdiği başarılı yanıt. Screpanti ve Zamagni'ye göre marjinalizm, kaynakların optimal dağılımını sağlayan mükemmel bir serbest piyasa teorisi sunarken, ekonomistlerin laissez-faire ekonomisinin olumsuz etkilerini işçi koalisyonlarının piyasanın düzgün işleyişine müdahalesine bağlamalarına olanak sağladı.

Bilim insanları, Devrimin önderlerini takip eden kuşağın başarısının, Marksist ekonomik teoriye doğrudan yanıtlar formüle etme yeteneklerinden kaynaklandığını öne sürmüşlerdir. Bunların en ünlüsü Böhm-Bawerk'ün "Almanca: Zum Abschluss des Marxschen Systems" (1896) adlı eseriydi, ancak ilki Wicksteed'in "Marksist Değer Teorisi. Das Kapital: Bir Eleştiri" (1884, ardından 1885'te "Marx'ın Jevoncu Eleştirisi: Bir Cevap") adlı eseriydi. En ünlü erken dönem Marksist yanıtlar Rudolf Hilferding'in Almanca: Böhm-Bawerks Marx-Kritik (1904) ve Nikolai Bukharin'in Boş Zaman Sınıfının Ekonomik Teorisi (1914) adlı eserleriydi.

Tutulma

Francis Ysidro Edgeworth, 1881 tarihli "Matematiksel Psikoloji" adlı eserinde, kayıtsızlık eğrisini sunmuş ve bu eğrinin özelliklerini, faydanın nicelleştirilmiş mal ve hizmetlerin türetilebilir bir fonksiyonu olduğunu varsayan marjinalist teoriden türetmiştir. Ancak, fayda kavramlarıyla uğraşmadan, kayıtsızlık eğrilerinin bir şekilde "verili" olarak kabul edilebileceği görülmüştür.

1915'te Eugen Slutsky, yalnızca kayıtsızlık eğrilerinin özelliklerinden yola çıkarak tüketici tercihi teorisini geliştirdi. Dünya Savaşı, Bolşevik Devrimi ve kendisinin daha sonraki ilgi kaybı nedeniyle Slutsky'nin çalışması neredeyse hiç dikkat çekmedi, ancak 1934'te John Hicks ve RGD Allen tarafından yapılan benzer çalışmalar] aynı sonuçları verdi ve önemli bir kitle buldu. Allen daha sonra Slutsky'nin önceki başarısına dikkat çekti.

Avusturya Okulu'nun üçüncü kuşak iktisatçılarından bazıları 1911'e kadar marjinal fayda açısından düşünmeye devam ederken faydanın nicelleştirilmesini reddetmiş olsalar da, çoğu iktisatçı faydanın bir tür nicelik olması gerektiğini varsayıyordu. Kayıtsızlık eğrisi analizi, nicelleştirme varsayımlarından kurtulmanın bir yolunu temsil ediyor gibi görünüyordu, ancak kayıtsızlık eğrilerinin dışbükeyliğine sahip olmak için azalan marjinal ikame oranları hakkında görünüşte keyfi bir varsayımın (Hicks'in "şapkadan tavşan çıkarmak" olarak kabul ettiği) getirilmesi gerekecekti.

Marjinal fayda analizinin yerini kayıtsızlık eğrisi analizinin aldığını kabul edenler için, eski yöntem en iyi ihtimalle Bohr atom modeli'ne bir nebze benzetilebilir hale geldi; belki pedagojik açıdan yararlıydı, ancak "eski moda" ve sonuçta yanlıştı.

Yeniden Canlanma

Cramer ve Bernoulli azalan marjinal fayda kavramını ortaya attıklarında, değer paradoksu yerine kumar paradoksu'nu ele almak istemişlerdi. Ancak devrimin marjinalistleri, biçimsel olarak ne risk ne de belirsizlik olmayan sorunlarla ilgilenmişlerdi. Slutsky, Hicks ve Allen'ın kayıtsızlık eğrisi analizi de aynı şekildeydi.

Bernoulli ve diğerlerinin beklenen fayda hipotezi, Frank Ramsey (1926), John von Neumann ve Oskar Morgenstern (1944), ve Leonard Savage (1954) dahil olmak üzere çeşitli 20. yüzyıl düşünürleri tarafından yeniden canlandırıldı. Bu hipotez tartışmalı kalmasına rağmen, yalnızca faydayı değil, aynı zamanda bunun nicelleştirilmiş bir kavramını da ekonomik düşüncenin ana akımına geri getiriyor ve Ockhamcı argümanı ortadan kaldırıyor. Belki de beklenen fayda analizinde azalan marjinal fayda yasasının riskten kaçınma olarak adlandırılan şeye karşılık geldiği belirtilmelidir.


Eleştiri

Marksistlerin marjinalizm eleştirisi

Karl Marx, marjinalizmin ana akım iktisat tarafından kabul edilen ekonomik değer yorumu haline gelmesinden önce öldü. Teorisi, değişim değeri ile kullanım değeri arasında ayrım yapan emek değer teorisine dayanıyordu. "Kapital" adlı eserinde, uzun vadeli piyasa değerlerinin arz ve talep ile açıklanmasını reddetti.

Arz ve talebin tutarsızlıklarını ve bunun sonucunda piyasa fiyatlarının piyasa değerlerinden sapmasını anlamaktan daha kolay bir şey yoktur. Asıl zorluk, arz ve talep denkleminden ne kastedildiğini belirlemektir.

[...]

Eğer arz talebe eşitse, bu iki kuvvetin etkisi sona erer ve tam da bu nedenle mallar piyasa değerlerinden satılır. İki kuvvet zıt yönlerde eşit olarak etki ettiğinde, birbirlerini dengelerler, dışarıdan hiçbir etki yaratmazlar ve bu koşullar altında meydana gelen herhangi bir olgu, bu iki kuvvetin etkisinden başka nedenlerle açıklanmalıdır. Arz ve talep birbirini dengelerse, hiçbir şeyi açıklamazlar, piyasa değerlerini etkilemezler ve bu nedenle piyasa değerinin neden sadece bu para miktarıyla ifade edildiği ve başka hiçbir para miktarıyla ifade edilmediği konusunda bizi çok daha karanlıkta bırakırlar.[birincil olmayan kaynak gerekli]

Nikolai Bukharin, marjinalizme verdiği ilk yanıtta, “fiyatın türetileceği öznel değerlendirmenin aslında bu fiyattan başladığını” savundu ve şu sonuca vardı:

Böhm-Bawerk teorisi, sosyal olguların türetilmesi için bireysel güdülere başvurduğu her seferinde, aslında sosyal içeriği az çok gizlenmiş bir biçimde önceden içeri sokuyor; böylece tüm yapı kısır bir döngüye, sürekli bir mantıksal yanılgıya, yalnızca aldatıcı amaçlara hizmet edebilen bir yanılgıya dönüşüyor ve gerçekte modern burjuva teorisinin tam kısırlığından başka bir şey göstermiyor.

Benzer şekilde, daha sonraki bir Marksist eleştirmen olan Ernest Mandel, marjinalizmin "gerçeklikten kopuk" olduğunu, üretimin rolünü göz ardı ettiğini ve ayrıca şunları savundu:

Üstelik, milyonlarca farklı bireysel "ihtiyacın" çatışmasından sadece tekdüze fiyatların değil, aynı zamanda mükemmel serbest rekabet koşullarında bile uzun süreler boyunca istikrarlı kalan fiyatların nasıl ortaya çıktığını açıklayamıyor. "Marjinal" teknik, sabitlerin ve ekonomik yaşamın temel evriminin bir açıklaması olmaktan ziyade, en iyi ihtimalle geçici, kısa vadeli değişimlerin bir açıklamasını sunar.

Maurice Dobb, marjinalizm yoluyla elde edilen fiyatların gelir dağılımına bağlı olduğunu savundu. Tüketicilerin tercihlerini ifade etme yeteneği, harcama güçlerine bağlıdır. Teori, fiyatların değişim eylemi sonucunda ortaya çıktığını iddia ettiğinden, Dobb, gelir dağılımının fiyatları nasıl etkilediğini açıklayamadığını ve dolayısıyla fiyatları açıklayamadığını savunmaktadır.

Dobb ayrıca marjinal fayda teorisinin ardındaki "motivasyonları" da eleştirdi. Örneğin Jevons, "her topluluktaki servet eşitsizliğiyle tutarlı olduğu ölçüde, tüm mallar, maksimum sosyal faydayı üretecek şekilde takas yoluyla dağıtılır" diye yazmıştı. (Bkz. Refah ekonomisinin temel teoremleri.) Dobb, bu ifadenin, marjinalizmin, fiyatları verilen gelir dağılımının doğal sonucu haline getirerek piyasa ekonomisini eleştiriden korumayı amaçladığını gösterdiğini savundu.

Marksist yaklaşımların marjinalizme uyarlanması

Oskar Lange, Włodzimierz Brus ve Michał Kalecki gibi Marksist geleneğinden güçlü bir şekilde etkilenen bazı iktisatçılar, onu klasik siyasi iktisat, marjinalizm ve neoklasik iktisat'ın içgörüleriyle bütünleştirmeye çalıştılar. Marx'ın gelişmiş bir fiyat teorisine sahip olmadığına ve neoklasik iktisadın ekonomik faaliyetin sosyal çerçevelerine ilişkin bir teoriye sahip olmadığına inanıyorlardı. Bazı diğer Marksistler de bir düzeyde marjinalizm ile Marksizm arasında bir çatışma olmadığını, çünkü bir kişinin, kapitalistlerin artı emeği sömürdüğü Marksist kavramının büyük resim anlayışı bağlamında arz ve talep konusunda marjinalist bir teori kullanabileceğini savundular.

Harici bağlantılar