Michio Morishima, (Japonca: 森嶋 通夫), (18. Juli 1923, Osaka, Japonya; 13. Temmuz 2004) 1970-88 yılları arasında Londra Ekonomi Okulu'nda Sir John Hicks profesörü olan Japon ekonomistti. Morishima, Osaka Üniversitesi'nde profesör ve İngiliz Akademisi üyesiydi. 1976'da Kültür Nişanı'nı (Japonca: 文化勲章, Bunka-kunshō) kazandı.
Başlangıçta tarihsel bir romancı olarak kariyer yapmak isteyen Morishima, üniversitede Yasuma Takada'dan hem ekonomi hem de sosyoloji eğitimi alarak sosyal bilimleri takip etti. Morishima, Kyoto Üniversitesi'nde hem ana akım neoklasik iktisat teorisi hem de Marksist iktisat konusunda sıkı bir eğitim aldı. Matematiksel olarak yetenekli olarak 1946'da Kyoto Üniversitesi'nden mezun oldu ve Osaka Üniversitesi'ne ek olarak orada öğretmenlik yaptı. Yasuma Takada ile Osaka Üniversitesi Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Enstitüsü'nü 25 Aralık 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (ISER) kurdu.
1960 yılında, Pennsylvania Üniversitesi Ekonomi Bölümü'nden Nobel ödüllü Lawrence R. Klein ile birlikte, dünyanın önde gelen ekonomi dergilerinden biri haline gelen International Economic Review'u (bugün Penn tarafından yayınlanmaktadır) kurdu.
1965'te Ekonometri Derneği'nin ilk Japon başkanı oldu. Tüm hesaplara göre John Hicks, Morishima'nın İngiltere'deki kariyerinin kararlı bir savunucusuydu.
1968'de İngiltere'ye göç etti, Essex Üniversitesi'nde ders verdi, ardından 1970'te LSE'de kendisine verilen bir kürsüyü kabul etti.
Daha sonra, LSE'de Suntory - Toyota Vakfı ile Suntory ve Toyota Uluslararası Ekonomik ve İlgili Disiplin Merkezleri'nin (STICERD 12 Kasım 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.) kurulmasına yol açan projeyi başlattı. STICERD'in ilk başkanıydı. 1991'de LSE'nin Onursal Üyesi seçildi.
Morishima'nın David Ricardo, Karl Marx ve Léon Walras'ın önemli yazılarındaki ekonomik fikirleri yeniden yorumlayan ve sentezleyen üç ciltlik çalışması, artık büyük ölçüde unutulmuş, Kuzey Amerika'daki 1970'lerin Yeni Solunun radikal ekonomi politiğinin doruk noktalarından birini temsil etmektedir. Genel denge teorisine, klasik politik ekonomiye ve kapitalizme olan yoğun ilgisi bu çalışmayı yönlendirdi. LSE derslerine dayanan bu kitaplar, von Neumann'ın 1937 çok sektörlü büyüme modelini genel bir denge modeline uyarlamaya çalıştı. Bu teorisyenlerin çalışmalarının Ricardocu olduğu düşünüldüğünde, üç kitabı, bunların von Neumann çizgileri boyunca değiştirilmesinin, konumlar arasındaki teorik benzerlikleri ve farklılıkları aydınlattığını göstermeye çalıştı.