
Nabatîler (Arapça الأنباط, El-Enbāṭ), Arap Yarımadasının kuzeyinde Levant'ın güneyinde yaşamış bir Arap milletidir. Seleukos İmparatorluğu'nun yıkılmasından sonra topraklarını kuzeye, Şam'a kadar genişlettiler. Başkentleri muhtemelen -günümüz ismiyle Petra olan- Raqmu'ydu.
Nebatiler, MÖ 4. ve 2. yüzyıllar arasında bölgede ön plandaydılar. Krallıkları ticaret odaklıydı.
Nabatîler Josephus zamanında Fırat ırmağından Kızıldeniz'e kadar uzanan ve Suriye ile Arabistan arasındaki sınır bölgesindeki vahalardaki yerleşimleri kapsayan ve "Nebate" ismi verilen alanda yaşayan kadim semitik, güney Ürdünlü, Kenanlı ve kuzey Arabistanlı, yazılarını alıp dillerinden ve dinlerinden etkilenen Arapların en yakın akrabalarıdır. MS 2. yüzyıldan itibaren Roma İmparatorluğu'nun etkisi altında kalmış ve asimile olmuşlardır
Dönemin Greko-Romen tarih kayıtlarında bağımsızlıklarına düşkün bir millet olarak anlatılan Nebatiler, MS 106 yılında Trajan önderliğindeki Roma İmparatorluğunun hakimiyeti altına girdiler. Bizans döneminde çoktanrıcılığı terk edip Hristiyanlığa geçtiler.

