Sorelyanizm, Fransız devrimci sendikalist Georges Sorel'in ideolojisini ve düşüncesini savunmak veya desteklemektir. Sorelciler klasisizmi desteklerken burjuva demokrasisine, 18. yüzyıl gelişmelerine, laik ruha ve Fransız Devrimi'ne karşı çıkarlar. Marksizmin revizyonist bir yorumcusu olan Sorel, proletaryanın sınıf mücadelesindeki zaferinin ancak mitin gücü ve genel grev yoluyla elde edilebileceğine inanıyordu. Sorel'e göre, sınıf çatışmasının ardından hem burjuvazinin hem de proletaryanın gençleşmesi söz konusu olacaktı.
Sendikacılığın görünürdeki başarısızlığıyla, 1910'da sosyalist edebiyatı terk ettiğini duyurdu ve 1914'te Benedetto Croce'nin bir özdeyişini kullanarak, "Marksizmin ayrışması" nedeniyle "sosyalizm öldü" iddiasında bulundu. Sorel, materyalizme karşı olmasına rağmen, sendikalizme benzer ahlaki amaçlara sahip olduğunu düşündüğü Maurrasist bütünleşik milliyetçiliğin 1909'dan itibaren destekçisi oldu. Bu anlamda Sorelyanizm, faşizmin öncüsü olarak kabul edilmektedir. Ancak, I. Dünya Savaşı ile bu fikirlerinden vazgeçti ve 1918'den 1922'deki ölümüne kadar, sendikacılığın canlanması olarak gördüğü o zamanki Rus Devrimi ve komünizminin destekçisi oldu.