Trygve Haavelmo

Trygve Haavelmo
Doğum13 Aralık 1911(1911-12-13)
Skedsmo, Norveç
Ölüm26 Temmuz 1999 (87 yaşında)
Eiksmarka, Norveç
MilliyetNorveç
EğitimOslo Üniversitesi
Tanınma nedeniEkonometride olasılık kuramı uygulaması, Dengeli bütçe çarpanı
Ödüller Nobel Ekonomi Ödülü (1989)
Kariyeri
DalıMakroktisat, Ekonometri
Çalıştığı kurumlarAarhus Üniversitesi
Chicago Üniversitesi
Oslo Üniversitesi
EtkilendikleriDennis Robertson, John Maynard Keynes
EtkiledikleriPaul Krugman,
Richard Stone

Trygve Magnus Haavelmo (d. 13 Aralık 1911 Skedsmo, Norveç - ö. 26 Temmuz 1999 Eiksmarka, Norveç). Norveçli istatistikci, iktisatçı ve ekonometrici. 1989'da Nobel Ekonomi Ödülü'nü kazanmıştır.

Hayatı

Trygve Haavelmo Norveç'te 1911'de doğmuştur. Üniversite öğrenimini Oslo Üniversitesi'nde tanınmış Norveçli iktisatcı Ragnar Frisch'in öğrencisi olarak kazanmıştir. 1939'da bir Fulbright Bursu ile ABD'ne gitmiş ve orada 1947'ye kadar kalmıştır. II. Dünya Savaşı sırasında New York Şehri belediye idaresinin İstatistik Departman'ında çalışmıştır. Diğer zamanlarda Cowles İktisadi Araştırma Komisyonu'unda araştırmacı olarak iktisat, istatistik ve ekonometri üzerinde üstün çalışmalar göstermiştir.. 1944'te bitirmis olduğu Ekonometri'ye İstatistiksel Yaklaşım adlı tez çalışması ile 1946'da Ph. D. doktora derecesi kazanmıştır. 1947'de Norveç'e dönmüş ve 1947-48'de Norveç Ticaret Bakanlığı'nda daire başkanı olarak görev yapmıştır. 1948de Oslo Üniversitesi'ne İktisat ve İstatistik Profesörü olarak atanmıştır. Bu makamda 1979'da emekli oluncaya kadar kalmıştır.

Trygve Haavelmo ekonometri bilim dalının kurucularindan sayılmaktadır. Makroekonomi üzerinde yapmış olduğu araştırmalar hükûmetlerin mekroekonomiyi idare etmelerine ana kaynak sağlamış ve İkinci Dünya Savaşı'ndan 1970'li yıllara kadar iktisadi politikaların temeli olmuştur. Denk bütçe çarpanı hakkında yazdığı makale en tutucu denk bütçe kurallarına uyan hükûmetlerin bile iktisadi dalgalanmalara müdahale edebileceklerini açıklayıp fertleri kapitalist piyasaların acımasız iniş buhranlarında çaresiz bırakılmaması gereği için önemli bir teorik dayanak olmuştur.

Ayrıca bakınız