| Umberto D. | |
"Umberto D." filminin özgün sinema afişi | |
| Yönetmen | Vittorio De Sica |
|---|---|
| Senarist | Cesare Zavattini |
| Yapımcılar | Vittorio De Sica Giuseppe Amato Angelo Rizzoli |
| Başroller | Carlo Battisti Maria-Pia Casilio Lina Gennari |
Görüntü yönetmeni | Aldo Graziati |
| Kurgucu | Eraldo Da Roma |
| Besteci | Alessandro Cicognini |
| Renk süreci | Siyah-beyaz |
Dağıtım şirketleri | Janus Films The Criterion Collection |
Çıkış tarihleri | 20 Ocak 1952, İtalya |
| Süre | 91 dakika |
| Ülke | |
| Dil | İtalyanca |
Umberto D. 1952 İtalya yapımı dramatik filmdir.
Senaryosunu Cesare Zavattini'nin kendi hikâyesinden uyarlayıp yazdığı filmin yönetmeni Vittorio De Sica'dır. Filmin yapımcılarından biri de olan De Sica ayrıca senaryonun yazılmasına da katkıda bulunmuştur. İtalyan Yeni Gerçekçiliği sinema akımının baş eserlerinden biri olarak kabul edilen filmin başrol oyuncusu Carlo Battisti da dahil oyuncularının çoğu profesyonel sinema oyuncuları değillerdi ve ilk kez kamera karşısına geçmişlerdi.
Film, 2008 yılında İtalya Kültürel Miras Bakanlığı'nın "1942-1978 yılları arasında ülkenin kolektif hafızasını değiştiren" 100 filmden oluşan "Kurtarılması Gereken 100 İtalyan Filmi" listesine dahil edildi.
Emekli bir devlet memurunun savaş sonrasının sıkıntılarını yaşayan Roma şehrinde kısıtlı geliri ile sığındığı pansiyon odasında verdiği hayat mücadelesi anlatılmaktadır. Bu filmin yaratıcı ekibi Cesare Zavattini ve Vittorio De Sica bundan 4 yıl önce de Bisiklet Hırsızları filmine birlikte imza atmışlardı. Zavattini, Umberto D.'nin senaryosu için En İyi Senaryo Akademi Ödülü'ne, De Sica ise Cannes Film Festivali'nde büyük ödüle aday gösterilmişlerdir.
Umberto Domenico Ferrari (Carlo Battisti) emekli bir devlet memurudur. Hayattaki tek dostu ve can yoldaşı köpeği ile Roma 'da küçük bir pansiyon odasına sığınmış kıt emekli maaşı ile geçinmeye daha doğrusu hayatta kalmaya çalışmaktadır. Odanın kirasını düzenli olarak ödeyememektedir. Taş yürekli ve anlayışsız ev sahibesi Antonia (Lina Gennari) tarafından sürekli pansiyondan atılmakla tehdit edilmektedir. Zaten ondan kurtulmayı kafasına koymuş olan ev sahibesinin türlü aşağılamalarına da katlanmak zorunda kalan Umberto odasının gündüzleri fahişelere saatlik olarak kiralanmasına da ses çıkaramaz. Pansiyona olan borcunu kapatabilmek için saatini ve kitaplarını da satar ama gerekli parayı bir araya getiremez. Hayır kurumlarının aşevlerinde karnını doyuran Umberto 'yu hayata bağlayan tek şey köpeği Flike'dir. Günden güne umutsuzluğu katlanarak artan Umberto son çare olarak intihar etmeyi düşünürken köpeği Flike ortadan kaybolur. Başıboş köpeklerin telef edileceğini bilen Umberto gitgide artan bir umutsuzlukla şehirde köpeğini aramaya başlar.
