| Einar Englund | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Einar Englund (1957) | ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Volledige naam | Sven Einar Englund | |||
| Geboren | 17 juni 1916 | |||
| Overleden | 27 juni 1999 | |||
| Land |  Zweden | |||
| Opleiding en beroep | ||||
| Opleiding gevolgd aan | Sibeliusacademie, Zweedse normaalschool | |||
| Leermeester(s) | Selim Palmgren | |||
| Oriënterende gegevens | ||||
| Instrument | piano | |||
| Stijl(en) | neoclassicisme | |||
| Erkenning en lidmaatschap | ||||
| Prijzen en erkenningen | Pro Finlandia-medaille in de Orde van de Finse Leeuw (6 december 1961), Knight First Class of the Order of the White Rose of Finland, Medal of Liberty, 1st Class, Medal of Liberty, 2nd Class | |||
| Links | ||||
| (en) IMDb-profiel | ||||
| (en) Allmusic-profiel | ||||
| (en) Discogs-profiel | ||||
| (en) MusicBrainz-profiel | ||||
| ||||
Sven Einar Englund (Ljugarn 17 juni 1916 – Visby, 27 juni 1999) was een Fins componist. Hij werd echter geboren en stierf op het Zweedse eiland Gotland.
Englund trouwde twee keer, in 1941 met Meri Mirjam Gyllenbögel, die in 1956 overleed. Vervolgens hertrouwde hij met zangeres Maynie Sirén. Dochters Sorella Englund en Irina Milan uit het eerste huwelijk werden ballerina en choreografe respectievelijk zangeres. Einars broers Kaj Englund (1905-1976) en Dag Englund (1906-1979) waren architect.
Ondanks zijn Zweedse achtergrond startte zijn muziekopleiding aan de Sibeliusacademie, destijds nog het Conservatorium van Helsinki, Finlands hoofdstad. Hij kon al redelijk piano spelen maar kreeg verdere opleiding van Martti Paavola en Ernst Linko. Compositieleer kreeg hij van Bengt Carlson en Selim Palmgren. Na zijn studie moest hij de militaire dienst in en moest daarom meevechten in de Vervolgoorlog tussen Finland en de Sovjet-Unie. Finland was toen nog “bondgenoot uit nood” met Nazi-Duitsland tegen die Sovjet-Unie. Hij verwondde daarin zijn hand, waardoor een loopbaan als concertpianist er niet meer in zat.
Englund brak door met zijn Symfonie nr. 1 uit 1947, dat de bijtitel Oorlogssymfonie mee kreeg. Het werd gezien als een weergave van teleurgestelde strijders uit die Vervolgoorlog en Tweede Wereldoorlog, Finland kwam onder invloed te staan van dezelfde Sovjet-Unie waartegen het eerst streed. Het verwerken van die teleurstelling zorgde er tevens voor dat de Finse muziek de tot dan toe overheersende romantiek vaarwel zei. Een tweede symfonie volgde vlot. Englund zette daarmee de traditie voort, die met de plotselinge stop van symfonieën van Jean Sibelius was ontstaan. In 1949 mocht Englund enige tijd studeren bij de Amerikaanse componist Aaron Copland, maar die vond dat hij Englund nog maar weinig kon bijbrengen. Englund pakte echter de gelegenheid aan om jazz te spelen met Leonard Bernstein. Ondertussen stroomden de composities vlot uit zijn hand, meestal in de klassieke genre als symfonie, concerto met uitstapjes naar gelegenheidsmuziek. Zijn filmmuziek voor Valkoinen peura (Het witte rendier) van Erik Blomberg leverde hem een Jussi op. Ook zijn toneelmuziek voor De Chinese Muur van Max Frisch werden enigszins bekend. Hij schreef in het idioom van neoclassicisme, dat in de jaren vijftig in Finland het moest afleggen tegen de dodecafonie. Englunds wil om te componeren viel mede daardoor stil; hij schreef echter wel over muziek in het Zweedstalige Hufvudstadsbladet. Hij begon in 1958 les te geven aan de Sibeliusacademie (hij zou pas in 1982 stoppen). Ook trad hij samen met zijn tweede vrouw op als cabaretduo.
Hij doorbrak de componeerstilte met zijn Symfonie nr. 3 uit 1971. Er zouden er nog vier volgen. Zijn laatste werk was zijn klarinetconcert uit 1991. Hij was toen al een tijdje hartpatiënt, een infarct legde zijn leven stil. Aanvullende ziektes zoals nierfalen overheersten zijn leven tot aan zijn dood.
Hij publiceerde zijn memoires I skuggan av Sibelius (in de schaduw van Sibelius) in 1997. Hij vond dat hij als Zweeds sprekende nooit als echte Finse componist werd beschouwd. In zijn muziek zijn invloeden van Dmitri Sjostakovitsj te beluisteren.