Sebastian Ziani Innocenzo Adhemar Ziani de Ferranti (Liverpool, 9 april 1864 – Zürich, 13 januari 1930) was een Brits elektrotechnicus en uitvinder.
Sebastian Ziani de Ferranti was de zoon van de fotograaf Cesar Ferranti uit Italië en concertpianiste Juliana Scott. Hij ging naar de Hampstead School in Londen, het St. Augustine College in Ramsgate en het University College London. Ferranti liet al op jonge leeftijd zien dat hij een talent had voor de elektrotechniek. Zijn eerste uitvinding toen hij pas 13 jaar was, was een booglamp voor straatverlichting. Hij bouwde rond zijn 16e jaar met de hulp van William Thomson een elektrische generator met een zigzag-anker, waar hij later onder de naam Ferranti-dynamo octrooi op kreeg. Thomson werd later beter bekend als Lord Kelvin.
Ferranti werkte voor de gebroeders Siemens in de wijk Charlton in Londen en startte in 1882 een werkplaats onder de naam Ferranti, Thompson & Ince Ltd., waar hij diverse elektrische apparaten ontwikkelde. Ferranti gokte al vroeg op wisselstroom als distributiesysteem van elektriciteit in plaats van de gelijkstroom die door Edison werd gepropageerd, en was een van de weinige deskundigen op dit gebied in het Verenigd Koninkrijk. Hij geloofde dat het voordeliger was grote elektriciteitscentrales buiten de steden te bouwen, waar de grond goedkoper was, om vervolgens de opgewekte spanning onder hoge spanning via onderstations naar de gebruikers te brengen.
In 1887 huurde de London Electric Supply Corporation (LESCo) Ferranti in als hoofdtechnicus voor het ontwerpen van hun nieuwe elektriciteitscentrale in Deptford die centraal Londen van energie moest voorzien. Hiervoor ontwierp hij niet alleen de opwekkingseenheden maar ook het gebouw eromheen en het complete distributiesysteem voor elektriciteitslevering. Het complex kwam na veel tegenslagen in 1891 gereed. Het was de eerste moderne energiecentrale, en hij zou tot 1957 in bedrijf blijven. Bij de inbedrijfstelling ervan ontdekte Ferranti het later naar hem vernoemde Ferranti-effect.
In 1905 richtte hij het bedrijf Ferranti Ltd. op, dat tot het faillissement in 1994 actief was op alle civiele en militaire terreinen van de elektrotechniek. Het bedrijf fabriceerde onder andere elektrische fornuizen, koelkasten, radio's en computers en was daarnaast betrokken bij de opwekking en distributie van elektriciteit.
Ferranti was gehuwd met Gertrude Ruth Ince, met wie hij zeven kinderen kreeg. Hij was in 1910 en 1911 voorzitter van het Institution of Electrical Engineers en werd in 1927 gekozen als Fellow of the Royal Society. In 1924 werd hij onderscheiden met de Faraday Medal. Hij overleed op 65-jarige leeftijd na een kort ziekbed in het Zürich in Zwitserland.
