Gabriel Fauré

Gabriel Fauré
Gabriel Fauré, schilderij van John Singer Sargent, omstreeks 1889 (The Paris Museum of Music)
Gabriel Fauré, schilderij van John Singer Sargent, omstreeks 1889 (The Paris Museum of Music)
Persoonsgegevens
Volledige naam Gabriel Urbain Fauré
Geboortedatum 12 mei 1845
Geboorteplaats PamiersBewerken op Wikidata
Overlijdensdatum 4 november 1924
Overlijdensplaats ParijsBewerken op Wikidata
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Handtekening Handtekening
Opleiding en beroep
Beroep(en) Componist, muziekpedagoog, organist, dirigent
Opleiding gevolgd aan Niedermeyer school in ParisBewerken op Wikidata
Leermeester(s) Camille Saint-Saëns, Gustave LefèvreBewerken op Wikidata
Oriënterende gegevens
Stijl(en) Klassiek
Instrument(en) pijporgelBewerken op Wikidata
Invloed(en) Camille Saint-SaënsBewerken op Wikidata
Bekende werken Requiem, Élégie, Piano Quintet No. 2Bewerken op Wikidata
Erkenning en lidmaatschap
Lid van Académie des Beaux-ArtsBewerken op Wikidata
Prijzen en erkenningen Grootkruis in het Legioen van Eer (1923), Ridder in het Legioen van Eer (1890), Officier in het Legioen van Eer (1903), Commandeur in het Legioen van Eer (1910), Grootofficier in het Legioen van Eer (1920)Bewerken op Wikidata
Afbeeldingen
Gabriel Fauré
Portaal  Portaalicoon   Klassieke muziek

Gabriel Urbain Fauré (Pamiers, 12 mei 1845 – Parijs, 4 november 1924) was een van de belangrijkste Franse componisten van zijn generatie, samen met zijn jongere tijdgenoten Claude Debussy en Maurice Ravel. Fauré is bekend om zijn pianomuziek, kamermuziek en liederen. Tevens heeft hij de Franse religieuze muziek vernieuwd - het Requiem behoort tot zijn bekendste werken. Ook opera's behoren tot zijn oeuvre, maar die hebben geen repertoire gehouden.

Levensloop

Fauré studeerde aan de kerkmuziekschool van Louis Niedermeyer in Parijs, waar onder anderen Camille Saint-Saëns een van zijn leraren was, waarna hij organist werd, eerst in Rennes en later in verscheidene Parijse kerken. In 1897 werd hij docent compositie aan het Conservatoire national supérieur de musique van Parijs. Van 1905 tot 1920 was hij directeur van dit instituut.

Hij was jarenlang verbonden aan de Parijse Madeleinekerk, eerst als koordirigent, daarna van 1896 tot 1905 als organist-titularis. Hij schreef er onder meer zijn Requiem, dat tot zijn meest uitgevoerde werken behoort. De compositie is opgebouwd rond het overbekende Pie Jesu. In de keuze van de teksten voor zijn requiem was hij kieskeurig. De hardste woorden, met name het Dies Irae (dag des oordeels) dat vroeg om de felste muziek, liet hij weg. Zijn opvattingen over de dood waren niet gitzwart. "Het is een vreugdevolle bevrijding, een verlangen naar geluk aan de andere kant van het graf, eerder dan een pijnlijke ervaring". Die hoopvolle, harmonische toon is in zijn Requiem duidelijk merkbaar.

Stijl

In zijn composities zocht hij naar een evenwicht tussen romantische gevoeligheid en strenge compositieregels om te komen tot een eigen stijl, een compromis tussen muzikale taal en vormgeving.

De thematiek, melodiek en harmoniek van het gregoriaans hielp hem zijn gevoel voor romantische wanhoop en overdaad te bedwingen. Zijn muziek is vooral ingetogen en fijnzinnig. Hij schreef vooral voor kleine bezettingen.

Leerlingen

Tot Faurés leerlingen behoorden Florent Schmitt, Maurice Ravel, George Enescu, Nadia Boulanger, Charles Koechlin, Louis Aubert, Paul Ladmirault, Alfredo Casella, Henry Février en Jean Roger-Ducasse.

Composities (selectie)

Werken voor orkest

Élégie voor cello en orkest, opus 24, in 1878 gecomponeerd door Gabriel Fauré. Uitvoering uit 2006 met Hans Goldstein op cello en Eli Kalman op piano.
Fantasie (1898), gecomponeerd door Gabriel Fauré, uitgevoerd tijdens "Contest pieces of the Paris Conservatory" omstreeks 1976

Werken voor harmonieorkest

Missen en geestelijke muziek

Muziektheater

Opera's

Voltooid in titel aktes première libretto
1879 Barnabé onvoltooid niet uitgevoerd
1900 Prométhée 3 aktes 27 augustus 1900, Béziers, Openluchttheater Jean Lorrain en André Ferdinand Hérold
1907-1912 Pénélope 3 aktes 4 maart 1913, Monte Carlo, Opéra René Fauchois naar Homerus' Odysseia
1869/1919 Masques et bergamasques 10 april 1919, Monte Carlo René Fauchois naar Maurice Maeterlinck

Toneelmuziek

  • Caligula, theatermuziek (1888)
  • Shylock, theatermuziek (1889)
  • Pelléas et Mélisande, de theatermuziek onverkort (1898)

Vocale muziek met orkest of instrumenten

Kamermuziek

Werken voor piano

Publicaties

Bibliografie

Over Gabriel Fauré

Boeken

  • Jean-Michel Nectoux, Roger Nichols: Gabriel Fauré: A Musical Life, Cambridge University Press, 2004. 646 p., ISBN 978-0-521-61695-9
  • Jean-Michel Nectoux: Gabriel Fauré. Les voix du clair-obscur, 2e édition revue, Paris: Fayard, 2008, 844 p., ISBN 978-2-213-63547-7
  • Jean-Michel Nectoux: Gabriel Fauré. Les voix du clair-obscur, Paris: Flammarion, 1990, 616 p. (Prix Bernier de l'Institut, Prix Charles Cros du livre musical); traduction anglaise (Roger Nichols): Gabriel Fauré, a musical Life, Cambridge: Cambridge University Press, 1991, 646 p.; traduction japonaise: Tokyo, Shin Hyoron, 2000, 916 p.
  • Jean-Michel Nectoux: Fauré. Paris: Éditions du Seuil, 1995 (Coll. Microcosme Solfèges). ISBN 2-02-023488-2; trad. japonaise, Tokyo: Shyn Hyoron, 1990, 284 p.
  • Jean-Michel Nectoux: Gabriel Fauré, catalogue d’exposition, Paris: Bibliothèque nationale, 1974, 35 p. trad. portugaise, Lisbonne Fondacao Calouste Gulbenkian, 1974, 35 p.
  • Edward R. Phillips: Gabriel Fauré: A Guide to Research, New York: Garland Publishing, 2000. 429 p., ISBN 0-8240-7023-2
  • Timothy LeVan (Le Van): Masters of the French Art Song: translations of the complete songs of Chausson, Debussy, Duparc, Fauré and Duparc, Metuchen, N.J.: Scarecrow Press, 1991, 445 p., ISBN 978-0-810-84212-0
  • Robert Orledge: Gabriel Fauré, New York: Da Capo Press, 1982, 367 p., ISBN 978-0-903-87340-6

Proefschriften

  • Margaret Ann Kennedy: The effect of structure upon the performance interpretation of "La chanson d'Ève" by Gabriel Fauré, Indiana (Bloomington). 1984. dissertation
  • Gail Hilson Woldu: Gabriel Fauré as director of the Conservatoire National de Musique et de Déclamation, 1905-1920, Yale University. 1983. dissertation
  • Margaret Louise Barshell: Gabriel Fauré: A biographical study and a historical style analysis of his nine major chamber works for piano and strings, Ball State (Muncie, Indiana). 1982. dissertation
  • Charles Francis Navien: The harmonic language of "L'horizon chimorique" by Gabriel Fauré (France), Connecticut (Storrs). 1982. dissertation
  • Zdenek Denny Skoumal: Aspects of structure in Gabriel Fauré's "Le jardin cbs" and related works, British Columbia (Vancouver). 1982. dissertation
  • Richard Henry Crouch: The nocturnes and barcarolles for solo piano of Gabriel Fauré, Catholic University of America (Washington, D.C.). 1980. dissertation
  • Joseph Anthony Valicenti: The Thirteen Nocturnes of Gabriel Fauré, Miami. 1980. D.M.A. dissertation, 108 p.
  • Earl Keithley Scott: The requiem by Gabriel Fauré - A conductor's analysis for performance, Indiana (Bloomington). 1980. dissertation
  • Martine Portelle: Le thème de la mort dans les mélodies de Gabriel Fauré, Sorbonne (Paris). 1980. dissertation, 105 p.
  • Jean-Michel Nectoux: Gabriel Fauré et le théâtre, de la musique de scène au drame lyrique, thèse pour le Doctorat d'Etat, Université de Paris-Sorbonne, Vol. 1.2, 1980, 520 p.
  • James H. Winter: Gabriel Fauré, Master of Music Thesis, Northwestern University, 1947

Artikelen

  • Jean-Michel Nectoux: Fauré: Voice, Style, Vocality dans Tom Gordon (éd. et traducteur), Regarding Fauré, Amsterdam: Gordon and Branch, 1999, p. 370-402.
  • Jean-Michel Nectoux: Tous écoutent la parole du maître: Gabriel Fauré et ses élèves dans Alain Poirier, Anne Bongrain et Marie-Hélène Coudroy-Saghaï (éd.), Deux cents ans de pédagogie au Conservatoire 1795-1995, Paris: Buchet et Chastel, 1999, p. 345-360.
  • Jean-Michel Nectoux: Gabriel Fauré au Conservatoire de Paris: une philosophie pour l’enseignement dans Anne Bongrain et Yves Gérard (éd.), Le Conservatoire de Paris, 1795-1995, Paris: Buchet et Chastel, 1996, p. 219-234.
  • Jean-Michel Nectoux: Texte et musique chez Fauré: un art de la sonorité dans Claire Mussat-Lemoigne, Jean Mongrédien et Jean-Michel Nectoux (éd.), Échos de France et d’Italie, Liber amicorum Yves Gérard, Paris: Buchet et Chastel/Société française de musicologie, 1997, p. 291-302.
  • Jean-Michel Nectoux: Le "Pelléas" de Fauré, in: Revue de musicologie, vol. LXVII, n° 2, 1981, p. 169-190.
  • Jean-Michel Nectoux: Gabriel Fauré, Henry Prunières et la Revue musicale, Études fauréennes, Bulletin de l’association des Amis de Gabriel Fauré, n° 17, 1980, p. 17-24.
  • Jean-Michel Nectoux: Gabriel Fauré et l’esthétique de son oeuvre théâtral, in: Revue musicale de Suisse Romande, n° 33, mai 1980, p. 50-59.
  • Jean-Michel Nectoux: Debussy et Fauré, in: Cahiers Debussy, nouvelle série, n° 3, 1979, p. 13-30.
  • Jean-Michel Nectoux: Charles Koechlin et Henri Busser témoins du "Prométhée" de Fauré aux arènes de Béziers, in: Association des Amis de Gabriel Fauré, Bulletin, n° 16, 1979, p. 7-19.
  • Jean-Michel Nectoux: Manuscrits de Gabriel Fauré au Département de la Musique, in: Bulletin de la Bibliothèque Nationale, vol. 4, n° 1, mars 1979, p. 3-7.
  • Jean-Michel Nectoux: Albéniz et Fauré, in: Travaux de l’Institut Latino Américain de Strasbourg, n° 16-17, 1976-1977, p. 159-186.
  • Jean-Michel Nectoux: Les orchestrations de Gabriel Fauré. Légende et vérité, in: Revue musicale suisse, vol. 115, n° 5, septembre-octobre 1975, p. 243-249.
  • Gail Hilson Woldu: Gabriel Fauré - Directeur du conservatoire: les reformes de 1905, in: Revue de Musicologie. 70 (1984), S. 199-228.
  • J. Barrie Jones: Fauré's performance practice, in: Tempo. 151 (1984), S. 32-35.
  • Denise Boneau: Genesis of a trio - The Chicago manuscript of Fauré's Opus 120, in: Current Musicology. 35 (1983), S. 19-33.
  • Charles Koechlin: Gabriel Fauré, Plan-de-la-Tour: Éd. d'Aujourd'hui 1983. 232 S. Reprod. en fac.-sim. de l'éd. de Paris, F. Alcan, 1927
  • S.M. Sigitov: Gabriel' Fore, Moskva: Sov. kompozitor - Zarubeanaja muzyka. Mastera 20. veka, 1982. 280 S.
  • Aristide Wirsta: Un autographe inédit de Gabriel Fauré, in: Michel Huglo: Les Sources en musicologie. Paris, Centre National de la Recherche Scientifique, 1981. S. 165-167.
  • Daniel Wiseman: Gabriel Fauré and the French Musical Renaissance, in: Contemporary Review, 127, 1927. pp. 333-340
  • William C. Rorick: The A major violin sonatas of Fauré and Franck - A stylistic comparison, in: The Music Review. 42 (1981), S. 46-55.
  • Georges Pioch: Gabriel Fauré et "Proéthée", in: Musica. 7(1908)65, p. 24-25.
  • Theo Hirsbrunner: Zum Liedschaffen von Gabriel Fauré und Claude Debussy, Wort-Ton-Verhältnis. Wien 1981. S. 101-108.
  • Marie-Claire Beltrando-Patier: L'impressionnisme dans les mélodies de Gabriel Fauré, in: RIMF Revue internationale de musique française. 2 (1981), No. 5, S. 75-80.
  • Ekkehart Kroher: Er schrieb für die Zukunft und zählt heute zu den Vergessenen der Vergangenheit. Gabriel Fauré - Ein Wegbereiter der neuen französischen Musik, in: Musik und Medizin. 1981, H. 19. S. 75-78, 81 u. 84.
  • Emile Lelouch: Le langage impressioniste de Fauré dans son Requiem, in: RIMF Revue internationale de musique française. N° 5, juin 1981 S. 73-74.
  • Marguerite Long: Au piano avec Gabriel Fauré, Paris: R. Julliard, 1963.

Enkele algemene naslagwerken

Zie de categorie Gabriel Fauré van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.