Ice Cube

Jeugd en beginjaren

Ice Cube werd geboren als O'Shea Jackson in Los Angeles en groeide op in de wijk South Central Los Angeles. Zijn moeder werkte in een ziekenhuis en zijn vader was werkzaam als machinist en terreinbeheerder.

Tijdens zijn schooltijd begon Jackson rapteksten te schrijven. Halverwege de jaren tachtig vormde hij samen met vrienden de hiphopgroep C.I.A.. Via zijn muzikale activiteiten leerde hij Dr. Dre kennen, die muziek voor de groep produceerde, waaronder de ep My Posse (1987).

Na zijn middelbareschooltijd volgde Jackson een opleiding in architectonisch tekenen aan het Phoenix Institute of Technology in Arizona. Ondertussen bleef hij actief binnen de hiphopscene van Los Angeles.

N.W.A en Ruthless Records (1986–1989)

Zie N.W.A voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Halverwege de jaren tachtig raakte Ice Cube betrokken bij de vorming van N.W.A, een hiphopgroep uit Compton. De groep werd opgericht op initiatief van Eazy-E, die ook het platenlabel Ruthless Records had opgericht. Naast Ice Cube en Eazy-E maakten onder anderen Dr. Dre, DJ Yella, Arabian Prince en later MC Ren deel uit van N.W.A.

Ice Cube speelde vooral een belangrijke rol als rapper en tekstschrijver. Hij schreef niet alleen zijn eigen teksten, maar leverde ook bijdragen aan nummers van andere groepsleden. Zijn teksten kenmerkten zich door een directe stijl en behandelden onderwerpen als het straatleven, criminaliteit, racisme en politiegeweld.

In 1987 verscheen het verzamelalbum N.W.A. and the Posse, waarop vroege opnamen van N.W.A en aanverwante artiesten waren verzameld. Ice Cube leverde in deze periode ook teksten voor Eazy-E's solowerk, waaronder het nummer Boyz-n-the-Hood.

In 1988 bracht N.W.A het album Straight Outta Compton uit. Ice Cube was als rapper en tekstschrijver nauw betrokken bij het album en leverde belangrijke bijdragen aan nummers als Straight Outta Compton, Gangsta Gangsta en Fuck tha Police.

Het album verwierf grote bekendheid door zijn confronterende teksten en de muzikale productie van Dr. Dre en DJ Yella. Vooral Fuck tha Police, waarin kritiek werd geuit op politiegeweld en racistische behandeling door de politie, veroorzaakte controverse. Het nummer trok onder meer de aandacht van de FBI.

Straight Outta Compton groeide uit tot een invloedrijk album binnen de Amerikaanse hiphop en droeg bij aan de popularisering van de gangstarap. Ice Cube werd door zijn teksten en rapstijl een van de bekendste leden van de groep.

Ondanks het succes ontstonden er zakelijke spanningen binnen N.W.A en Ruthless Records. Ice Cube was ontevreden over zijn financiële vergoeding en de afspraken rond zijn werkzaamheden. Hij kreeg hierover een conflict met Eazy-E en muziekmanager Jerry Heller, die een belangrijke rol vervulde in de zakelijke leiding van het label.

In december 1989 verliet Ice Cube N.W.A om een solocarrière te beginnen. Zijn vertrek leidde tot een langdurig conflict met zijn voormalige groepsleden, dat ook in hun muziek tot uiting kwam.

AmeriKKKa's Most Wanted en Kill at Will (1990)

Na zijn vertrek bij N.W.A begon Ice Cube aan zijn eerste soloalbum. Hij reisde naar New York, waar hij samenwerkte met het productieteam The Bomb Squad, dat bekendstond om zijn werk met Public Enemy.

In mei 1990 verscheen zijn debuutalbum AmeriKKKa's Most Wanted. Het album week muzikaal af van het geluid van N.W.A door het gebruik van dicht op elkaar geplaatste samples, krachtige ritmes en producties die aansloten bij de hiphop van de Amerikaanse oostkust. De teksten behandelden onderwerpen als racisme, armoede, criminaliteit, sociale ongelijkheid en de ervaringen van zwarte Amerikanen. Ice Cube combineerde maatschappijkritiek met verhalen over het straatleven en confronterende beschrijvingen van geweld.

AmeriKKKa's Most Wanted werd commercieel succesvol en kreeg veel aandacht van muziekcritici. Het album bevatte onder meer The Nigga Ya Love to Hate, waarin Ice Cube reageerde op de kritiek die hij als rapper kreeg, en Turn Off the Radio, waarin hij kritiek uitte op radiostations die hiphop onvoldoende aandacht gaven. Op het album was ook de vrouwelijke rapper Yo-Yo te horen, die Ice Cube als protegé begeleidde. Het album vestigde hem als zelfstandig artiest buiten N.W.A.

Later dat jaar verscheen de ep Kill at Will, met onder meer de nummers Jackin' for Beats en Dead Homiez. De ep bouwde voort op de thematiek van zijn debuutalbum en werd eveneens een commercieel succes.

Death Certificate en conflict met N.W.A (1991)

In oktober 1991 bracht Ice Cube zijn tweede studioalbum Death Certificate uit. Het album was verdeeld in twee thematische delen, The Death Side en The Life Side, waarin hij verschillende maatschappelijke en persoonlijke onderwerpen behandelde. Ice Cube ging onder meer in op racisme, drugsproblematiek, geweld, economische achterstelling en de verhoudingen tussen verschillende bevolkingsgroepen in de Verenigde Staten. Het album bevatte nummers als Steady Mobbin', True to the Game en No Vaseline.

Na zijn vertrek bij N.W.A werd Ice Cube door zijn voormalige groepsleden bekritiseerd. Op de ep 100 Miles and Runnin' (1990) werd hij vergeleken met Benedict Arnold, een Amerikaanse militair die bekendstaat om zijn verraad tijdens de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog. Ook op het album Niggaz4Life (1991) werd hij aangevallen.

Met No Vaseline reageerde Ice Cube op deze aanvallen. In het nummer richtte hij zich tegen Eazy-E, Dr. Dre, MC Ren en DJ Yella, evenals hun manager Jerry Heller. De verwijzingen naar Hellers Joodse afkomst leidden tot beschuldigingen van antisemitisme. Het nummer vormde een hoogtepunt in het muzikale conflict tussen Ice Cube en N.W.A.

Ook andere nummers op Death Certificate veroorzaakten controverse. Zo werd Black Korea bekritiseerd vanwege de negatieve stereotypering van Koreaanse winkeliers.

Ondanks de controverse werd het album een commercieel succes en verstevigde het Ice Cubes positie als soloartiest binnen de Amerikaanse hiphop.

The Predator en Lethal Injection (1992–1993)

In november 1992 verscheen Ice Cubes derde studioalbum The Predator. Het album werd uitgebracht enkele maanden na de rellen in Los Angeles, die uitbraken nadat vier politieagenten waren vrijgesproken van de mishandeling van de Afro-Amerikaanse automobilist Rodney King. De gebeurtenissen vormden een belangrijke achtergrond voor het album, waarop Ice Cube onderwerpen als politiegeweld, racisme en maatschappelijke ongelijkheid behandelde.

The Predator bevatte onder meer de singles It Was a Good Day, Check Yo Self en Wicked. Het album bereikte de eerste plaats in zowel de Amerikaanse Billboard 200 als de hitlijst voor r&b- en hiphopalbums. Vooral It Was a Good Day groeide uit tot een van zijn bekendste nummers. In tegenstelling tot veel van zijn eerdere werk beschrijft het nummer een relatief rustige dag zonder geweld of grote problemen.

In deze periode was Ice Cube ook betrokken bij de hiphopgroep Da Lench Mob. De groep was verbonden aan zijn platenlabel Lench Mob Records en bracht in 1992 het door Ice Cube geproduceerde debuutalbum Guerillas in tha Mist uit. Ice Cube leverde daarnaast rapbijdragen aan verschillende nummers van de groep. In 1993 werkte hij samen met 2Pac en Ice-T aan het nummer Last Wordz, dat verscheen op 2Pacs album Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z..

In december 1993 bracht Ice Cube zijn vierde studioalbum Lethal Injection uit. Op dit album maakte hij meer gebruik van de melodieuze productiestijl van de G-funk, die in dezelfde periode populair was geworden door onder anderen Dr. Dre en Snoop Dogg. Het album bevatte nummers als You Know How We Do It en Bop Gun (One Nation), waarop George Clinton te horen was. Met Lethal Injection verbreedde Ice Cube zijn muzikale stijl, terwijl maatschappelijke thema's een belangrijke plaats bleven innemen.

Westside Connection en verdere muziekcarrière (1994–2005)

Na de uitgave van Lethal Injection richtte Ice Cube zich steeds meer op zijn filmcarrière, maar bleef hij actief in de hiphop. In 1994 werkte hij voor het eerst sinds zijn vertrek uit N.W.A weer samen met voormalig groepsgenoot Dr. Dre. Hun gezamenlijke nummer Natural Born Killaz verscheen op de soundtrack van Murder Was the Case, uitgebracht bij Dre's nieuwe label Death Row Records.

In 1996 vormde Ice Cube samen met Mack 10 en WC de supergroep Westside Connection. Datzelfde jaar verscheen het debuutalbum Bow Down. Met Westside Connection legde Ice Cube opnieuw sterk de nadruk op de westcoasthiphop. De groep presenteerde zich nadrukkelijk als vertegenwoordiger van de hiphopscene van Los Angeles en mengde zich in de rivaliteit tussen artiesten van de Amerikaanse west- en oostkust. Bow Down werd een commercieel succes en bereikte de tweede plaats in de Amerikaanse Billboard 200. Het album bevatte onder meer de nummers Bow Down en Gangstas Make the World Go Round.

In 1998 verscheen Ice Cubes vijfde soloalbum War & Peace Vol. 1 (The War Disc). In 2000 volgde War & Peace Vol. 2 (The Peace Disc). Op deze albums combineerde hij zijn vertrouwde harde rapstijl met meer toegankelijke producties en samenwerkingen met andere artiesten.

In 2000 werkte Ice Cube opnieuw samen met Dr. Dre aan het nummer Hello, waarop ook MC Ren te horen was. Het nummer betekende een muzikale hereniging van drie voormalige leden van N.W.A. Datzelfde jaar nam Ice Cube deel aan de Up in Smoke Tour, samen met onder anderen Dr. Dre, Snoop Dogg, Eminem en Xzibit.

In 2003 verscheen het tweede album van Westside Connection, Terrorist Threats. Het album bevatte onder meer het nummer Gangsta Nation, waarop Nate Dogg te horen was. In 2005 viel de groep uiteen na een persoonlijk conflict tussen Ice Cube en Mack 10, waarna de samenwerking tussen beide rappers werd beëindigd. Ice Cube en WC bleven later wel samenwerken.

Laugh Now, Cry Later en latere albums (2006–heden)

In 2006 bracht Ice Cube zijn zevende studioalbum Laugh Now, Cry Later uit. Het album verscheen via zijn eigen platenlabel Lench Mob Records en bevatte onder meer de single Why We Thugs.

Twee jaar later volgde Raw Footage (2008). Op dit album behandelde Ice Cube opnieuw maatschappelijke en politieke onderwerpen, waaronder racisme, de Amerikaanse politiek en de positie van hiphop in de samenleving.

In 2010 verscheen zijn negende studioalbum I Am the West. Met dit album benadrukte Ice Cube zijn verbondenheid met de westcoasthiphop en zijn positie binnen de muziekgeschiedenis van Los Angeles.

In 2018 bracht hij het album Everythang's Corrupt uit. Het album bevatte kritische teksten over politiek, sociale ongelijkheid en maatschappelijke ontwikkelingen in de Verenigde Staten.

In 2020 vormde Ice Cube samen met Snoop Dogg, Too Short en E-40 de hiphopsupergroep Mount Westmore. De vier rappers, die ieder al jarenlang actief waren binnen de westcoasthiphop, werkten aan gezamenlijk nieuw materiaal. In 2022 bracht de groep het album Snoop Cube 40 $hort uit, waarop onder meer het nummer Big Subwoofer verscheen.

In 2024 verscheen Ice Cubes elfde studioalbum Man Down, gevolgd door zijn twaalfde studioalbum Man Up in 2025. Daarmee zette hij zijn solocarrière voort, ruim drie decennia na zijn vertrek bij N.W.A.

Dvd's