Jacques (Jacky) Morael (Herstal, 26 november 1959 – Luik, 6 december 2016) was een Belgisch politicus voor Ecolo uit Wallonië en minister van Staat.
Jacques (Jacky) Morael (Herstal, 26 november 1959 – Luik, 6 december 2016) was een Belgisch politicus voor Ecolo uit Wallonië en minister van Staat.
Morael studeerde in 1981 af als licentiaat in de informatiewetenschappen en verspreidingskunsten aan de Université de Liège. Daarna werd hij lokaal perscorrespondent voor de krant La Cité. Hij presenteerde tevens op de vrije radio van de ecologische beweging Amis de la Terre, waar hij via zijn aardrijkskundeleraar José Daras in verzeild was geraakt.
Amis de la Terre lag aan de basis van de latere partij Ecolo en kort na de oprichting van deze partij werd Morael er in 1981 lid van. Nadat Ecolo bij de verkiezingen dat jaar voor het eerst in het parlement terechtkwam, werd Morael in 1982 parlementair medewerker van zijn vroegere aardrijkskundeleraar José Daras, die tot Kamerlid was verkozen. In mei 1986 werd Morael verkozen tot federaal secretaris en woordvoerder van Ecolo. In deze functie slaagde hij erin om de partij een ernstig imago aan te meten, wat resulteerde in een verkiezingsoverwinning van Ecolo in november 1991. Bij deze verkiezingen werd Morael voor het arrondissement Luik verkozen tot lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers, waar hij zetelde tot in mei 1994. Hierdoor moest hij ontslag nemen als federaal secretaris en woordvoerder van Ecolo, aangezien deze functies volgens de statuten van Ecolo niet mochten gecombineerd worden met een parlementair mandaat.
In de Kamer nam Morael zitting in de commissies Bedrijfsleven en Wetenschapsbeleid en Handels- en Economisch Recht en was hij van september 1993 tot mei 1994 fractieleider van de gezamenlijke Ecolo-Agalev-fractie in de Kamer. Als voorstander van een integraal federalisme werkte Morael voor zijn partij mee aan de totstandkoming van het Sint-Michielsakkoord, een staatshervorming die België omvormde tot een volwaardige federale staat, waarbij Ecolo en Agalev in ruil de invoering van een ecotaks op wegwerpverpakkingen kon bedingen. Door de toen bestaande dubbelmandaten was Morael als Kamerlid automatisch ook lid van de Waalse Gewestraad en de Franse Gemeenschapsraad. In de eerste assemblee was hij eerst actief in de commissie Economie, KMO's en Buitenlandse Betrekkingen en daarna was hij aangesloten bij de commissie Technologische Ontwikkeling, Wetenschappelijk Onderzoek, Tewerkstelling en Beroepsopleiding.
Op aandringen van ettelijke kaderleden van de partij werd hij in mei 1994 opnieuw verkozen tot federaal secretaris van Ecolo, waarbij hij een drievoudig team vormde met Isabelle Durant en Dany Josse, die in 1997 werd vervangen door Jean-Luc Roland. Morael zegde daarop zijn parlementaire functies op en hielp als federaal secretaris de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 1994 en de parlementsverkiezingen van mei 1995 voor te bereiden, waarbij Ecolo achteruit boerde. Met het lanceren van een Staten-Generaal voor Ecologisch Beleid werkte hij aan een opfrissing van het partijprogramma van Ecolo en ook hervormde hij de manier van werken binnen de partij. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 1994 werd Morael tot gemeenteraadslid van Luik verkozen en bleef dit mandaat behouden tot in juni 1999. In oktober 2012 werd hij nogmaals verkozen tot gemeenteraadslid van Luik, maar besloot om het mandaat niet op te nemen.
Bij de federale, regionale en Europese verkiezingen van juni 1999 behaalde Ecolo opnieuw een grote overwinning. Met een hoog aantal voorkeurstemmen werd Morael rechtstreeks verkozen in de Senaat. Als federaal secretaris was Morael betrokken bij de vorming van de paars-groene regering-Verhofstadt I. Door de kritiek binnen de partij over het bereikte regeerakkoord kreeg hij van de algemene raad van Ecolo geen mandaat om als vicepremier toe te treden tot de federale regering. Wel kreeg hij de toestemming om zijn ambt als federaal secretaris te combineren met het senatorschap tot aan de verkiezing van een nieuw federaal secretariaat in november 1999. Morael maakte zich op om opnieuw te kandideren bij deze verkiezing, maar door de plotse dood van zijn tienerdochter aan een hersenvliesontsteking in augustus dat jaar besloot hij zich uiteindelijk niet verkiesbaar te stellen. Hij bleef wel tot aan de verkiezingen van mei 2003 in de Senaat zetelen en maakte er van 1999 tot 2001 en van 2002 tot 2003 deel uit van de commissie Financiën en Economische Aangelegenheden. In juni 2001 werd Morael door minister van Buitenlandse Zaken Louis Michel aangesteld als tijdelijk opdrachthouder in het Grote Merengebied in Afrika, waarbij hij optrad als verbindingsofficier tussen de verschillende partijen in de Tweede Congolese Burgeroorlog als onderdeel van conflictpreventie tussen verschillende etnische volkeren.
Bij de verkiezingen van mei 2003 was Morael lijstduwer op de Kamerlijst voor de kieskring Luik, maar werd niet verkozen. Hij werd daarop benoemd tot ridder in de Leopoldsorde. Een jaar eerder, in januari 2002, werd Morael benoemd tot minister van Staat. In september 2004 ging Morael aan de slag bij Etopia, een studiedienst en denktank verbonden aan de partij Ecolo, waarbij hij instond voor externe contacten. Hij moest deze functie opzeggen nadat hij in mei 2005 in zijn woning van de trap was gevallen, waarbij hij zijn wervelkolom brak. Hij bleef hierdoor voor de rest van zijn leven invalide en moest zich voortaan verplaatsen met een wandelstok. Ondanks zijn ernstige gezondheidsproblemen bleef Morael politiek actief. Bij de federale verkiezingen van juni 2007 stond hij als lijstduwer op de Ecolo-Senaatslijst, maar raakte niet verkozen. Hij bleef echter zeer invloedrijk binnen de rangen van Ecolo en zorgde in 2009 mee voor de grote overwinning van de partij bij de regionale verkiezingen. Een jaar later, bij de vervroegde federale verkiezingen van juni 2010, werd Morael opnieuw verkozen tot senator, hetgeen hij bleef tot in mei 2014. Van 2010 tot 2012 was hij er fractievoorzitter voor Ecolo en daarnaast zetelde hij in de commissies Financiën en Economische Aangelegenheden (2010-2014) en Buitenlandse Betrekkingen en Landsverdediging (2010-2012). Tijdens de lange formatie van 2010-2011 steunde hij de constructieve deelname van zijn partij aan de institutionele onderhandelingen die in oktober 2011 leidden tot het Vlinderakkoord. Na de totstandkoming van de regering-Di Rupo in december 2011, waar Ecolo niet in ging zetelen, steunde Morael met zijn partij loyaal de uitvoering van de zesde staatshervorming. Als gevolg van het Vlinderakkoord werd de Senaat hervormd en werd de categorie van de rechtstreeks gekozen senatoren afgeschaft. Hierdoor was Morael een van de laatste 40 rechtstreeks gekozen senatoren. Bij de verkiezingen van mei 2014 aanvaardde hij een ondersteunende plaats als laatste opvolger in het kiesarrondissement Luik bij de Waalse verkiezingen. Morael verliet vervolgens de actieve politiek.
In december 2016 overleed Morael op slechts 57-jarige leeftijd aan een longinfectie.