Lidi Kleijn
Zie voor meer informatie: Waarom staat dit artikel op de beoordelingslijst. Voel je vrij het artikel te bewerken.
Haal de pagina echter niet leeg en verwijder deze boodschap niet voordat de discussie gesloten is.
| Lidi Kleijn | ||
|---|---|---|
| Algemene informatie | ||
| Geboren | 19 december 1947 Nijmegen | |
| Overleden | 31 januari 2024 Amsterdam | |
| Bekend van | Prominent figuur binnen de tweede feministische golf in Amsterdam | |
Lidi Kleijn (Nijmegen, 19 december 1947 – Amsterdam, 31 januari 2024) was een prominent figuur in de tweede feministische golf in Amsterdam. Ze was actief van 1969 tot 2015. Ze had de meeste invloed in het Vrouwenhuis, boekwinkel Xantippe en Café Saarein. Ook was ze de schrijfster en beheerder van het online-vrouwenarchief Vrouwen Nu Voor Later.
Vroege jaren
Lidi Kleijn werd geboren op 19 december 1947 in naoorlogs Nijmegen als oudste kind van J.H. (Joop) Kleijn en Willy Janssen. Ze groeide op met haar tweelingbroers Tom Kleijn en Han en haar zusje Marloes. Ze studeerde in 1966 in de eerste groep aan de School voor Journalistiek in Utrecht. Als kind schreef ze al meerdere verhalen en daar heeft ze haar liefde voor het schrijven verder ontwikkeld.
Margriet
Kleijn werkte voor het vrouwentijdschrift Margriet en schreef de rubriek Lieve Lidie.[bron?] Ze beantwoordde hierin ingezonden brieven over liefdesproblemen. Kleijn zelf had niets met de liefde en haar problemen. Op 20 februari 1970 vielen de Dolle Mina’s de redactie binnen met poetsmiddelen als protest tegen de traditionele rolpatronen. Dit sprak haar wel aan. Kleijn drukte haar sigaret uit en nam per direct ontslag.
Vrouwenhuis
In juni 1973 werd het Vrouwenhuis op de Nieuwe Herengracht 95 gekraakt. Het werd een plek voor ontmoetingen, vergaderingen en een actiecentrum voor verschillende feministische bewegingen. Kleijn stond elke donderdag achter de bar van het Vrouwenhuis en vergaarde al snel haar eigen niet orthodox feministische clientèle. Terwijl de rest van de feministen druk bezig waren, richtte Kleijn zich op het creatieve en ludieke aspect van het feminisme. Zo stond er een oude sofa op straat en daar omheen ontstond de Sofabeweging, met onder andere een eigen tijdschrift, de Sofaband en poëziegroep Drieklankpoëzie. In 1974 verhuisde ze naar de Sweet Briar in de Egelantiersstraat: een huis dat langzamerhand uitgroeide tot een anarchistische, feministische hang out.
Xantippe
Vrouwenboekhandel Xantippe in de Westerstraat, sinds 1980 op de Prinsengracht 290, was de eerste vrouwenboekwinkel in Amsterdam. Xantippe vervulde deze rol van 1976 tot 2026. Het was niet alleen een winkel, maar ook een ontmoetingsplek voor vrouwen. Gericht op literatuur van en voor vrouwen, ook veel buitenlandse literatuur. Kleijns vrienden Sjuul Dekwitch, Martha Vooren en Anke ten Hopen beheerden de winkel.[bron?] Kleijn stopte met haar baan bij uitgeverij Van Gennep, haar laatste baan in loondienst. Als boekverkoper ging ze als vrijwilliger aan de slag bij Xantippe.
Saarein
Kleijn was actief bij Café en collectief Saarein. Volgens Peti Buchel, die ontwerper was voor Saarein, liep Kleijn samen met Dia Huizinga voorop in het creëren van een eigen identiteit voor lesbische vrouwen: de lesbische scene moest volgens hen minder een afspiegeling van de 'hetero-maatschappij' zijn.
Van 1978 tot eind 2000 was Kleijn de vaste barvrouw van Saarein, onderdeel van het collectief Saarein en voorzitter van de stichting die de financiën van Saarein beheerde. Hiermee werden goede doelen ondersteund en activiteiten gefinancierd. Als lid van het collectief van Saarein heeft ze in de loop der jaren verschillende generaties barvrouwen geïnspireerd. Bij het tienjarig bestaan van Saarein schreef Lidi Kleijn voor het boekje 10 jaar 1978-1988, een artikel over de geschiedenis van het café. Ze maakte ook het Saarein Alfabet.
Vrouwen Nu Voor Later
Van 2006 tot 2016 was Kleijn samen met Margreet de Heer de beheerder van de website Vrouwen Nu Voor Later: een digitaal museum van de tweede feministische golf en een verzamelplaats van Kleijns eigen archief. Toos Poels heeft haar hele fotoarchief geschonken aan de website. De Heer en Lidi deden het samen en stopten ook tegelijkertijd. De website werd deels opgezet met inspiratie door en in samenwerking met Marleen Stikker, De Digitale Stad, Maaike Meijer en Paarse September. Vrouwen Nu Voor Later begon als een werkgroep die in 1993 het congres 'Een Vrolijke Oude Dag' organiseerde (waarbij 'vrolijk' deels stond voor 'gay'); de werkgroep werd opgezet in de vorm van een stichting, waarvan Peti Buchel en Bert Hogervorst bestuursleden waren.
SnogMog
Tegelijkertijd met Vrouwen Nu Voor Later begon Kleijn in 2006 het online poezenblog SnogMog. Samen met Annie Wright deelden ze elke dag een foto van de leukste poezen uit de Jordaan en daarbuiten. Dat hielden ze vol tot de laatste dag van haar leven.
Conciërge van de buurt
In haar buurt de Jordaan was ze de voorzitter van de Vereniging van Buurttuintjes. Ze werd overal bij betrokken en wist alles over het “kleinste eiland in Amsterdam”. Met haar balkon op de hoek van de Eerste Passeerdersdwarsstraat hield ze alles nauwlettend in de gaten.
Toen Kleijn een reünie had van de School voor Journalistiek vroegen ze haar om haar cv, waarop ze antwoordde: “Ik heb geen cv, ik heb niets gedaan.”
Overlijden
Op 22 januari 2024 werd Kleijn opgenomen in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis in Amsterdam en bleek ze ernstig ziek. Op 31 januari overleed ze.
- 1 2 Buchel, Peti, Drie Vrienden op Papier / Three Friends on Paper. Peti Buchel (17 september 2019). Geraadpleegd op 2 november 2026.
- 1 2 Lotens, Lisa, De Jordaan was een lesbisch bolwerk: 'Bij de Tabu stonden moeders te posten die vermoedden dat hun dochter erheen ging'. Het Parool (1 februari 2025). Geraadpleegd op 2 november 2026.
- 1 2 3 Kleijn, Lidi, Café Saarein, de geschiedenis, deel 4. Vrouwen nu voor later (5 oktober 2016). Geraadpleegd op 2 november 2026.
- ↑ Celine Wolff-Kaas - Westerbork Portretten. westerborkportretten.nl. Geraadpleegd op 5 november 2026.
- ↑ Egelantiersstraat 113. Vrouwen nu voor later (5 oktober 2016). Geraadpleegd op 5 november 2026.
- ↑ Foto’s van toen - School voor de Journalistiek Utrecht (22 april 2016). Geraadpleegd op 5 november 2026.
- ↑ Van der Beek, Hans, Tussen het zingen door verkering zoeken in Saarein
. Het Parool (5 november 2018). Geraadpleegd op 5 november 2026. - ↑ Lotens, Lisa, #198 - Lang leve café Saarein. DOCS. NPO Luister/VPRO (25 september 2025). Geraadpleegd op 7 november 2026 – via Spotify. “12:50 De bestaande lesbische scene die was heel erg gericht dat het een soort spiegeling moest zijn van de hetero-maatschappij. (...) Er moest een hele eigen nieuwe identiteit komen. En Lidi maar ook Dia liepen daar echt wel in voorop.”
- ↑ Kleijn, Lidi, Café Saarein, de geschiedenis, deel 1. Vrouwen nu voor later (5 oktober 2016). Geraadpleegd op 5 november 2026.
- ↑ Kleijn, Lidi, Café Saarein, de geschiedenis, deel 2. Vrouwen nu voor later (5 oktober 2016). Geraadpleegd op 5 november 2026.
- ↑ Kleijn, Lidi, Café Saarein, de geschiedenis, deel 3. Vrouwen nu voor later (5 oktober 2016). Geraadpleegd op 5 november 2026.
- ↑ Café Saarein, alfabet. Vrouwen nu voor later (5 oktober 2016). Geraadpleegd op 5 november 2026.
- ↑ Nieuws van Vrouwen Nu Voor Later, de Tweede Feministische Golf Online. Vrouwen nu voor later. Geraadpleegd op 5 november 2026. “december 2016: * Na 10 jaar een geheel vernieuwde site. Met dank aan 10 jaar vrijwilligers werk van Margreet de Heer en Lidi Kleijn!”
- 1 2 Buchel, Peti, Vrouwen nu Voor Later. Peti Buchel (5 september 1995). Geraadpleegd op 5 november 2026.
- ↑ snogmog. snogmog.blogspot.com. Geraadpleegd op 5 november 2026.
- 1 2 Wright, Annie, snogmog: Miesjes verhaal. snogmog (donderdag 29 februari 2024). Geraadpleegd op 5 november 2026.