Melocactus macracanthos

Melocactus macracanthos; IUCN-status: Niet bedreigd (2011)
	Melocactus macracanthos op Curaçao
Taxonomische indeling
Rijk:	Plantae (Planten)
Stam:	Tracheophyta (Vaatplanten)
Klasse:	Spermatopsida (Zaadplanten)
Orde:	Caryophyllales
Familie:	Cactaceae (Cactusfamilie)
Geslacht:	Melocactus
Soort
	Melocactus macracanthos; (Salm-Dyck) Link & Otto (1827); Basioniem; Cactus macracanthos Salm-Dyck (1820)
	Verspreidingsgebied
Synoniemen
	Melocactus macrocanthus Miq. (1840)
	Afbeeldingen op Wikimedia Commons
	Melocactus macracanthos op Wikispecies
Portaal	Biologie

Melocactus macracanthos, bekend als meloencactus of bolcactus, is een plantensoort die behoort tot de cactusfamilie (Cactaceae). De cactus komt voor op de Nederlands-Caraïbische eilanden Aruba, Bonaire en Curaçao, waar de soort endemisch is.

Taxonomie

De soort werd voor het eerst geldig beschreven door Joseph zu Salm-Reifferscheidt-Dyck in 1820. Johann Heinrich Friedrich Link en Christoph Friedrich Otto plaatsten in 1827 de soort in het geslacht Melocactus.

De soortnaam macracanthos is afgeleid van de Griekse woorden makros (groot) en akanthos (doorn) en verwijst naar de lange stekels van de soort.

Beschrijving

Melocactus macracanthos is een bolvormige cactus. De groengekleurde, afgeplatte bol kan 30 centimeter breed en 25 centimeter hoog worden. De cactus heeft gemiddeld elf tot vijftien ribben met daarop lange, oranjegele tot roodbruine stekels die tot 7 centimeter lang kunnen worden. De cactus heeft lange, ondiep groeiende wortels die zich over een groot oppervlak uitspreiden, zodat de cactus aan voldoende vocht kan komen.

Wanneer de cactus gaat bloeien, ontstaat bovenop een bloemhoofd dat eruit ziet als een wit, viltachtig kussentje. Het bloemhoofd bestaat uit talloze kleine, van weerhaken voorziene haartjes van enkele millimeters groot (glochiden). Op het bloemhoofd groeien kleine, roze bloemetjes. Het bloemhoofd groeit bij iedere bloeiperiode, waardoor oudere exemplaren torenvormige structuren tot circa 24 centimeter hoog kunnen vormen. Het bloemhoofd werd vroeger gebruikt als materiaal in tondeldozen.

De vruchtjes zijn glanzend roze tot lichtrood van kleur. Ze zijn eetbaar, maar hebben weinig smaak.

Verspreiding

Melocactus macracanthos komt enkel voor op Aruba, Bonaire en Curaçao. Op de ABC-eilanden wordt de soort in het Papiaments aangeduid als milon di seru (Bonaire, Curaçao), kabes di indjan (Bonaire, Curaçao), bushi (Aruba, Bonaire) en kabes di seru (Curaçao).

Fotogalerij

Bronnen

Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Melocactus macracanthos op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
De Boer, B. (2e herziene druk, 2004). Onze Planten en Bomen. Drukkerij Giethoorn Ten Brink, 56-57. ISBN 99904-0-182-9.
(en) Melocactus macracanthos. dutchcaribbeanspecies.org. Geraadpleegd op 23 mei 2026.
(en) Melocactus macracanthos (Salm-Dyck) Link & Otto. gbif.org. Geraadpleegd op 23 mei 2026.

Noten en/of referenties

↑ (en) Melocactus macracanthos op de IUCN Red List of Threatened Species.
↑ (la) Salm-Reifferscheidt-Dyck, Joseph (1820). Observationes botanicæ in Horto Dyckensi notatæ. Anno 1820., Keulen, p. 3.
↑ (de) Link, J.H.F., Otto, C.F. (1827). Ueber die Gattungen Melocactus und Echinocactus, nebst Beschreibung und Abbildung der im Königl. botanischen Garten bei Berlin befindlichen Arten., Verhandlungen des Vereins zur Beförderung des Gartenbaues in den Königlich Preussischen Staaten. Band 3, Berlijn, p. 418-419.

[IUCN-1] (en) Melocactus macracanthos op de IUCN Red List of Threatened Species.

[2] (la) Salm-Reifferscheidt-Dyck, Joseph (1820). Observationes botanicæ in Horto Dyckensi notatæ. Anno 1820., Keulen, p. 3.

[3] (de) Link, J.H.F., Otto, C.F. (1827). Ueber die Gattungen Melocactus und Echinocactus, nebst Beschreibung und Abbildung der im Königl. botanischen Garten bei Berlin befindlichen Arten., Verhandlungen des Vereins zur Beförderung des Gartenbaues in den Königlich Preussischen Staaten. Band 3, Berlijn, p. 418-419.